ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਸਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਤਿਹਾਡਾ ਪਤੀ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੀਤ ਅਤੇ ਨਾਚ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਜੀਬੋ-ਗਰੀਬ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਅਹਾਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਸਦਾ ਪਹਿਰਾਵਾ ਵੀ ਅਜੀਬ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਘਰ ਲਈ ਵੀ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰੀ ਧੀਏ, ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਡਰ ਅਤੇ ਲਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਨਿਯੋਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਤੀ, ਉਸ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਂਗਾ। ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਇੱਨੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੋਵੇ; ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਲਾਜ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਲਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਫਲ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਧੀਏ, ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਹੁਣ ਭੋਗ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ। ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ, ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ ਵਾਧੂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਆਕਰਸ਼ਣ ਜਾਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਗਹਿਣੇ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਉੱਚ ਕੁਟੰਬ, ਚੰਗਾ ਜਨਮ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ—ਇਹ ਸਭ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਦੇ, ਕਿਸਮਤ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਦੀ ਵੀ ਇੱਨੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਭਾਗ ਦੇ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਬਦਲ ਸਕੇ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਮੂਰਖ ਜਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਸਭ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਹੀ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੋ ਪੂਣਿਆ ਕਮਾਇਆ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਫਲ ਭੋਗ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਤੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਜੀ। ਹਰ ਕੋਈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਪੂਣਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪੂਣਿਆ ਨਾਲ ਹੀ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਭੋਗ ਵੀ ਪੂਣਿਆ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਜੀਭ ਵੀ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਖ, ਹੱਡੀਆਂ, ਖੋਪੜੀਆਂ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ, ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਹਿਣੇ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਪਿਸਾਚ, ਗੁਹ੍ਯਕ ਆਦਿਕ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਹਨ; ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਵਿਧਾਨਕਾਰੀ ਅਤੇ ਰਖਿਆਕਾਰ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਜੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਜੇ ਸ਼ਿਵ ਸਭ ਥਾਈਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ, ਜੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਤਪੱਸਿਆ ਜਾਂ ਧਰਮ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਤੇਰਾ ਯਜਨ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਜੇ ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹਾਂ, ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਯਜਨ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਯੋਗ-ਧਿਆਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਨਾਲ ਹੀ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਅਤੇ ਸੱਪ ਵੀ ਸਾੜੇ ਗਏ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ?” ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ; ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ‘ਸੌਣਕ’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਦੀ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਯਜਨ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਗਣਾਂ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਵਿਨਾਇਕਾਂ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ, ਅਤੇ ਪਿਸਾਚਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿਓ। ਉਹ ਸਭ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਯਜਨ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਦਕ੍ਸ਼ ਨਿਰਾਸ਼ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੰਪਦਿਆਂ ਹੋਇਆ, ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ। ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਮਿਹਰ ਕਰੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾ ਲਵੋ।” ਉਹ ਗਣ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਵਨੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਅਨੇਕ ਮੁੰਹ ਤੇ ਦੰਦ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਮਟਿਆ ਹੋਇਆ ਕੇਸ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਕੱਟ ਲਿਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਲਵਾਨ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਭਿਆਨਕ, ਅਤੇ ਨਾਸਕਾਰੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਕੁਝ ਵਿਅੰਗ, ਪਰ ਸਭ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਕ, ਅਪਰਾਜੇਯ, ਭਿਆਨਕ, ਯੋਗੀ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਹਰ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੇਸ ਤੇ ਜਟਾਵਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸੀ, ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੰਦ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਸਿੰਘ ਵਰਗਾ ਬਲ ਤੇ ਚੁਸਤਾਈ। ਕੁਝ ਮਦਿਰਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਅੰਗ ਪਹਿਨੇ, ਕਦੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਕਦੇ ਹਾਥੀ ਵਰਗੇ ਜੰਗਲੀ। ਕੁਝ ਹਿਰਣ, ਬਾਘ, ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ, ਬਾਘ ਤੇ ਰਿੱਛ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਪਹਿਨੇ, ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਕੰਗਣ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਜਨੇਊ। ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਤਲਵਾਰ, ਭਾਲੇ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਜਵਲੀਨ, ਵਜਰ, ਗਦਾ, ਡੰਡਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ। ਉਹ ਗਣਾਂ ਦੇ ਅਪਰਾਜੇਯ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਯਜਨ ਨਾਸ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਹਰਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਤੇ ਸਨੰਦਨ ਦੇ ਨਾਲ। ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਸੋਮਾ, ਯਜਨ ਸਮਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ, ਤੇ ਉੱਤਮ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।