ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੀਤੀਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਵਧਾ (ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਨਿਯਤ ਅਰਪਣ) ਪੰਡਿਤ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਗਨੀਧ੍ਰ ਅਤੇ ਸੋਮਪਾ ਲਈ ਵੀ ਨਵੀਂ ਭਰਪਾਈ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਣ। ਜੇਕਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਬੱਕਰੀ ਜਾਂ ਗਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਦੇ ਨੀਵਾਂ ਹਿੱਸਾ, ਜਾਂ ਗੋਸ਼ਾਲਾ, ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ-ਵ੍ਰਿੱਖ ਦੇ ਨੇੜੇ ਭੀ ਭੇਟ ਅਰਪਿਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੱਖਣ ਦਿਸਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਪਿਛਮ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਸਲੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ: ਤਲਵਾਰ-ਫਲੀ, ਮਾਸ, ਚੌਲ, ਕਾਲਾ ਬਾਜਰਾ, ਜੌ, ਯਵਨੀ, ਗੇਹੂੰ, ਗੰਨਾ, ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਫਲ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਦਰਭਾ ਘਾਹ, ਮਾਸ਼, ਸਸ਼ਟਿਕ ਚੌਲ, ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਘਿਉ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰੀਤ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ ਜੋ ਪਿਤਰ ਰੀਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ: ਮਸੂਰ, ਭੰਗ, ਨਿਸ਼ਪਾਵਾ, ਰਾਜਾ ਮਾਸ਼ ਅਤੇ ਕੁਲਥ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਮਲ, ਬੈਲ, ਅਰਕ, ਧਤੂਰਾ, ਪਾਰਿਭਦ੍ਰ, ਅਤਰੂਸ਼ਕ ਅਤੇ ਬੱਕਰੀ ਦਾ ਦੁੱਧ ਵੀ ਵਰਜਿਤ ਹਨ। ਕੋਦਰਾ, ਉਦਾਰਾ, ਵਰਟਕ, ਕਪਿੱਠ, ਮਧੂਕ ਅਤੇ ਅਤਸੀ ਵੀ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ繁ਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਰ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਨਾਜ, ਸਰੀਰਕ ਸੁਖ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਦੇ ਦਾਤਾ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰ ਰੀਤ ਨੂੰ ਦੇਵ ਰੀਤ ਤੋਂ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰੀਤਿ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਰ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਲਗAttachment ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਦੋਸਤੀ ਵਿਚ ਅਟੱਲ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਭਗਤ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਪਿਤਰ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹਨ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਪਿਤਰ ਰੀਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਹੋਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪਿਤਰ-ਦੇਵਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਰਨਨ—ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਬਾਰੇ—ਪੁੰਨਯ, ਪਵਿੱਤਰ, ਆਰੋਗਯ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੜ੍ਹਨ ਯੋਗ ਹੈ। ਇਸ ਸਾਰਾ ਸੁਣ ਕੇ ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਪਿਤਰ ਰੀਤ ਕਦੋਂ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਰੀਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੈ?” ਉਹ ਪੁਛਦੇ ਹਨ, “ਕਿਹੜੇ ਦੁਇਜਨ (ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਅਰਥਾਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਦਿ) ਪਿਤਰ ਰੀਤ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਕਰਣ ਯੋਗ ਹਨ ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਨਹੀਂ? ਦਿਨ ਦੇ ਕਿਸ ਸਮੇਂ ਪਿਤਰ ਰੀਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ? ਪਿਤਰਾਂ ਤੱਕ ਭੋਜਨ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ?” ਪੁਲੱਸਤਯ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਪਿਤਰ ਰੀਤ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭੋਜਨ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਦੁੱਧ, ਜੜੀਆਂ ਜਾਂ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰ ਰੀਤ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਨਿੱਤਯ (ਰੋਜ਼ਾਨਾ), ਨਾਇਮਿਤਿਕ (ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੌਕਿਆਂ ਤੇ), ਅਤੇ ਕਾਮਯ (ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ)। ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਿੱਤਯ ਰੀਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਰਘ ਅਤੇ ਆਵਾਹਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜੋ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਦੈਵਤ ਪਰਵ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਵ ਹਨ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਵ ਰੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹ ਹਨ: ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਨਾਤਕ, ਤਿੰਨ ਸੌਪਰਣ ਮੰਤਰ ਪਾਠਕ, ਅਤੇ ਜੋ ਛੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੋਤਰੀਯ, ਸ਼੍ਰੋਤਰੀਯ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕਰਮ-ਵਾਕ ਵਿਦਵਾਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਵੇਦ-ਪਾਠਕ, ਮੰਤ੍ਰੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ-ਵੰਸ਼ੀ। ਜਿਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਨਾਚਿਕੇਤ ਅੱਗਾਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਮਧੁ ਯਜਨ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਹੋਰ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਰੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਵੇ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਤਾ ਹੋਵੇ, ਆਤਮ-ਅਧਿਐਨ ਤੇ ਜਪ ਵਿੱਚ ਲਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਬ੍ਰਹਮ ਭਗਤ, ਪਿਤਰ ਭਗਤ, ਸੂਰਜ ਉਪਾਸਕ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਨਵ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਚਰਿੱਤਰ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹ ਹਨ: ਪਤਿਤ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਪੁੰਸਕ, ਨਿੰਦਕ, ਜਾਂ ਜੋ ਪ੍ਰਤੱਖ ਰੋਗੀ ਹੋਵੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਰ ਰੀਤ ਸਮੇਂ ਬਚਾਉਣ। ਪਿਛਲੇ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਨਿਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੁਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਪਿਤਰ ਵਾਯੂ-ਸਮਾਨ ਹੋ ਚੁਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੱਜੇ ਘੁੱਟ ਛੂਹ ਕੇ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਵਾਕ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਰੀਤ ਤੂੰ ਅਤੇ ਮੈਂ ਪਿਤਰ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਿਤਰ-ਯਜਨ ਜਾਂ ਤਰਪਣ ਸਹੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਅਤੇ ਵਾਹਾਰਯਕ ਪਿਤਰ ਰੀਤ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਘਟਣ ਸਮੇਂ, ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲਿਪੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਦੱਖਣੀ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਿਤਰ ਰੀਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਚਾਰੁ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਜਾਂ ਮੁਰਮਰੇ ਅੰਨ ਦੀ ਮੁਟੀਆਂ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। “ਮੈਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ,” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰਾ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰੱਖੋ; ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ ਤਿੰਨ ਮੁੱਖ ਭੇਟ ਅੱਗੇ ਰੱਖਣੀਆਂ। ਇਹ ਭੇਟ ਇੱਕ ਹਥੇਲੀ ਲੰਬੀਆਂ ਅਤੇ ਚਾਰ ਉਂਗਲਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਹੋਣ; ਤਿੰਨ ਖਦੀਰ ਦੀਆਂ ਚਮਚੀਆਂ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਲਕੀਰ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣੀਆਂ। ਹਰ ਚਮਚੀ ਇੱਕ ਰਤਨੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਚਿੱਟੀ, ਅੱਗੇ ਹੱਥ ਵਾਂਗ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਪਿਤਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਛਾਣਣੀ, ਯਜਨ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ। ਤਿਲ-ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਥਾਲੀਆਂ, ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਧੂਪ ਤੇ ਲੇਪ ਲੈ ਆਉਣ, ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਰੱਖੋ। ਘਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲਿਪੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਗੋਮੂਤ੍ਰ ਨਾਲ ਚੱਕਰ ਬਣਾਓ। ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਵੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ। ਜਦੋਂ ਆਸਨ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਨਾਲ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗ ਜਾਂ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਠਾਓ ਅਤੇ ਸਹੀ ਮੰਤਰ ਪਾਠ ਕਰੋ। ਦੇਵ ਰੀਤ ਲਈ ਦੋ, ਪਿਤਰ ਰੀਤ ਲਈ ਤਿੰਨ, ਜਾਂ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਇੱਕ-ਇੱਕ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸੇ, ਪਰ ਭੇਟ ਵਧੇਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਨਾ ਕਰੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਕਾਰੀ ਭੇਟ ਦਿਓ, ਫਿਰ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਅਰਘ ਆਦਿ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿਓ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰੀਤ ਕਰੋ। ਆਪਣੀ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਅੱਗ ਅਤੇ ਸੋਮ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਆਪਿਆਯਨ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਤਰ ਰੀਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ, ਯੋਗ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਉਪਯੋਗੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਚੋਣ, ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।