ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਰੀਤੀਆਂ ਬੜੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਅਦਾ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਪਹਿਲਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਧੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਅੰਤਮ ਹੱਥ ਧੋਣ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਕੀ ਚੀਜ਼ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਿਆਂ ਲਈ, ਤਿਵੇਂ ਮਾਤਾਵਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਦਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਆਕਤੀ ਦੀਪ ਜਗਾ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੋ ਵਾਰੀ ਚੜ੍ਹਦਾ। ਫਿਰ ਫੁੱਲ, ਚਾਵਲ ਦੇ ਦਾਣੇ, ਤੇ ਅਟੱਲ ਪਾਣੀ ਤਿਲ ਨਾਲ, ਨਾਮ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਗਾਂ, ਜਮੀਨ, ਸੋਨਾ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਪਲੰਗ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਦਿੰਦਾ। ਕੰਜੂਸੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇਂਦਾ; ਫਿਰ 'ਸਵਧਾ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਦਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, 'ਪਿਤਰ ਸੁਖੀ ਹੋਣ' ਉਚਾਰਦਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ 'ਵੰਸ਼ ਵਧੇ' ਕਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ 'ਐਸਾ ਹੋਵੇ' ਕਹਿੰਦੇ, ਉਹ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਹਟਾ ਕੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਕਰਦਾ। ਜੋ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਪਿੰਡ ਹੈ, ਉਹ ਜਮੀਨ ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਜਦ ਤੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਵਾਨਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਫਿਰ ਘਰ ਦੀ ਹੋਮ ਕਰਦਾ—ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਇਹ ਬਚਿਆ ਪਿੰਡ ਇਮਾਨਦਾਰ ਤੇ ਧੋਖੇ ਰਹਿਤ ਲੋਕਾਂ, ਤੇ ਨੌਕਰ ਵਰਗ ਲਈ ਹੈ। ਇਹ ਭੋਜਨ ਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਵ੍ਰਤ ਰਹਿਤ, ਪੁੱਤਰ ਰਹਿਤ, ਜਾਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਲੈ ਕੇ, 'ਮੰਗਲਮ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੱਠ ਕਦਮ ਚਲਦਾ। ਮੁੜ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਗਾਉਂਦਾ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਕਰਮ ਤੇ ਘਰ ਦੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਹੋਮ ਕਰਦਾ। ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਨੌਕਰ, ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਉਪਨਯਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਦਿਨ ਆਮ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ। ਜੇ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਪਰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਕਰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਮਹਾਰਾਜ, ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਅਮਾਂਤਰਕ ਕਰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਤੀਜਾ ਵ੍ਰਿੱਧਿ-ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਹੈ, ਜੋ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਸਮੇਂ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ। ਤਿਉਹਾਰ, ਖੁਸ਼ੀ, ਯਜਨ, ਵਿਆਹ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮੌਕੇ ਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਫਿਰ ਪਿਤਾਵਾਂ ਦੀ। ਫਿਰ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਦਾਦਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਦੀ ਵੀ, ਘੁੰਮ ਕੇ, ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਫਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਦਿ ਪਿਤਰਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ; ਜਦ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲੇ, ਹਰ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਅਰਘਿਆ ਦੇਣਾ। ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕਪੜੇ, ਉਚਿਤ ਪਹਿਰਾਵਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਨਾ; ਜੌ ਨਾਲ ਤਿਲਕ ਕਰਮ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਕਰਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਨਾ। ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਆਮ ਤੇ ਵ੍ਰਿੱਧਿ-ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਆਦਰ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ; ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਾਨ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਤ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ। ਹੁਣ ਪੁਲਸਤਿਆ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਹੁਣ ਏਕੋਦਿਸ਼ਟ ਕਰਮ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ—ਜਦ ਪਿਤਾ ਦੇਹਾਂਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕੀ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਦੇ ਨਿਯਮ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਮਰਨ ਦੀ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਦਸ ਦਿਨ, ਖ਼ਤਰੀ ਲਈ ਬਾਰਾਂ, ਵੈਸ਼ ਲਈ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨ ਹੁੰਦੇ। ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਸਪੀੰਡਾ ਵਿਚ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ, ਦੂਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਲਈ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ। ਜਨਮ ਤੇ ਵੀ ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਤੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ; ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੈ। ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਪਾਥੇਯ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਿੰਦਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਤਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਦੁਧ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਤੇ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ। ਫਿਰ ਗਿਆਰਵੀਂ ਦਿਨ, ਗਿਆਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ; ਵੰਸ਼ ਦੀ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ। ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਏਕੋਦਿਸ਼ਟ ਕਰਮ ਕਰਨਾ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਆਵਾਹਨ ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੀ ਹੋਮ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ। ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਨ, ਇੱਕ ਅਰਘਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ—ਇਹ ਨਿਯਮ ਹਨ; 'ਉਹ ਆ ਜਾਵੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ। ਅੰਤ ਤੇ 'ਸਵਸਤੀ' ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ, 'ਮੰਗਲਮ ਹੋਵੇ' ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ; ਬਾਕੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵੀ ਪੂਰਵ ਵੈਦਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰਨੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰੇ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਨੇ; ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਦੇ ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਨਵੀਂ ਪਲੰਗ ਦੇਣੀ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਫਲ ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਦੋਬਾਰਾ ਜਨਮੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਨੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਲੰਗ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਵਸਤੂ ਵਿੱਚ ਮਧੁਪਰਕ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਦੁਧ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਦੇਣਾ। ਮੱਥੇ ਦੀ ਹੱਡੀ ਦਾ ਛੋਟਾ ਟੁਕੜਾ, ਪੀਸ ਕੇ, ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪਿਲਾਉਣਾ। ਇਹੀ ਕਰਮ ਪਾਰਵਤੀਆ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮੇ ਨੇ ਦੱਸਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਲੰਗ ਹੀ ਲੈਣੀ, ਅਸ਼ੁਚਿਤ ਪਲੰਗ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਅਜਿਹੀ ਪਲੰਗ ਲੈ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ; ਵੈਦ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਜਿਹੀ ਪਲੰਗ ਹਰ ਥਾਂ ਨਿੰਦਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਯਾਦ, ਕਰਮ ਤੇ ਦਾਨ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅਦਾ ਕਰੀਦੇ ਹਨ।