ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਜਦੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਦਰਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਭੋਜਨ ਸਾਂਝਾ ਕਰੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਦੁਬਾਰਾ ਖਾਣਾ, ਯਾਤਰਾ, ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਜਾਂ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਣਾ ਠੀਕ ਹੈ। ਪਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੂਜਾ ਭੋਜਨ, ਯਾਤਰਾ, ਮਿਹਨਤ, ਵਿਅਭਿਚਾਰ, ਪਾਠ, ਝਗੜਾ ਜਾਂ ਦਿਨ ਵਿਚ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿਣ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲਛਿਆਂ—ਧਰਮ, ਅਰਥ ਤੇ ਕਾਮ—ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅੰਮਾਵੱਸ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਚੰਦ ਕਨਿਆ, ਕੁੰਭ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਜਾਂ ਹੋਰ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸਪਿੰਡੀਕਰਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਅੱਗ ਦੀ ਵਿਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਇਹੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵੇ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖੀ ਸੀ: ਇਹ ਵਿਸ਼ਵ ਸ਼੍ਰਾਧ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼੍ਰਾਧ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ, ਵਿਸ਼ੁਵ, ਅੰਮਾਵੱਸ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਸ਼ੀ ਪਰਿਵਰਤਨ, ਅੰਮਾਵੱਸ ਅਸ਼ਟਕਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਰਦ੍ਰਾ, ਮਘਾ, ਰੋਹਿਣੀ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੇ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਧਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ; ਗਜਛਾਇਆ, ਵ੍ਯਤীপਾਤ, ਵਿਟੀ ਤੇ ਵੈਧ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਤੇ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਾਖ ਦੀ ਤੀਜ, ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਨੌਵੀਂ, ਮਾਘ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਅਤੇ ਨਭੱਸ ਦੀ ਤੇਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸੁਭ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਯੁਗਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤਾਂ, ਜਾਂ ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਵੀ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼ਵਯੁਜ ਦੀ ਨੌਵੀਂ, ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ, ਚੈਤ੍ਰ ਅਤੇ ਭਾਦਰਪਦ ਦੀ ਤੀਜ; ਫਾਲਗੁਣ ਦੀ ਅੰਮਾਵੱਸ, ਪੌਸ਼ ਦੀ ਗਿਆਰਵੀਂ, ਆਢਾ ਦੀ ਦਸਵੀਂ, ਮਾਘ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ; ਸਾਵਣ ਦੀ ਅਠਵੀਂ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ), ਆਢਾ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ, ਕਾਰਤਿਕੀ ਤੇ ਫਾਲਗੁਣੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ, ਜੈਸ਼ਠ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਪੰਦਰਵੀਂ—ਇਹ ਸਭ ਸਮੇਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਕੁਝ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਿਰਫ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾਂ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ ਸ਼੍ਰਾਧ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਲਾਭ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਵੈਸ਼ਾਖ ਦੇ ਵਰਤਾਂ ਤੇ ਮਹਾਲਯਾ ਦੇ ਮਹਾਪਰਵ ਤੇ। ਸ਼੍ਰਾਧ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ, ਮੰਦਰਾਂ, ਗੌਸ਼ਾਲਾ, ਟਾਪੂ, ਬਾਗਾਂ, ਘਰਾਂ ਜਾਂ ਸੁਥਰੀਆਂ ਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਚੱਜੇ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਣ, ਚਰਿੱਤਰ, ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਉੱਚ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਲਈ ਦੋ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਲਈ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਆਹੁਤੀ ਵਧੇਰੇ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤਾਜ਼ੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਢੁਕਵੀਂ ਬੈਠਕ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਦੋ ਪਾਤਰ ਭਰ ਕੇ ਸੁਥਰੀ ਦਰਭਾ ਘਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। 'ਸ਼ੰਨੋ ਦੇਵੀ' ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਪਾਣੀ, ਜਾਂ 'ਯਵੋਸੀ' ਕਹਿ ਕੇ ਜੌ, ਫਿਰ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵਾਂ ਨੂੰ 'ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵਾਸਾ' ਆਦਿ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦ ਕੇ, ਜੌ ਛਿੜਕਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਕਿ 'ਹੇ ਜੌ, ਤੂੰ ਅਨਾਜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈਂ।' ਫਿਰ ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਪਹਿਲਾਂ ਦਰਭਾ ਦੀ ਬੈਠਕ ਬਣਾਕੇ, ਤਿੰਨ ਪਾਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, 'ਸ਼ੰਨੋ ਦੇਵੀ' ਉਚਾਰ ਕੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਓ, ਫਿਰ 'ਤਿਲੋਸੀ' ਕਹਿ ਕੇ ਤਿਲ ਪਾਓ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲ ਵਖਰੇ ਤੋਂ ਦਿਓ। ਪਾਤਰ ਲੱਕੜ, ਪੱਤਿਆਂ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉਤਪੰਨ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਤਾਮੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉਚਿਤ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਨਜ਼ਰ ਜਾਂ ਦਾਨ ਵੀ ਸਰਾਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਆਸਥਾ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਅਮਰ ਪੂਣ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਪਾਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਿਨਾਂ ਈਰਖਾ ਦੇ, ਪਾਤਰ ਚੁਣ ਕੇ, ਦਰਭਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੋ, 'ਯਾ ਦਿਵ੍ਯੇਤੀ' ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਲੈ ਕੇ। 'ਮੈਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾਂਗਾ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਲੈ ਕੇ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ 'ਉਸ਼ੰਤਸ ਤ੍ਵ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦੋ। 'ਯਾ ਦਿਵ੍ਯੇਤੀ' ਉਚਾਰ ਕੇ ਅਰਘ ਦਿਓ, ਫਿਰ ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਭੇਟੋ; ਦਰਭਾ ਤੇ ਕੱਪੜਾ ਰੱਖ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਸਰਾ ਦਿਓ। ਫਿਰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਰੱਖੋ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਬੈਠਕ ਸਜਾ ਕੇ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰੋ। ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਵਿਦਵਾਨੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿਓ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਭੇਟੋ। 'ਉਸ਼ੰਤਸਤ੍ਵ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਦਰਭਾ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਹਰ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਧੀਆ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਵੀ ਭੇਟ ਕਰੋ। ਚਾਵਲ ਜੋ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਗਾਊਂ ਦੇ ਘੀ ਅਤੇ ਚੀਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਐਸਾ ਪਦਮਜ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਮੱਛੀ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਦੋ ਮਹੀਨੇ, ਹਿਰਣ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਤਿੰਨ, ਭੇੜ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਚਾਰ, ਪੰਛੀ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਪੰਜ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਪਿਤਰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੂਰ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਛੇ ਮਹੀਨੇ, ਸੱਤ ਖੁਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਸੱਤ, ਅਤੇ ਬੱਕਰੀ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਚਿਤਲ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਨੌਂ ਮਹੀਨੇ, ਸੂਰ ਤੇ ਭੈਂਸ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਦੱਸ ਮਹੀਨੇ, ਖਰਗੋਸ਼ ਤੇ ਕਛੂਏ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਗਿਆਰਾਂ ਮਹੀਨੇ, ਗਾਊਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਦੁੱਧ-ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਸਾਲ ਲਈ ਪਿਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੂਰ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਪੰਦਰਾਂ ਮਹੀਨੇ, ਗੈਂਡੇ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਕਾਲੀ ਧਤੂਰੀ ਤੇ ਤਲਵਾਰ-ਮੱਛੀ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਅਨੰਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਹੋਵੇ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਗਾਊਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ ਜਾਂ ਦੁੱਧ-ਚਾਵਲ ਹੋਵੇ। ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵ ਪਿਤਰ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਭੇਟ ਅਮਰ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੈਦਿਕ ਪਾਠ, ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਪਾਠ ਵੀ ਕਰਵਾਏ।