ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉਕਤ ਸ਼ਲੋਕ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ, ਧਨ ਦੇ ਦਾਤਾ ਦੇ ਰਾਨਾਂ, ਵੀਰਿੰਚੀ ਦੇ ਘੁੱਟਾਂ ਅਤੇ ਮਨਮਥਾ ਦੀ ਕਮਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੇਟ ਸਾਫ਼ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ; ਥਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਦੇ ਛਾਤੀ ਦੀ, ਕਮਲ-ਮੁਖੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਅਤੇ ਵੇਦ-ਧਾਰੀ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਕਮਲ-ਮੁਕੁਟ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ, ਉਹ ਪਾਤ੍ਰ (ਪੋਤ) ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਖੁਦ ਕਦੇ ਵੀ ਨਮਕ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੀ; ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਮਨਤਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ ਕਰੀਦਾ ਹੈ; ਉਪਵਾਸੀ ਵਿਅਕਤੀ ਪੁਰਨਿਮਾ ਨੂੰ ਅਵਿਨਾਸੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੌਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਤੀਰਵੇਂ ਮਹੀਨੇ 'ਚ ਘੀ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੀਦਾ ਹੈ। ਵੀਰਿੰਚੀ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸਾਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਖਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਵਿੱਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪਤਾ ਕਮਲ ਹੈ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਆਭੂਸ਼ਣ ਦੇ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਨਾ ਸਮਰਥ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਰਥੀ ਕਰਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ"; ਸੁਤਲੇ ਤਿਲ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ ਕਰੀਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਦੇ ਘੀ ਤੇ ਖੀਰ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਰੀਤ ਨੂੰ ਪੁਰਨਿਮਾ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਿਚ ਮਿਲਾਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸੁਭਾਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਆਨੰਦ ਸਰੂਪ, ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਚਾਹੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ। ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਰੁਖੀ ਸੀ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਣ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਚੁਣਨ ਦਾ ਆਗਮਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦਿਤੀ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਚੁਣਿਆ: ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਸਮਰਥ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ। ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚੁਣਦੀ ਹਾਂ," ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ। "ਮੈਂ ਇਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ," ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪਰ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ? ਆਪਸਤੰਬੀ ਰੀਤ ਅਤੇ ਪੁਤ੍ਰੇਸ਼ਟੀ ਯਜਨ ਅੱਜ ਕਰ, ਹੇ ਪੂਰਨ ਬੁਜ਼ਮ ਵਾਲੀ।" "ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬੁਜ਼ਮ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਅੰਬ੍ਰਿਓ (ਭ੍ਰੂਣ) ਰੱਖਾਂਗਾ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ। ਭ੍ਰੂਣ ਸੁਭਾਗਵਤੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਨਾਸਕ ਹੋਵੇਗਾ।" ਫਿਰ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਆਪਸਤੰਬੀ ਰੀਤ ਅਤੇ ਪੁਤ੍ਰੇਸ਼ਟੀ ਯਜਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਾਨ-ਸਮਾਗਰੀ ਨਾਲ, ਕੀਤਾ; ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਹਵਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਇੰਦਰ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬਣ।" ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਦਾਨਵ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਦਿਤੀ ਨੇ ਗਰਭ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ; ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਬੁਜ਼ਮ ਬਿਲਵਾ ਫਲ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਹੋਠ ਲਾਲ ਮੋਤੀ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਰੰਗਤ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਹੈ।" "ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ-ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਅੰਬ੍ਰਿਓ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਬੁਜ਼ਮ 'ਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਭ੍ਰੂਣ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ, ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ, ਇਸ ਵਣ ਵਿਚ ਤਪस्या ਕਰਦਿਆਂ, ਰੱਖਣਾ ਪਵੇਗਾ।" "ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਨਾ ਉਹ ਕਦੇ ਖੜੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀ ਜੜਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾਵੇ।" "ਉਹ ਪਿਸਣ-ਕੁੰਡੀਆਂ, ਠੋਸ-ਕੁੰਡੀਆਂ ਆਦਿ ਉੱਤੇ ਨਾ ਬੈਠੇ; ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਖਾਲੀ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇ।" "ਉਹ ਚੂਹਿਆਂ ਦੀ ਬਿਲ 'ਚ ਨਾ ਰਹੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੇ; ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਨਖ ਨਾਲ ਨਾ ਖੁਰਚੇ, ਨਾ ਕੋਲ-ਰਾਖ ਤੇ।" "ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਨਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਚੇ; ਉਹ ਚਾਵਲਾਂ ਦੇ ਛਿਲਕੇ, ਕੋਲ, ਰਾਖ, ਹੱਡੀਆਂ ਜਾਂ ਖੋਪੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਵਿਚ ਨਾ ਜਾਵੇ।" "ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਝਗੜਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚੇ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮਲਣ ਤੋਂ ਵੀ; ਉਹ ਕੇਸ ਖੁੱਲੇ ਨਾ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਕਦੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਾ ਹੋਵੇ।" "ਉਹ ਸਿਰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਨਾ ਰੱਖੇ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਸਿਰ ਰੱਖੇ; ਉਹ ਬਿਨਾ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇ, ਚਿੰਤਿਤ ਜਾਂ ਗਿੱਲੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਹੋਵੇ।" "ਉਹ ਅਸ਼ੁਭ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਬੋਲਵੇ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਹੱਸੇ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਸੁਭਾਗਤਾ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਧਰੇ।" "ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਵੇ, ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ ਰੱਖੇ, ਪਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਸੁਖ ਲਈ ਭਾਵਨਾ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਪਤੀ ਬਾਰੇ ਬੁਰਾ ਨਾ ਬੋਲੇ।" "ਮੈਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਪਤਲਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਬੁਜ਼ਮ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਢਲ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਝੁਰਰੀਆਂ ਤੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹੈ।" "ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਕਹੋ, 'ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਕੀਤਾ।' ਅਲਵਿਦਾ, ਮੈਂ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ।" ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਓਥੇ ਹੀ ਲਾਪਤਾ ਹੋ ਗਈ; ਫਿਰ ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਹਦਾਇਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਿਆ। ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਖੁਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸ ਤੋਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪਾਸ ਆਇਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਇੰਦਰ, ਦਿਤੀ 'ਚ ਕੋਈ ਭੰਗ ਲੱਭਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅੰਦਰੋਂ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਪਰ ਬਾਹਰੋਂ ਸੁਭਾਵਕ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਉਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਬਣ ਕੇ, ਧਰਮਕਰਮ ਵਾਲਾ ਵਿਅਹਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਫਿਰ, ਸੌ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਿਰਫ਼ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਬਾਕੀ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਫਲ ਸਮਝਿਆ, ਮਨ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਹੈਰਾਨ; ਉਹ ਗਿੱਲੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਈ, ਕੇਸ ਖੁੱਲੇ, ਨੀੰਦ ਦੇ ਵਜ਼ਨ ਨਾਲ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਿਰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰੱਖ ਕੇ ਸੋਈ; ਫਿਰ, ਉਸ ਮੌਕੇ ਨੂੰ ਲੱਭ ਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ (ਇੰਦਰ) ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ।