ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਗਊ ਦੇ ਘੀ ਅਤੇ ਖੀਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਕਰਮ ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੇ ਦਿਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਰਦ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਔਰਤ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸੁਭਾਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਾਹੇ ਜਿਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਾਹੇ, ਪਰਮ ਪਿਤਾ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਮਲ ਕੀਤਾ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਰੁੱਖੀ-ਸੁੱਖੀ ਸੀ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਦਿਤੀ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਮੰਗਿਆ—ਇੱਕ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ। ਦਿਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।" ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ-ਨਾਸਕ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵਚਨ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇਹ ਵਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਪਰ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਆਜ ਤੁਸੀਂ ਆਪਸਤੰਬੀ ਕਰਮ ਅਤੇ ਪੁਤ੍ਰੇਸ਼ਟੀ ਯਜ੍ਯ ਕਰੋ।" "ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਸਿਨੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਗਰਭ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਗਰਭ ਸੁਭਾਗਾ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਫਿਰ ਦਿਤੀ ਨੇ ਆਪਸਤੰਬੀ ਕਰਮ ਅਤੇ ਪੁਤ੍ਰੇਸ਼ਟੀ ਯਜ੍ਯ ਬੜੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਕੇ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ, "ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬਣ।" ਇਸ ਕਰਮ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਦਾਨਵ ਮੁੜ ਗਏ, ਅਤੇ ਦਿਤੀ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ, "ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸਿਨੇ ਬੈਲਵ ਫਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਹੋਠ ਲਾਲ ਮੋਤੀ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਚਮੜੀ ਬੜੀ ਸੁੰਦਰ ਹੈ।" "ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਉਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਿਤੰਭ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਸਿਨੇ ਵਿੱਚ ਗਰਭ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਹੁਣ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਇਹ ਗਰਭ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ ਇਸ ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲ।" "ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਕਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਜੜਾਂ ਕੋਲ ਖੜੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਾਵੇ।" "ਉਹ ਪਿਸਣ ਵਾਲੇ ਯੰਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰਨਾਂ ਸਾਜ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾ ਬੈਠੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਖਾਲੀ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇ।" "ਉਹ ਚੀਟੀ ਦੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰਹੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਨਾ ਖੁਰਚੇ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਲ੍ਹ, ਰਾਖ ਜਾਂ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ।" "ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਈ ਨਾ ਰਹੇ, ਮਿਹਨਤ ਤੋਂ ਬਚੇ, ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਦੇ ਛਿਲਕੇ, ਅੰਗਾਰਿਆਂ, ਹੱਡੀਆਂ ਜਾਂ ਖੋਪੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾਵੇ।" "ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਝਗੜਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੇਲ ਨਾ ਲਗਾਏ, ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਨਾ ਛੱਡੇ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਗੰਦੀ ਨਾ ਰਹੇ।" "ਉਹ ਸਿਰ ਉੱਤਰ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਕਰਕੇ ਨਾ ਲਵੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਕਪੜਿਆਂ, ਚਿੰਤਤ ਜਾਂ ਗਿੱਲੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ।" "ਉਹ ਅਸ਼ੁਭ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਬੋਲੇ, ਨਾ ਹੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੱਸੇ, ਸਦਾ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।" "ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ ਸਾਰੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੇਤੇ ਰਹੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਬਾਰੇ ਮਾੜਾ ਨਾ ਬੋਲੇ।" ਦਿਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਬੁੱਢੀ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਸਿਨੇ ਢਿੱਲੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਝੁਰਰੀਆਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹੈ।" "ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਨਾ ਕਹੋ ਕਿ, 'ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਉਂ ਕੀਤਾ ਹੈ।' ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ।" ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਦਿਤੀ ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਖੁਦ ਦਿਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਦੇਵਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇੰਦਰ, ਦਿਤੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੁੱਲ ਲੱਭਣ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ, ਅੰਦਰੋਂ ਚਿੰਤਤ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਸੀ, ਪਰ ਬਾਹਰੋਂ ਸੁਖਦਾਈ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਮਨੋਰਥ ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਕੇ, ਚੰਗਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਉਂ, ਸੌ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਆਏ, ਸਿਰਫ਼ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਦਿਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਮਯਾਬ ਸਮਝਿਆ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾ ਧੋ ਕੇ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਲੇਟ ਗਈ। ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਨੀਂਦ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠ, ਉਹ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਸਿਰ ਕਰਕੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ ਅੰਦਰ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸੱਤੋ ਪੁੱਤਰ ਰੋਣ ਲੱਗੇ, ਪਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਰੋਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਨੇ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਫਿਰ ਸੱਤ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜ੍ਰ ਫੜਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਉਨੰਜਾ (੪੯) ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਣ ਲੱਗੇ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਹਰ ਵਾਰੀ ਨਾ ਰੋਵੋ।" ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਸੰਹਾਰੀ ਇੰਦਰ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। "ਇਹ ਕਿਸ ਦੇ ਕਰਮ, ਕਿਸ ਮਹਾਤਮ ਤੋਂ, ਮੁੜ ਜੀਵਿਤ ਹੋ ਗਏ? ਇਹ ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੇ ਵਰਤ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ; ਵਜ੍ਰ ਮਾਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਇਹ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਏ।" "ਇੱਕ ਤੋਂ ਕਈ ਬਣ ਗਏ, ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਅਟੱਲ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਬਣ ਜਾਣ।" "ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, 'ਨਾ ਰੋਵੋ', ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਰੋਏ, ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਮਰੁਤ ਨਾਮ ਰੱਖੇ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ।" ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ, ਮੈਂ ਉਦੇਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ।" ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਲੈ ਗਿਆ।