ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਹਾਨ ਲੋਕ, ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਯਜਨ ਲਈ ਸੱਦੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਪਰ, ਸਤੀ ਜੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਅਜੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਆਏ। ਸਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਸਾਰੇ ਆ ਗਏ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਆਏ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੁੰਨ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।” ਸਤੀ ਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹੋ, ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ।” ਪੁਲਸਤਯ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸਤੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਬੇਹੱਦ ਮਮਤਾ ਭਰਿਆ ਪਿਆਰ ਰੱਖਦੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ। ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਸਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਬੇਟੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ: ਉਹ ਖੋਪੜੀ ਦੀ ਕਟੋਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਚਮੜਾ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਭਸਮ ਲਗਾਈ ਹੋਈ ਹੈ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਿਰ ਮੁੰਡਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਨੰਗੇ ਹਨ, ਚਿਤਾ-ਭੂਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਸਰੀਰ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਸਮ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਬਾਘ ਦੀ ਚਮੜੀ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ।” “ਕਮਰ ਤੇ ਗੋ-ਰਜੀ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਅੰਗ ਤੇ ਹੱਡੀ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ, ਵਾਸੁਕੀ ਨਾਗ ਜਨਊ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਨੰਗੇ, ਪਿਸ਼ਾਚ ਅਤੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਹਨ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਗੀਤ ਅਤੇ ਨਾਚ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੀਤੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਜੀਬ ਕਰਤਬ ਕਰਦੇ ਹਨ।” “ਉਹ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਉੱਤੇ ਧੱਪ ਲਾ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੱਪੜਾ ਵੀ ਅਜੀਬ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰੀ ਬੇਟੀ, ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ, ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਤੀ, ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ, ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।” “ਤੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ; ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੇ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੀ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਬੇਟੀ, ਤੂੰ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ ਰਹੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ, ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।” “ਜਿੱਥੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਆਕਰਸ਼ਣ, ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਿਣੇ, ਵਧੀਆ ਪਰਿਵਾਰ, ਉੱਤਮ ਜਨਮ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਨਾ ਮੰਨ, ਕਿਸਮਤ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵੰਡੇ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ। ਨਾ ਕੋਈ ਬਲਵਾਨ, ਨਾ ਕੋਈ ਮੂਰਖ, ਨਾ ਕੋਈ ਗਿਆਨਵਾਨ—ਸਭ ਕੁਝ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਹੈ।” “ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਅਨੇਕ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤਪ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸਵਰਗ ਪਾਏ ਹਨ। ਜਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ ਰਹੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਆਪਣਾ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਉਹੀ ਸੱਚ ਹੈ। ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਪੁੰਨ ਕਰਕੇ ਹੀ繁ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਪੁੰਨ ਕਰਕੇ ਹੀ ਜਨਮ, ਅਤੇ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।” “ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਜੀਭ ਵੀ ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦੀ।” “ਭਸਮ, ਹੱਡੀਆਂ, ਖੋਪੜੀਆਂ, ਚਿਤਾ-ਭੂਮੀ, ਅਤੇ ਸੱਪ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਹਨ। ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਗੁਹ੍ਯਕ—ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਰਚਯਿਤਾ, ਵਿਵਸਥਾਪਕ, ਅਤੇ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਵਰਗ ਪਾਇਆ; ਜੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਜੇ ਸ਼ਿਵ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਹਨ—” “ਇਸ ਸੱਚ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੇਰੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣ। ਜੇ ਮੈਂ ਕੁਝ ਤਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਧਰਮਕਰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ।” “ਉਸ ਧਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਵੇ—ਜੇ ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹਾਂ, ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈਂ।” “ਇਸ ਸੱਚ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ, ਤੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਤੀ ਨੇ ਯੋਗ-ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਅਗਨਿ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਲਾਇਆ। ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, “ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?” ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸਤੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ। ਉਹ ਥਾਂ “ਸੌਣਕ” ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਬੜਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਨੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਨੇਕ ਗਣਾਂ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਵਿਨਾਯਕਾਂ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ, ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣ। ਉਹ ਸਭ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਤੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਦਕ੍ਸ਼ ਹਤਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਗਿਆ। ਦਕ੍ਸ਼, ਕੰਬਦਿਆਂ ਹੋਏ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਪਿਨਾਕੀਨ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਹਾਂ-ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤ ਲਏ ਗਏ ਹਨ। ਦਇਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਮਹਾਂ-ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾਓ।” ਇਸ ਤਰੀਕੇ, ਸਤੀ ਜੀ ਦੀ ਪਤੀ-ਭਕਤੀ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ, ਅਤੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ।