ਇਕ ਵਾਰ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਮਹਾਨ ਤਪस्वੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ-ਰਾਣੀਆਂ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਭਾਸਕਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਆਏ। ਅਤ੍ਰਿ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ, ਦੁਜਾ-ਜਨਮੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਭ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਅਤੇ ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਆਏ। ਅੱਠ ਵਸੁ, ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਵਿਦਿਆਧਰ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਵੇਤਾਲ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ ਅਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਹੜਪ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਆਏ। ਨਦੀਆਂ, ਧਾਰਾਵਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਟਾਪੂ, ਪਹਾੜ, ਪਾਲਤੂ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਜੋ ਚਲਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਾ ਚਲਦੇ, ਸਭ ਆਏ। ਕਸ਼ਯਪ, ਮਹਾਨ ਅਤ੍ਰਿ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਪੁਲਸਤਿਆ, ਪੁਲਹ, ਅਤੇ ਸੰਕਾ ਸਣੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨਿਆਂਵਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਚੌਣਾਂ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਕੀ ਵਧੇਰੇ ਕਹੀਏ? ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਾਰੀ ਰਚਨਾ—ਭੈਣਾਂ, ਭਤੀਜੇ, ਭੈਣਾਂ ਦੇ ਪਤੀ—ਇਹ ਵੀ ਆਏ। ਸਭ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਉਪਹਾਰ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਅਤਿਥਿ-ਸਤਕਾਰ ਪਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਸਵਾਮੀ, ਇੱਥੇ, ਹਾਲੇ ਨਹੀਂ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਹੂਣ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਖਾਲੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਸੱਦਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹੋ। ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੱਚ ਬਿਆਨ ਕਰੋ। ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਕਸ਼—ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰ ਰੱਖਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨਿਆਈ, ਭਗਤ ਭਾਵ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਲਈ ਨਿਆਈ ਤੇ ਸੁਭਾਗੀ ਸੀ, ਡੂੰਘੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: "ਸੁਣੋ, ਪੁਤ੍ਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸੱਦਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ: ਉਹ ਖੋਪੜੀ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਚਮੜਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਦੇਹ 'ਤੇ ਰਾਖ ਲਗਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।" "ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਗੰਜਾ, ਨੰਗਾ, ਸਦਾ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ, ਸਦਾ ਰਾਖ ਲਗਾਉਂਦਾ, ਬਾਘ ਦੀ ਚਮੜੀ ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਪਹਿਨਦਾ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸਿਰ 'ਤੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ, ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਰਗਾਂ ਨਾਲ ਕਮਰ ਬੰਨੀ, ਹੱਡੀ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ, ਵਾਸੁਕੀ—ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ—ਉਸ ਦੀ ਯਜਨੋਪਵੀਤ।" "ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਨੰਗੇ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਹਨ। ਉਹ ਤਿੰਨ-ਅੱਖੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਗੀਤ ਤੇ ਨਾਚ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ; ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਜੀਬ ਕਰਤਬ ਕਰਦਾ।" "ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਲਾਜ ਪਾ ਦੇਵੇਗਾ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦਾ? ਉਸ ਦਾ ਵਸਤ੍ਰ-ਧਰਣ ਅਜੀਬ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।" "ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਸ਼ਾਂ ਕਰਕੇ, ਪੁਤ੍ਰੀ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਾਜ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤਿੰਨ-ਅੱਖੀ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਂਦਾ।" "ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਦਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਯੋਗ ਆਦਰ ਨਾਲ; ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਲਾਜ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ; ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਪਾਉਂਦਾ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੇ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕਰਮ—ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਪੁਤ੍ਰੀ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗ ਰਹੀ ਹੈ। ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ; ਪਿਛਲੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।" "ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਜਾਂ ਸੁੰਦਰਤਾ ਜਾਂ ਚਮਕਦੇ ਗਹਣੇ ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਵੰਸ਼ ਜਾਂ ਜਨਮ ਜਾਂ ਰੂਪ ਵੇਖਦੀ, ਇਹ ਸਭ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਹਨ।" "ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਦੇ, ਸੁਭਾਗੀ; ਭਾਗ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਭਾਗ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਕਿਸ ਕੋਲ ਹੈ? ਕੋਈ ਤਾਕਤਵਰ, ਮੂਰਖ ਜਾਂ ਗਿਆਨੀ ਨਹੀਂ; ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਸਵਰਗ ਪਾਏ ਅਤੇ ਉਥੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੋ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੰਦੀ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ: "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਪਿਤਾ, ਠੀਕ ਹੈ।" "ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ, ਆਨੰਦ ਵੀ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਾਰੀਆਂ ਯੋਗਤਾਵਾਂ ਸਿਆਣਪ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਜੀਭ ਵੀ ਉਸ ਦੇਵਤਾ, ਪਰਮ ਸੁਆਮੀ ਦੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਨਹੀਂ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦੀ।" "ਰਾਖ, ਹੱਡੀਆਂ, ਖੋਪੜੀਆਂ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਵਸਨਾ, ਸੱਪ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਦੇ ਗਹਣੇ ਹਨ।" "ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਗੁਹ੍ਯਕ—ਉਹ ਰਚਨਕਾਰ, ਵਿਵਸਥਾਪਕ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਵਰਗ ਪਾਇਆ; ਜੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਜੇ ਸ਼ਿਵ ਸਭ-ਵਿਆਪਕ ਹੈ..." ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸੱਚ, ਕਰਮ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ।