ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਪਿਤ੍ਰ ਕਰਮ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸੂਰਜ, ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਤੁਤੀਆਂ, ਇੰਦਰ, ਈਸ਼, ਸੋਮਾ, ਅਤੇ ਪਵਮਾਨ ਦੇ ਹਿਮਨ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਪੜ੍ਹਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਥੇ, ਬ੍ਰਿਹਤ ਅਤੇ ਰਥੰਤਰ ਸਮਾਨ, ਜੇਸ਼ਠ ਸਮਾਨ, ਰੌਰਵ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਧਿਆਇ, ਅਤੇ ਮਧੁ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੰਡਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਸੰਤੋਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਭਾਰਤ ਦਾ ਅਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਜਾਤੀ ਲਈ ਉਚਿਤ ਭੋਜਨ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਖਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਧਰਤੀ ਤੇ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਤृਪਤ ਹੋਣ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਾਤਾ, ਪਿਤਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮਿੱਤਰ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਦਿੱਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ। ਜਿਹੜੇ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰ ਮਰਨ ਵਾਲੇ, ਤਿਆਗੀਆਂ, ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਹੱਕਦਾਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਨੂੰ ਆਸਨ ਬਣਾ ਕੇ ਭੋਜਨ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਇਕ ਵਾਰੀ, ਛਿੜਕਣ ਵੇਲੇ, ਚਾਹੇ ਧਰਤੀ ਗੋ-ਮੈ, ਗੋ-ਮੂਤਰ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੇ ਟੁੱਟੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਿੰਡ (ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਗੇਂਦਾਂ) ਪਿਤ੍ਰ ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਰ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੱਥ ਧੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਾਮ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਉਚਾਰਨਾ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅੰਤਮ ਹੱਥ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਜੋ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਉਹੀ ਕਰਮ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਦੀਪ ਜਲਾਉਣ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਭੇਟ ਕਰਨ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫੁੱਲ, ਚਾਵਲ ਦੇ ਦਾਣੇ, ਅਤੇ ਤਿਲ ਨਾਲ ਅਖੰਡ ਪਾਣੀ, ਨਾਮ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਅਤੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ, ਜਮੀਨ, ਸੋਨਾ, ਵਸਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਪਲੰਗ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਲਈ, ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਕੰਜੂਸੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸਵਧਾ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, “ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਮਰਜੀ ਨਰਮ ਹੋਵੇ” ਕਹੋ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਉਤਰ ਦੇਣ। “ਵੰਸ਼ ਵਧੇ” ਕਹੋ, ਅਤੇ ਉਹ “ਐਸਾ ਹੋਵੇ” ਕਹਣ, ਫਿਰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਉਠਾ ਕੇ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਕਰਨਾ। ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਧਰਤੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਤੱਕ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਘਰ ਦੀ ਹੋਮ ਕਰਨੀ, ਇਹ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਹਿ ਗਿਆ ਭੋਜਨ ਇਮਾਨਦਾਰ, ਧੋਖਾ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਨੌਕਰ ਵਰਗ ਲਈ ਹੈ। ਇਹ ਪੁਰਾਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਪੋਸ਼ਣ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖੇ, ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਫਿਰ, ਉਸ ਥਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ, “ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ” ਉਚਾਰ ਕੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ। ਘਰ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਅਠ ਕਦਮ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਘੁੰਮਣਾ। ਮੁੜ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਲਾਉਣੀ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਘਰ ਦੀ ਦਿਨਚਰ ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ। ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਨੌਕਰ, ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ। ਜੋ ਉਪਨਯਨ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੀ ਇਹ ਆਮ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹਾ ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਭ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਤਨੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਇਸ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਮਾਂਤਰਕ ਕਰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਤੀਜਾ ਵ੍ਰਿੱਧੀ-ਸ਼ਰਾਦ੍ਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿਉਹਾਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਮਾਰੋਹ, ਯਜ, ਵਿਆਹ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ, ਪਿਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਨਾਨਾ-ਨਾਨੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਘੁੰਮਣ ਅਤੇ ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਫਲ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁਖ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦੇਣੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਰੰਭ ਕਰਕੇ; ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਹਰ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਅਰਘਿਆ ਦੇਣੀ। ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ, ਉਚਿਤ ਪਹਿਰਾਵਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕਰਨਾ; ਤਿਲਕ ਆਰਯਾ ਜੌਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ। ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਵਿਧੀਆਂ ਉੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਣ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਆਮ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿੱਧੀ-ਸ਼ਰਾਦ੍ਹਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਆਦਰ, ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਨਮਨ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਦਾਨ ਦੇਣ; ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਾਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੁਣ ਪੁਲਸਤਿਆ ਜੀ ਨੇ ਰਾਜਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੱਕੋ-ਦਿਸ਼ਟ ਵਿਧੀ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਖਾਈ ਸੀ—ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਰਨ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕੀ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਦੇ ਨਿਯਮ।” ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਮਰਨ ਤੇ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਦੀ ਮਿਆਦ ਦਸ ਦਿਨ ਹੈ; ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ; ਵੈਸ਼ ਲਈ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨ; ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਸਪੀੰਡਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ; ਦੂਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ। ਜਨਮ ਤੇ ਵੀ ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਹੈ; ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਲੈਣ ਤੇ, ਦੇਹ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਠੀਕ ਹੈ। ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਪਿੰਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਪਾਥੇਯਾ ਕਹਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸੰਤੋਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਮਰਨ ਵਾਲੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਅੱਗ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਅਤੇ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਦੁੱਧ ਖੁੱਲਾ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਤ੍ਰ ਕਰਮ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਪੁਰਾਣੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।