ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਵਿਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਐਸਾ ਵਰਤ ਦੱਸੋ ਜੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰੇ ਅਤੇ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਭਾਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਾਵੇ।" ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੈਸ਼ਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਦਾ ਵਰਤ—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਵਰਤ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਇਹ ਜੈਸ਼ਠ ਪੂਰਨਿਮਾ ਦਾ ਵਰਤ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਚੁਨਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਗਏ ਸਨ।" ਤਦ ਪੁਲਸਤਯ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਵਰਤ ਪਹਿਲਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਵਰਤ ਜੈਸ਼ਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਰਤਧਾਰੀ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਚਾਵਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਟੁੱਟ ਘੜਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਘੜੇ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲਾਂ, ਗੰਨੇ ਦੀਆਂ ਛੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਦੀ ਜੋੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਤੇ ਸੋਨਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਗੁੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤਾਮਬੇ ਦਾ ਘੜਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਜੋ ਚੀਨੀ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਧੂਪ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਗੀਤ-ਵਾਦਨ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਦਾਦਾ-ਪੁਰਖ ਨੇ ਕਮਲ ਲਈ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਅਪਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਗੁੜ ਦੀ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਦੀ ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਅਕੁੱਤ ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਤਿਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ-ਦਾਤਾ ਦੀ ਜੰਘਾ ਦੀ, ਵਿਰਿੰਚੀ ਦੀ ਦੁੱਤੀ ਦੀ, ਅਤੇ ਮਨਮਥਾ ਦੀ ਕਮਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਪੇਟ ਸਾਫ਼ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਉਦਰ; ਜਿਸ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦਾ ਛਾਤੀ; ਕਮਲ-ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਮੁਖ; ਅਤੇ ਵੇਦ-ਧਾਰੀ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਫਿਰ, ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਘੜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਦਿਓ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਖਵਾਓ, ਖੁਦ ਲੂਣ ਨਾ ਖਾਓ। ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰੋ: "ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਾਦਾ-ਪੁਰਖ, ਹਰੇਕ ਜੀਵ ਦੀ ਹਿਰਦੇ-ਅੰਦਰ ਦੀ ਆਨੰਦ-ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਥੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਫਲ ਖਾਓ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੋਵੋ। ਤੀਰਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਘੀ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦਿਓ। ਵਿਰਿੰਚੀ ਲਈ ਪੂਰੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਵਾਲਾ ਬਿਸਤਰਾ ਦਿਓ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਓ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ-ਕਰਤਾ, ਜੋ ਕਮਲ-ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਦੰਪਤੀ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਦੇ ਕੇ ਪੂਜੋ। ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਗਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ ਦਿਓ, ਕਹੋ "ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।" ਚਿੱਟੇ ਤਿਲ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰੋ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਮ ਜਪੋ। ਘੀ, ਖੀਰ ਅਤੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿਓ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਨਾਰੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪੁਰਖ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸੁਭਾਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਆਨੰਦ-ਸਰੂਪ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵਜੋਂ ਵੀ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਦਾਦਾ-ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਜਿਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਾਹੇ, ਉਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰੇ। ਦਿਤੀ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਵਰਤ ਕੀਤਾ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ, ਉਸਦੇ ਵਰਤ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਰੁੱਖੀ ਰਹੀ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਣ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਵਰ ਚੁਣਨ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਦਿਤੀ ਨੇ ਚੋਟੀ ਦਾ ਵਰ ਚੁਣਿਆ: ਇੱਕ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਧ ਹੋ ਸਕੇ। ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ਕ ਪੁੱਤਰ।" ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਇਹ ਵਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਪਰ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ? ਤੂੰ ਅੱਜ ਆਪਸਤੰਬੀ ਸੰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਪੁਤਰੇਸ਼ਟੀ ਯਜਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਪੁਰਨ ਸੌੰਦਰਯ ਵਾਲੀ।" "ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਤਨ ਛੂਹ ਕੇ ਗਰਭ ਰੱਖਾਂਗਾ। ਉਹ ਗਰਭ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਨਾਸ਼ਕ ਹੋਵੇਗਾ।" ਫਿਰ ਦਿਤੀ ਨੇ ਆਪਸਤੰਬੀ ਸੰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਪੁਤਰੇਸ਼ਟੀ ਯਜਨਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਸੀ, ਕੀਤੀ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ, "ਇੰਦਰ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬਣ।" ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਦਾਨਵ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਦਿਤੀ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸਤਨ ਬਿਲਵ ਫਲਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਹੋਠ ਲਾਲ ਮੂੰਗੇ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਤੇਰਾ ਰੰਗ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਹੈ।" "ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ-ਨੇਤ੍ਰੀ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਿਤੰਭ ਵਾਲੀ, ਗਰਭ ਮੇਰੇ ਹੱਥੀਂ ਤੇਰੇ ਸਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਗਰਭ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਗਰਭਵਤੀ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਣਾ ਜਾਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਉਸਨੂੰ ਢੱਡ, ਥਾਲ, ਆਦਿ ਉਪਕਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੁੰਨੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਉਸਨੂੰ ਚਿਊਂਟੀਆਂ ਦੇ ਬਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਨਾ ਹੀ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਖੁਰਚਣੀ, ਨਾ ਕੋਲ੍ਹੇ ਜਾਂ ਰਾਖ ਵਿੱਚ।" "ਉਸਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੰਬਾ ਨਹੀਂ ਪੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਅਤਿ-ਮਿਹਨਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਨਾ ਹੀ ਚੋੜ, ਕੋਲ੍ਹਾ, ਰਾਖ, ਹੱਡੀਆਂ ਜਾਂ ਖੋਪੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਉਸਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਝਗੜਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਤੇਲ-ਚੰਦਨ ਨਹੀਂ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਨਾ ਹੀ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਰੱਖਣੇ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਰਹਿਣਾ।" "ਉਸਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਉਲਟਾ ਲੈਟਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਨੰਗੀ, ਚਿੰਤਤ ਜਾਂ ਭਿੱਜੇ ਪੈਰਾਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ, ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।