ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰੇ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, “ਉਸ਼ੰਤਸਤਵ” ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ’ਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ਼ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਾਲ ਹੀ ਵਧੀਆ ਤਰਕਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਸਮੱਗਰੀ ਭੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਚਾਵਲ ਨੂੰ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਗਾਏ ਦੇ ਘਿਉ ਅਤੇ ਚੀਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੂਰੇ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਉਹ ਪੂਰੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਦਮਜ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ। ਜੇ ਮੱਛੀ ਦਾ ਮਾਸ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਹਿਰਣ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ; ਭੇਡ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ; ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਪੰਜ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੂਰ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਦੀ, ਸੱਤ-ਖੁਰ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਸੱਤ ਮਹੀਨੇ ਦੀ, ਅਤੇ ਬੱਕਰੀ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਚਿੱਤਲ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਨੌਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ, ਸੂਰ ਅਤੇ ਮਹਿਲ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਖ਼ਰਗੋਸ਼ ਜਾਂ ਕੱਛੂਏ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਗਿਆਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ, ਅਤੇ ਗਾਏ ਦੇ ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਖੀਰ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਵਰ੍ਹੇ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੂਰ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਪੰਦਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ, ਅਤੇ ਗੈਂਡੇ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਕਾਲੇ ਭਟੂਆ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ-ਮੱਛੀ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਅਨੰਤ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਵੀ ਸ਼ਹਦ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ ਜਾਂ ਖੀਰ—ਉਹ ਵੀ ਅਖੁੱਟ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵੈਦਿਕ ਪਾਠ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਵਾਏ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸੂਰਜ, ਰੁਦ੍ਰ, ਇੰਦਰ, ਈਸ਼, ਸੋਮ ਅਤੇ ਪਵਮਾਨ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਤੂਤੀਆਂ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਿਹਤ ਅਤੇ ਰਥੰਤਰਾ ਸਾਮਨ, ਜੇਠ ਸਾਮਨ, ਰੌਰਵ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਧਿਆਇ ਅਤੇ ਮਧੁ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੰਡਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਸੰਤੋਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਠ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਭਾਰਤ ਦਾ ਪਾਠ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਭੋਜਨ, ਪਾਣੀ ਆਦਿਕ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਰੇਕ ਜਾਤੀ ਲਈ ਉਚਿਤ ਭੋਜਨ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭਾਗ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਯਹ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: “ਮੇਰੀ ਵੰਸ਼-ਪੰਥੀ, ਜਿਹੜਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਿੱਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ।” ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਮਾਂ-ਪਿਓ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮਿੱਤਰ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਿੱਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਹੀ ਥਾਂ ਮਿਲ ਜਾਣ। ਜਿਹੜੇ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਮਰੇ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਹੋਏ, ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਭੋਜਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਦਰਭਾ ਘਾਸ਼ ਨੂੰ ਆਸਨ ਬਣਾਕੇ ਭੇਟ ਛਿੜਕਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਇਕ ਵਾਰੀ, ਛਿੜਕਣ ਸਮੇਂ, ਚਾਹੇ ਗੋਬਰ, ਪਿਸਾਬ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲਿਪੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੀ, ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਰਭਾ ਘਾਸ਼ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਨੁੱਕ ਨਾਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਿੰਡ ਤਿਆਰ ਕਰਨੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੱਥ ਧੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਨਾਮ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਖਰੀ ਧੋਵਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਦੱਖਿਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਜਿਵੇਂ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਦਰਭਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਕੇ, ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਨਿਯਮ ਦੇ ਨਾਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੀਵਾ ਬਾਲਣਾ, ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫੁੱਲ, ਅੱਖ, ਅਤੇ ਤਿਲ ਮਿਲਿਆ ਪਾਣੀ, ਨਾਮ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਾਏ, ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ, ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਖਟੀਆਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਤੇ ਪਿਤਾ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕੰਜੂਸੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, “ਸਵਧਾ” ਉਚਾਰ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲੋਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, “ਪਿਤਰ ਮਿੱਠੇ ਹੋਣ,” ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਉਤਰ ਦੇਣ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਵੰਸ਼ ਵਧੇ,” ਅਤੇ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, “ਐਸਾ ਹੋਵੇ,” ਤਾਂ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਪਿੰਡ ਹਟਾ ਕੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਪਿੰਡ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਘਰ ਦਾ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਨਿਯਮ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹਿ ਗਏ ਪਿੰਡ, ਸਚੇ ਤੇ ਧੋਖੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਨੌਕਰ ਜਾਤ ਲਈ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਹ ਭੋਜਨ, ਜੋ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਨ ਵ੍ਰਤ ਹਨ, ਨ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਫਿਰ, ਥਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਲਪਾਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, “ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ” ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬਾਹਰਲੇ ਪਾਸੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੱਠ ਕਦਮ ਚੱਲ ਕੇ ਪ੍ਰਦੱਖਿਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੁੜ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਗਾਉਣੀ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਕਰਮ ਅਤੇ ਘਰ ਦਾ ਨਿੱਤ ਦਾ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਨੌਕਰ, ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੁਝ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਪਨਯਨ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਇਹ ਆਮ ਸ਼ਰਾਧ ਸਾਰੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਪਤਨੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਇਕੱਲਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਅਮਾਂਤਰਕ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਤੀਜਾ ਵ੍ਰਿਧਿ-ਸ਼ਰਾਧ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਖ-ਸਮਰਿੱਧੀ ਦੇ ਮੌਕੇ ਤੇ ਕਰਨਾ ਨਿਯਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਤਿਉਹਾਰਾਂ, ਖੁਸ਼ੀਆਂ, ਯਜਨਾਂ, ਵਿਆਹਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮੌਕਿਆਂ ਤੇ, ਮਾਵਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ, ਫਿਰ ਪਿਉਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪ੍ਰਦੱਖਿਣਾ, ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਫਲ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਵ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਅਰਪਣ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ; ਜਦੋਂ ਸਮਰਿੱਧੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਹਰ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਰਘਿਆ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਰੇ ਆਦਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।