ਪੁਲਹਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਸੰਤਾਨ, ਜੋ ਵੈਸ਼ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜ, ਜੋ ਵਿਛੜ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਮਾਂ, ਭਰਾ, ਪਿਤਾ, ਭੈਣ, ਦੋਸਤ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕ—ਜੋ ਜਨਮਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਮਿਲੇ ਹਨ—ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਮਨ ਤੋਂ ਜਣੀ ਹੋਈ ਇਕ ਧੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀਰਜਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਹ ਨਹੁਸ਼ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ ਅਤੇ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਮਾਂ। ਬਾਅਦ ਵਿਚ, ਉਹ ਅਸ਼ਟਕਾ ਬਣੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋ ਚੁਕਾ, ਹੁਣ ਚੌਥਾ ਸਮੂਹ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਸੁਮਨਾਸਾ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਿਤਰ, ਜੋ ਸੋਮਪਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਧਰਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਉਪਰ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਜਨਮੇ, ਯੋਗੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਚਨਾ ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਰਤਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਹੁਣ ਸਭ ਮਨ ਤੋਂ ਜਣੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਨਰਮਦਾ ਨਾਮ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਹੈ। ਨਰਮਦਾ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਯੋਗ ਦੀ ਵੰਸ਼ਵਾਲੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਰਚਨਾ ਵਿਚ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ; ਸਭ ਲਈ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਤਰਾ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪਤਰਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਸਵਧਾ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਅਗਨੀਧ੍ਰ ਅਤੇ ਸੋਮਪਾ ਲਈ ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਅੱਗ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਬੱਕਰੀ ਜਾਂ ਗਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਦੇ ਤਲ, ਜਾਂ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਰੁੱਖ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਤਿਲ ਵਰਤੇ ਜਾਣ। ਤਲਵਾਰ-ਬੀਨ, ਮਾਸ, ਚੌਲ, ਕਾਲਾ ਬਾਜਰਾ, ਜੌ, ਯਵਨੀ, ਗਹੂੰ, ਗੰਨਾ, ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਫਲ—ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਹਨ। ਦਰਭਾ ਘਾਸ, ਮਾਸ਼, ਸਸ਼ਟਿਕਾ ਚੌਲ, ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਘੀ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹਨ। ਹੁਣ ਉਹ ਭੋਜਨ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਜੋ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ: ਦਾਲ, ਭੰਗ, ਨਿਸਪਾਵਾ, ਰਾਜ ਮਾਸ਼ ਤੇ ਕੁਲੁਥਾ ਦਾਲ। ਕਮਲ, ਬੈਲ, ਅਰਕ, ਧਤੂਰਾ, ਪਾਰਿਭਦ੍ਰਾ, ਅਟਰੂਸ਼ਕਾ—ਇਹ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਬੱਕਰੀ ਦਾ ਦੁੱਧ। ਕੋਦਰਵਾ, ਉਦਾਰਾ, ਵਰਟਕਾ, ਕਪਿੱਠਾ, ਮਧੁਕਾ, ਅਤੇ ਅਤਸੀ—ਇਹ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਵਾਂਙ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਵਧੀਆ ਫਲ-ਫੂਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ, ਸਰੀਰਕ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਕਰਮ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕ੍ਰੋਧ ਰਹਿਤ, ਅਸਕਤ, ਦੋਸਤੀ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਲ, ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਭਗਤ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ, ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਉਹ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਵਰਣਨ ਹੋ ਚੁਕਾ—ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਥਾ; ਇਹ ਪੁਣਯ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਿਹਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁਰਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ ਹੈ; ਹੁਣ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਦੱਸੋ। ਕਿਹੜੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਣੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿਚ ਖਵਾਏ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਕਿਹੜੇ ਨਹੀਂ? ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਿਸ ਵੇਲੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿਚ ਦਿੱਤਾ ਭੋਜਨ ਪਿਤਰਾਂ ਤਕ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ? ਵਿਧੀ ਕਿਵੇਂ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਦੁੱਧ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਨਿੱਤ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਇੱਛਿਤ; ਹੁਣ ਨਿੱਤ ਵਾਲਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਅਰਘ ਤੇ ਆਵਾਹਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਪਰਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਅਦੈਵਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਵ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਪਰਵਾਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਰਾਜਨ। ਜੋ ਪਰਵ ਕਰਮ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਹਨ—ਸੁਣੋ: ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਨਾਤਕ, ਤਿੰਨ ਸੌਪਰਣ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਵੇਦ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੀਣ। ਸ਼੍ਰੋਤਰੀਆ, ਸ਼੍ਰੋਤਰੀਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕਰਮ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਵੇਦ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੀਣ, ਮੰਤ੍ਰੀ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਵੰਸ਼ਵਾਲੀ ਵਿਚ ਜਣਿਆ ਹੋਇਆ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਨਾਚਿਕੇਤਾ ਅੱਗਾਂ, ਤਿੰਨ ਮਧੁ ਯਜ, ਹੋਰ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਕਰਮ, ਪੁਰਾਣਾ ਗਿਆਨ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ, ਸਵ-ਅਧਿਐਨ, ਤੇ ਪਾਠ ਵਿਚ ਲਗਨ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮ ਭਗਤ, ਪਿਤਰ ਭਗਤ, ਸੂਰਜ ਪੂਜਕ, ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਨਵ; ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯੋਗ ਵਿਚ ਨਿਸਚਲ, ਸਵ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਕਿਹੜੇ ਬਚਣਾ: ਜੋ ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਪੁੰਸਕ, ਨਿੰਦਕ, ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਬਿਮਾਰੀ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਿਛਲੇ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਨਿਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੱਜੇ ਘੁੱਟ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕ੍ਰੋਧ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਭਗਤ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਤੇ ਮੈਂ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਮ ਵਿਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰ-ਯਜ, ਜੋ ਤਰਪਣ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਹੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿੰਡ ਆਹੁਤੀ ਤੇ ਵਾਹਾਰਯਕ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਚੰਦ ਦੀ ਕਲ ਘਟਣ ਤੇ, ਗੋ-ਮੈਲ ਨਾਲ ਲੇਪ ਕੀਤੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਦੱਖਣੀ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿਚ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਚਰੂ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ, ਜਾਂ ਮੂੜਾ ਹੋਇਆ ਅਨ ਹੱਥ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਕਥਾ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਕਰਮ, ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।