ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਤਰਪਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਿਤਰ ਰਸਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਲਈ, ਉਹ ਦਰਭਾ ਘਾਸ਼ ਦੀ ਅਸਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਪਾਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਪਾਵਿਤ੍ਰਾ ਨਾਲ ਪਾਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, 'ਸ਼ੰਨੋ ਦੇਵੀ' ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਿਆਂ ਪਾਣੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ 'ਤਿਲੋਸੀ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਤਿਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਾਤ੍ਰਾਂ ਕਾਠ, ਪੱਤਿਆਂ, ਚਾਂਦੀ, ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਤਾਮਬੇ ਦੀ ਪਾਤ੍ਰ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉਚਿਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਪਾਤ੍ਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਸਭ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਪਾਤ੍ਰ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਅਮਰ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਵੀ, ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਪਿਤਰ ਪਾਤ੍ਰ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਤ੍ਰ ਚੁਣ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਦਰਭਾ ਘਾਸ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, 'ਯਾ ਦਿਵ੍ਯੇਤੀ' ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਲੈ ਕੇ। ਫਿਰ, 'ਮੈਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਹਵਾਨ ਕਰਾਂਗਾ' ਕਹਿ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਰਿਗਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰ 'ਉਸ਼ੰਤਸ੍ਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਯੰਤੁ' ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਆਹਵਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। 'ਯਾ ਦਿਵ੍ਯੇਤੀ' ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਿਆਂ ਅਰਘਯਾ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਰਭਾ ਘਾਸ਼ ਨਾਲ ਕਪੜਾ ਪੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਸਰਾ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਭੋਗ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਾਤ੍ਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਅਸਨ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ ਭੋਗ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅੱਗ ਦੀ ਰਸਮ ਵਿਅਕਤੀ ਬਿਨਾ ਈਰਖਾ ਦੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਭੋਗ ਲਿਆ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। 'ਉਸ਼ੰਤਸ੍ਤ੍ਵ' ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਿਆਂ, ਵਿਅਕਤੀ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਰਭਾ ਘਾਸ਼ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚਾਵਲ, ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਗਾਂ ਦਾ ਘੀ, ਅਤੇ ਚੀਨੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਦਮਜਾ ਜੀ ਐਸਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਮੱਛੀ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਦੋ ਮਹੀਨੇ, ਹਿਰਨ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ, ਭੇਡ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ, ਪੰਛੀ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਪੰਜ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੂਰ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਛੇ ਮਹੀਨੇ, ਸੱਤ-ਖੁਰ ਵਾਲਾ ਮਾਸ ਨਾਲ ਸੱਤ ਮਹੀਨੇ, ਅਤੇ ਬਕਰੀ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਚਿਤ੍ਰਾ ਹਿਰਨ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਨੌ ਮਹੀਨੇ, ਸੂਰ ਅਤੇ ਭੈਂਸ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਦਸ ਮਹੀਨੇ, ਖਰਗੋਸ਼ ਅਤੇ ਕਛੂਆ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਗਿਆਰਾਂ ਮਹੀਨੇ, ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਦੁੱਧ-ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੂਰ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਪੰਦਰਾਂ ਮਹੀਨੇ, ਗੇਂਡੇ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਕਾਲੀ ਧਤੂਰਾ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ-ਮੱਛੀ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਅਨੰਤ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ—ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ ਜਾਂ ਦੁੱਧ-ਚਾਵਲ—ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਮਰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰ, ਜੋ ਪੁਰਾਤਨ ਦੇਵ ਹਨ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਭੋਗ ਅਖੰਡ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੈਦਿਕ ਪਾਠ, ਪਿਤਰ ਰਸਮ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣ ਪਾਠ ਕਰਵਾਏ। ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸੂਰਜ, ਰੁਦ੍ਰ, ਇੰਦਰ, ਈਸ਼, ਸੋਮਾ, ਅਤੇ ਪਵਮਾਨ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰੇ। ਇੱਥੇ, ਬ੍ਰਹਤ ਅਤੇ ਰਥਾਂਤਰ ਸਾਮਨ, ਜੈਸ਼ਠ ਸਾਮਨ, ਰੌਰਵ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਧਿਆਇ, ਅਤੇ ਮਧੁ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਾਠ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੰਡਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਭਾਰਤ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲੈਣ 'ਤੇ, ਭੋਜਨ, ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਭੋਜਨ ਲਿਆ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ, ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਹਿੱਸੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਛਿੜਕਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉਹ ਜੀਵ, ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦਿੱਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਦਸ਼ਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਾ ਮਾਂ, ਨਾ ਪਿਤਾ, ਨਾ ਸਾਕ, ਨਾ ਮਿਤਰ, ਨਾ ਭੋਜਨ—ਉਹ ਵੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦਿੱਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਮਿਲਣ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਪਾਏ, ਜੋ ਤਿਆਗੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀਦਾਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਦਰਭਾ ਘਾਸ਼ ਦੀ ਅਸਨ 'ਤੇ ਭੋਗ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਛਿੜਕਣ 'ਤੇ, ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—even ਜੇ ਧਰਤੀ ਗਾਂ ਦੇ ਗੋਬਰ, ਪਿਸਾਬ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ਼ ਦੇ ਟਿੱਪਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰ ਰਸਮ ਵਾਂਗ ਚਾਵਲ ਦੇ ਲੱਡੂ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੱਥ ਧੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਨਾਮ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਖਰੀ ਧੋਵਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਜਿਵੇਂ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀਪ ਜਲਾਕੇ, ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਏ; ਅੰਤ 'ਤੇ, ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਫਿਰ, ਫੁੱਲ, ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਤਿਲ ਨਾਲ ਅਖੰਡ ਪਾਣੀ, ਨਾਮ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਪੇਸ਼ ਕਰੇ; ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ। ਵਿਅਕਤੀ ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ, ਵਸਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਿਸਤਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਚਾਹੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਲਈ, ਦਾਨ ਕਰੇ। ਕੰਜੂਸੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦੇਵੇ; ਫਿਰ 'ਸਵਧਾ' ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, 'ਪਿਤਰਾਂ ਮਰਦਨ ਹੋਣ' ਕਹੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਤਰ ਦੇਣ। 'ਵੰਸ਼ ਵਧੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ 'ਐਸਾ ਹੋਵੇ' ਉਤਰ 'ਤੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਲੱਡੂ ਹਟਾ ਕੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਵੇ। ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਗ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਤੱਕ ਪਏ ਰਹਿਣ, ਫਿਰ ਘਰ ਦੀ ਹੋਮ ਕਰੇ—ਇਹ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਏ ਭੋਗ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਮਾਨਦਾਰ, ਬਿਨਾ ਢੋਂਗ ਦੇ, ਅਤੇ ਨੌਕਰ ਵਰਗ ਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਵਾਧਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।