ਇਸ ਸੰਘਰਸ਼ ਭਰੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਨਾ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਜਾਂ ਗਿਆਨੀ। ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਗਿਆਨ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਅੱਜ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪੂਰਨਤਾ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਜਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸਤੀ ਜੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਵਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹਨ, “ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਠੀਕ ਕਿਹਾ। ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸੁਖ, ਜਨਮ ਤੇ ਭੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਲਈ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਥਾਂ, ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਜੀਭ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।” ਉਹ ਵਧੀਕ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਰਾਖ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਭੂਸ਼ਣ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਪਿਸ਼ਾਚ ਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਵਿਵਸਥਾਪਕ ਤੇ ਰਖਵਾਲੀ ਹਨ।” ਸਤੀ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਮਿਲਿਆ। ਜੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਤਪ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੁਹਾਡੀ ਯਜਨਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਮੈਂ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਯਜਨਾ ਦਾ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਅਹੰਕਾਰ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੰਦਰਲੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਯੋਗ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਅਚਾਨਕ ਘਟਨਾ ‘ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ?” ਸਤੀ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ-ਭਰਿਆ ਸਰੀਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਜੋ ਥਾਂ “ਸੌਣਕ” ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਯਜਨਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਣਗਿਣਤ ਗਣਾਂ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਵਿਨਾਇਕਾਂ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਦੱਖ ਦੀ ਯਜਨਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੋ। ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਹਾਰ ਗਏ ਤੇ ਯਜਨਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ। ਦੱਖ ਹਤਾਸ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਹ ਕੰਬਦਿਆਂ-ਕੰਬਦਿਆਂ, ਪਿਨਾਕੀ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ! ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਹੋ। ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾ ਲਵੋ।” ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਤੁਾਡੇ ਇਹ ਗਣ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਭੂਸ਼ਣ ਪਹਿਨੇ, ਕਈ ਮੂੰਹ ਤੇ ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਟਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਲਪਟੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਬਰਦਸਤ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਨ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਕਈ ਅਸੁੰਦਰ, ਕਈ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਤੇ ਮਾਨਿਆਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਮੁਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਦੰਦਾਂ, ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ-ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਰਗੀ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਕਈ ਮਸਤ, ਚਮਕਦੇ, ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਕਦੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਕਦੇ ਜੰਗਲੀ ਹਨ। ਉਹ ਹਰਣਾਂ, ਸ਼ੇਰਾਂ, ਤੇ ਬੱਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਹਨ, ਚੀਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿੱਛਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਪਹਿਨੇ, ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਜਨੇਊ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਤ੍ਰਿਸੂਲ, ਤਲਵਾਰ, ਭਾਲੇ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਵਜਰ, ਗਦਾ, ਮੁਸਲ, ਕਾਲਦੰਡ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਜੇਹੇ ਅਣਜਿੱਤ ਗਣਪਤੀਆਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।” ਫਿਰ ਦੱਖ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੇ, ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਹਰਨ, ਹੇ ਸੰਨੰਦਨ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਸੋਮ, ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਚੋਲਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ, ਬ੍ਰਹਮ-ਸਰੂਪ, ਬ੍ਰਹਮ-ਧਾਰੀ, ਅਪਾਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਵਜਰ-ਵਿਘਾਤਕ, ਸ਼ਿਵ, ਸੰਘਾਰਕ, ਦੇਵ-ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਤਪਸਵੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ, ਵਿਗੜੇ ਰੂਪ, ਯਜਮਾਨ, ਡਰਾਉਣੇ, ਵਿਗੜੀ ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਅਸ਼ੁਭ ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਖੋਪੜੀ-ਧਾਰੀ, ਭਿਆਨਕ ਖੋਪੜੀ-ਧਾਰੀ, ਉੱਤਮ ਮੁਸਲ-ਧਾਰੀ, ਹਵਨ-ਸਰੂਪ, ਹਵਨ-ਭੋਗੀ, ਸਭ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਭਕਤ-ਵਤਸਲ, ਰੁਦ੍ਰ-ਸਤੁਤੀ ਵਾਲੇ, ਵਿਗੜੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਸੌ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਪੰਜ-ਮੁਖੀ, ਮੰਗਲ-ਮੁਖੀ, ਚੰਦ੍ਰ-ਮੁਖੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵਰਦਾਤਾ, ਵਰਯੋਗ, ਕੁੱਛ ਤੇ ਮਿਰਗ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਖੇਡਦੇ ਜਟਾਧਾਰੀ, ਕਮੰਡਲੁ-ਧਾਰੀ, ਵਿਸ਼੍ਵ-ਨਾਮੀ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਜਗਤਪਤੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ; ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਸੰਘਾਰਕ, ਬੋਲੀ, ਮਨ ਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਸਰਨ ਆਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।” ਦੱਖ, ਜੋ ਹੁਣ ਦੁਖੀ ਤੇ ਨਿਮਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਇਸ ਵੱਡੀ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰੀ ਯਜਨਾ ਦਾ ਫਲ ਦਿੱਤਾ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਘਟਨਾ-ਚੱਕਰ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਕਰਮਾਂ, ਪੁੰਨ, ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋਈ।