ਧਰਮ ਦੇ ਕਾਇਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਭ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਾਵਰਣੀ ਮਨੁ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ, ਸ਼ਰਦਵਾਨ, ਕਉਸ਼ਿਕ, ਗਾਲਵ, ਸ਼ਤਾਨੰਦ, ਕਾਸ਼੍ਯਪ ਅਤੇ ਰਾਮ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁ, ਅਰਕ ਸਾਵਰਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਧ੍ਰਿਤਿ, ਵਰੀਯਾਨ, ਯਵਸੁ, ਸੁਵਰਣ, ਧ੍ਰਿਤਿ (ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ), ਵਰਿਸ਼ਣੁਵੀਰਯ, ਸੁਮਤੀ, ਵਸੁ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰੌਚਿਆ ਆਦਿ ਹੋਰ ਵੀ ਮਨੁ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰੁਚਿ, ਜੋ ਕਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੌਚਿਆ ਹੋਵੇਗਾ; ਭੂਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਨੁ ਨੂੰ ਭੌਤਿਆ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਮੈਰੂਸਾਵਰਣੀ, ਜੋ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮਨੁ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਿਭੁ, ਰਿਤੁਧਾਮਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਵੀ ਮਨੁ ਹਨ। ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਮਨੁਆਂ ਦੀ ਵਰਣਨਾ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁੱਗ ਪੂਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਹਰ ਇੱਕ ਅੰਤਰਾਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਚਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਕਲਪ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ। ਇਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁਛਿਆ: "ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਕਿਸ ਦੀ ਹੋ ਗਈ?" "ਅਤੇ ਇਹ ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ 'ਭੂਮੀ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਇਹ ਨਾਮ ਕਿਉਂ ਪਿਆ? ਇਸ ਨੂੰ 'ਗੌਰੀ' ਕਿਉਂ ਆਖਦੇ ਹਨ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹਨਾਂ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।" ਪੁਲਸਤਯ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਅੰਗ ਨਾਮ ਦਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੌਤ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਵੈਣ ਨਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ, ਪਰ ਅਧਰਮ ਅਤੇ ਕਾਮਨਾਵਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਅਨੇਕ ਅਧਰਮੀ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਈਆਂ ਨੂੰ ਚੁਰਾ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਾਸਤੇ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਸੁਧਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਫਾੜ ਕੇ churn ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ churn ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਲੇਛ ਜਾਤੀਆਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ। ਮਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਕਾਲੀ ਸਾਈਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨਿਕਲੀਆਂ, ਤੇ ਪਿਓ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਧਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼, ਤੀਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਦਿਵਯ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਅਤੇ ਕਵਚ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪૃਥੂ ਪਿਆ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਸੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਰਾਜਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਪૃਥੂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਾ ਜਪ ਹੈ, ਨਾ ਹਵਨ, ਨਾ ਧਰਮ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛੇਦਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ, ਗਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਪૃਥੂ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਇਕ ਥਾਂ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸੁਧਰਮ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਲਈ, ਚਲਦੀ ਤੇ ਅਚਲ ਲਈ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਦੇ।" ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸਵਯੰਭੂਵ ਮਨੁ ਨੂੰ ਵੱਛਾ ਬਣਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਦੁੱਧ ਉਹ ਭੋਜਨ ਬਣਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ, ਸੋਮ ਨੂੰ ਵੱਛਾ ਬਣਾਇਆ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ, ਪਾਤ੍ਰ ਵੇਦ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਰ ਤਪੱਸਿਆ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ, ਮਰੁਤ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਵੱਛਾ ਬਣਿਆ, ਦੁੱਧ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ, ਪਾਤ੍ਰ ਸੋਨਾ ਸੀ; ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਾਤ੍ਰ ਚਾਂਦੀ ਸੀ। ਅੰਤਕਾ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ, ਯਮ ਵੱਛਾ, ਤੇ ਸਾਰ 'ਸਵਧਾ' ਸੀ। ਨਾਗਾਂ ਲਈ ਪਾਤ੍ਰ ਸੁਰਾਖ਼ ਸੀ, ਤਖਸ਼ਕ ਵੱਛਾ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ (ਜਹਿਰ) ਦੁੱਧ ਬਣਿਆ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਲੋਹੇ ਦੇ ਪਾਤ੍ਰ ਨਾਲ ਦੁੱਧਿਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਲੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ। ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਮਾਇਆ ਪਾਤ੍ਰ ਸੀ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਤੇ ਵਿਰੋਚਨ ਵੱਛੇ, ਤ੍ਰਿਮੂਰਤੀ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਖਜਾਨਿਆਂ ਵਾਸਤੇ ਦੁੱਧਿਆ, ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਵੱਛਾ, ਪਾਤ੍ਰ ਮਣੀ। ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਚਰਬੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਖੂਨ ਦੁੱਧਿਆ, ਸੁਮਾਲੀ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ, ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਾਤ੍ਰ, ਤੇ ਵੱਛਾ ਵੀ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ, ਚਿਤ੍ਰਰਥ ਵੱਛਾ, ਤੇ ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ। ਡੋਗਧਾ, ਜੋ ਸੁਰੁਚਿਰ ਤੇ ਅਥਰਵ ਵੇਦ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੱਛਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦਿਵਯ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਲਈ ਦੁੱਧਿਆ, ਹਿਮਾਵਤ ਵੱਛਾ, ਪਤ्थਰ ਦਾ ਪਾਤ੍ਰ। ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰਸ ਵਾਸਤੇ ਦੁੱਧਿਆ, ਪਲਾਸ਼ ਪੱਤਿਆਂ ਦਾ ਪਾਤ੍ਰ, ਤੇ ਸਾਲ ਰੁੱਖ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ। ਫਿਰ, ਪਲਕਸ਼ ਰੁੱਖ ਵੱਛਾ ਬਣਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ। ਜਦੋਂ ਪૃਥੂ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਧਨ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਬੀਮਾਰ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਜਾਂ ਦੁਖੀ। ਪ੍ਰਿਥੂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਜਾਂ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਪੀੜ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਪૃਥੂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਸਕਣ।