ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਪੁਰਾਣਿਕ ਰਾਜਾ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜਾਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਗੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਵੀ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਬਾਕੀ ਅਠਤਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਦੱਖਣੀ ਮੇਰੂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਿਆਂ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ। ਇਹ ਵੰਸ਼ ਕ੍ਰਮ ਇਉਂ ਚੱਲਿਆ: ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਕਕੁਤਸਥ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਸੁਯੋਧਨਾ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਸਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਿਥੁ, ਫਿਰ ਆਰਦ੍ਰਸ, ਫਿਰ ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵ। ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵ ਤੋਂ ਸ਼ਾਵਸਤ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅੰਗ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰਾਵਸਤੀ ਨਗਰੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਸ਼੍ਰਾਵਸਤ ਤੋਂ ਬ੍ਰਿਹਦਸ਼੍ਵ, ਫਿਰ ਕੁਵਲਾਸ਼੍ਵ। ਕੁਵਲਾਸ਼੍ਵ ਨੇ ਧੁੰਧੁ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਧੁੰਧੁਮਾਰਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਦ੍ਰਿੜਸ਼੍ਵ, ਘ੍ਰਿਨੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਪਿਲਾਸ਼੍ਵ। ਦ੍ਰਿੜਸ਼੍ਵ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੋਦ, ਫਿਰ ਹਰਿਅਸ਼੍ਵ। ਹਰਿਅਸ਼੍ਵ ਤੋਂ ਨਿਕੁੰਭ, ਫਿਰ ਸਮਹਤਾਸ਼੍ਵ, ਜਿਸਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਅਕ੍ਰਿਤਾਸ਼੍ਵ ਅਤੇ ਰਣਾਸ਼੍ਵ ਹੋਏ। ਰਣਾਸ਼੍ਵ ਤੋਂ ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵ, ਫਿਰ ਮੰਧਾਤਾ। ਮੰਧਾਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੁਕੁਤਸ ਅਤੇ ਧਰਮਸੇਤੁ ਹੋਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ। ਪੁਰੁਕੁਤਸ ਤੋਂ ਦੁੱਸਹ, ਜੋ ਨਰਮਦਾ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਸੰਭੂਤਿ, ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਧਨਵਨ, ਫਿਰ ਤ੍ਰੈਯਾਰੁਣ, ਫਿਰ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ, ਫਿਰ ਸਤ੍ਯਰਥ, ਫਿਰ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਰੋਹਿਤ। ਰੋਹਿਤ ਤੋਂ ਵ੍ਰਿਕ, ਫਿਰ ਬਾਹੂ, ਫਿਰ ਸਗਰ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਸਗਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਰਾਣੀਆਂ ਸਨ: ਪ੍ਰਭਾ ਅਤੇ ਭਾਨੁਮਤੀ। ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿ ਔਰਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਔਰਵ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ: ਇੱਕ ਨੂੰ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਪ੍ਰਭਾ ਨੇ ਵੰਸ਼ ਪ੍ਰਵਰਤਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ, ਭਾਨੁਮਤੀ ਨੇ ਅਨੇਕ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ। ਉਸ ਤੋਂ ਅਸਮੰਜਸਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭਾ, ਜੋ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੀ, ਨੇ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਘੋੜਾ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਖੋਦਦੇ-ਖੋਦਦੇ ਵਿਣੂ ਦੁਆਰਾ ਦਗਧ ਹੋ ਗਏ। ਅਸਮੰਜਸਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਦਿਲੀਪ, ਫਿਰ ਭਾਗੀਰਥ। ਭਾਗੀਰਥ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਭਾਗੀਰਥੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲਿਆਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾਭਾਗ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਅੰਬਰਿਸ਼, ਫਿਰ ਸਿੰਧੁਦਵੀਪ, ਫਿਰ ਅਯੁਤਾਯੁ, ਫਿਰ ਰਿਤੁਪਰਨ। ਰਿਤੁਪਰਨ ਤੋਂ ਕਲਮਸ਼ਪਾਦ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਰਵਕਰਮ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਤੋਂ ਅਨਾਰਣਯ, ਫਿਰ ਨਿਘਨ। ਨਿਘਨ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਅਨਾਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਦੂਜਾ; ਅਨਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵਣ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕੀਤਾ। ਰਘੁ ਤੋਂ ਦਿਲੀਪ, ਫਿਰ ਅਜ, ਫਿਰ ਦੀਰਘਬਾਹੂ, ਫਿਰ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲ। ਉਸ ਤੋਂ ਦਸ਼ਰਥ, ਜਿਸਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦਾ ਨਾਸ਼ਕ ਅਤੇ ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਕਥਾ ਭਾਰਗਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਵਲਮੀਕਿ ਨੇ ਲਿਖੀ। ਰਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਕ੍ਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਇਆ। ਕੁਸ਼ਾ ਤੋਂ ਅਤਿਥਿ, ਫਿਰ ਨਿਸ਼ਾਧ, ਫਿਰ ਨਲ, ਫਿਰ ਨਾਭਾਗ, ਫਿਰ ਪੁੰਡਰੀਕ, ਫਿਰ ਖੇਮਧਨਵਨ। ਖੇਮਧਨਵਨ ਤੋਂ ਵੀਰਯਵਾਨ ਅਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਾਨੀਕ, ਫਿਰ ਅਹਿਨਾਗੁ, ਫਿਰ ਸਾਹਸ੍ਰਾਸ਼੍ਵ। ਉਸ ਤੋਂ ਚੰਦਰਵਲੋਕ, ਫਿਰ ਤਾਰਪੀਡ, ਫਿਰ ਚੰਦਰਗਿਰੀ, ਫਿਰ ਚੰਦਰ। ਚੰਦਰ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਇਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੋ ਨਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ। ਵੀਰਸੇਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨੈਸ਼ਾਧ ਵੀ ਲੋਕਪ੍ਰਿਯ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨੀ ਰਾਜੇ ਵਿਵਸਵਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਇਕ੍ਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁਛਿਆ, "ਹੇ ਭਗਵਨ! ਮੈਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਵੰਸ਼, ਰਵੀ (ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਦੇਵਤਾ) ਅਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਪੂਲਸਤਯ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਠੀਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਵੰਸ਼ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਨਿਰਾਕਾਰ ਹਨ। ਚਾਰ ਸ਼ਰੀਰਧਾਰੀ ਹਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਨਿਰਾਕਾਰ ਪਿਤਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵੈਰਾਜਾ ਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੈਰਾਜਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਯੋਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਹੀ ਸਨਾਤਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਚੱਕਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਯਾਦ ਰੱਖ ਕੇ ਮੁੜ ਉੱਚਤਮ ਯੋਗ ਅਤੇ ਸਾਂਖਯ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਇੱਕ ਮਨੋਂਜਾ ਪਤਨੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਮੈਨਾਕਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਕ੍ਰੌਚਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਚੌਥਾ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਕ੍ਰੌਚਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਕ੍ਰੌਚਦਵੀਪ ਨਾਮ ਪਿਆ। ਸੁਸ਼ਾ ਨੂੰ ਮੇਨਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜੋ ਸਭ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ, ਤਪ ਅਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।