ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਤੀਆਂ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਣ ਲੱਗੀ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਅਸ਼ਟਕਾ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਚਾਹਤਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਰਹੀ। ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਬਣ ਗਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਚੋਦਾ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਇਹ ਵਚਨ ਉਸਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਉਹ ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਭ੍ਰਾਜਾ ਨਾਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਪਿਤਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਬਰਹਿਸ਼ਦਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਨੇਕ ਪਿਤਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਹੰਗਮ ਰਥ ਖੜੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਹਨ ਜੋ ਚਾਹਤਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜੇ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਦਾਨਵ, ਅਸੁਰ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਭੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਹੀ ਪੁਲਸਤਯ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤਪ ਅਤੇ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਕੁਆਰੀ ਪੀਵਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਹ ਯੋਗਿਨੀ ਸੀ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਘੋੜ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਵਰ ਮੰਗਿਆ: “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਏਸਾ ਪਤੀ ਦਿਓ ਜੋ ਯੋਗ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸੰਯਮੀ ਹੋਵੇ।” ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਦ ਵਿਆਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੇਗੀ।” ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਧੀ ਹੋਵੇਗੀ—ਕ੍ਰਿੱਤੀ ਨਾਮ ਦੀ, ਜੋ ਯੋਗਿਨੀ ਹੋਵੇਗੀ ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਇੱਕ ਸਾਤਵਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਦੀ ਮਾਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਜੋ ਯੋਗ ਦਾ ਪਰਮ ਲਕੜੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਗੌਰਾ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ—ਹੋਣਗੇ। ਸਵਰਗ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਹਰ ਇਛਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤਾਂ ਫਿਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੀ ਕਹਿਣਾ! ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੌਰਾ ਨਾਮ ਦੀ ਕੁਆਰੀ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਸੁਕਨਿਆ, ਜੋ ਸਾਧਿਆਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਰੀਚੀਗਰਭਾ ਆਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਪਿਤਰ, ਅੰਗਿਰਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਹੋਮ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਖ਼ਤਰੀ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪਿਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ-ਸੁਖ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨਾਮ ਦੀ ਧੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਹ ਅੰਸ਼ੁਮਤ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪਾਂਚਜਨ ਦੀ ਪੂਤਰੀ ਵਧੂ ਹੈ। ਉਹ ਦਿਲੀਪ ਦੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਭਾਗੀਰਥ ਦੀ ਦਾਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਕਾਮਦੁਘਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਇੱਛਿਤ ਸੁਖਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਸੁਸਵਾਧਾ ਨਾਮ ਦੇ ਪਿਤਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਅਜਿਆਪਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਰਦਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਪੁਲਹਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜੋ ਵੈਸ਼ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਮਾਂ, ਭਰਾ, ਪਿਓ, ਭੈਣ, ਮਿੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਸਾਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਕੁਆਰੀ ਵਿਰਜਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਹ ਨਹੁਸ਼ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਅਸ਼ਟਕਾ ਬਣੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਸਮੂਹ ਦੱਸੇ ਗਏ, ਹੁਣ ਚੌਥੇ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਮਨਸਾ ਨਾਮ ਦੇ ਲੋਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਚਿਰਕਾਲਕ ਪਿਤਰ ਸੋਮਾਪਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਧਰਮ ਦੇ ਸਰੂਪਧਾਰੀ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਲਯ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਜਨਮੇ, ਯੋਗੀ ਉੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਆਦਿਕ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਮਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਰਮਦਾ ਨਾਮ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਜੋ ਦਰਿਆ ਬਣੀ। ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਹਰ ਥਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਯੋਗ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਮੁਲ਼ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ, ਇਉਂ ਹੀ ਸ਼ਰਾਧ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਈ। ਸਭ ਲਈ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਬਰਤਨ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਬਰਤਨ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਸਵਧਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਸਦਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਅਗਨੀਧ੍ਰ ਅਤੇ ਸੋਮਾਪਾ ਲਈ ਪੂਰਨ ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਅੱਗ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਹੱਥ, ਪਾਣੀ, ਬੱਕਰੀ ਜਾਂ ਗਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਦੇ ਨੀਵਾਂ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ਭੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਦੱਖਣ ਦਿਸਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿਲ ਵਰਤਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਤਲਵਾਰ-ਬੀਨ, ਮਾਸ, ਚੌਲ, ਕਾਲਾ ਬਾਜਰਾ, ਜੌ, ਯਵਨੀ, ਗਹੂੰ, ਗੰਨਾ, ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਫਲ—ਇਹ ਸਭ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਦਰਭਾ ਘਾਸ, ਮਾਸ਼, ਸਸ਼ਟਿਕਾ ਚੌਲ, ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਘਿਉ—ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਉਹ ਭੋਜਨ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸ਼ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਮਨਾਂ ਹਨ: ਮਸੂਰ, ਭੰਗ, ਨਿਸ਼ਪਾਵਾ, ਰਾਜਾ ਮਾਸ਼ ਅਤੇ ਕੁਲਥ। ਕੰਵਲ, ਬੈਲ, ਅਰਕ, ਧਤੂਰਾ, ਪਾਰਿਭਦਰ, ਅਟਰੂਸ਼ਕ—ਇਹ ਭੀ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣੇ, ਨਾ ਹੀ ਬੱਕਰੀ ਦਾ ਦੁੱਧ। ਕੋਦਰਵਾ, ਉਦਾਰਾ, ਵਰਟਕ, ਕਪਿਠ, ਮਧੂਕਾ, ਅਤੇ ਅਤਸੀ—ਇਹ ਵੀ ਜੋ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ। ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰ ਉਸਨੂੰ ਅਨਾਜ, ਸਰੀਰਕ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।