ਇਸ ਸਮੇਂ, ਹਰੀ (ਵਿਸ਼ਨੂ) ਨੇ ਭੀਮ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਣ ਦੇਣ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਭੰਗ ਹੋਣ ਦਾ ਸ਼ੱਕ ਸੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਹੂ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ (ਸ਼ਿਵ) ਦੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੇਜਸਵੀ ਮਹਿਲ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਪਰਛਾਈ ਵਜੋਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਜਦ ਉਹ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਦਰਬਾਨ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਹੂ ਨੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਉਚਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਨੰਦੀ, ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ (ਰਾਹੂ) ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਮਕਸਦ ਕੀ ਹੈ, ਝੂਟ ਵਾਲੇ? ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਇੱਥੇ ਦੱਸ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਦਰਬਾਨ ਤੇਰਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।" ਰਾਹੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਜਲੰਧਰ ਦਾ ਦੂਤ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਓ। ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੋ, ਦਰਬਾਨ—ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ।" ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਨੰਦੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਨੀਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਸੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਸਿੰਹਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਹੈ; ਉਸਨੂੰ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ ਜਾਂ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੀ—ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਹੋਵੇ।" ਨੰਦੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ (ਸ਼ਿਵ), ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ, ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸੋ ਰਹੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਥਣੀਆਂ ਸਮੇਤ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਦਰਬਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਨੰਦੀ, ਦੂਤ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆਓ।" ਤਦ, ਨੰਦੀ ਨੇ ਦੂਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਉਹ ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ। ਰਾਹੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਜਟਾਂ ਸੀ, ਰੰਗ ਕਾਲਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਪੰਜ ਮੁੱਖ, ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ, ਸੱਪ ਦੀ ਜਨੈਊ, ਦੇਵੀ ਤੋਂ ਵੱਖ, ਤੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਅਲੰਕਾਰ ਵੇਖਿਆ। ਸ਼ਿਵ, ਲੰਮੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਤੇ ਛੱਡਦੇ, ਪ੍ਰਮਥਾ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਸੇਵਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੂਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਬੋਲੋ।" ਫਿਰ ਰਾਹੂ ਨੇ ਬੋਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਰਾਹੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵ, ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣੋ ਤੇ ਜਲਦੀ ਕਰੋ। ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਸਮਰਪਿਤ, ਨਿਰਗੁਣ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ; ਤੁਹਾਡਾ ਨਾ ਕੋਈ ਪਿਤਾ, ਨਾ ਮਾਤਾ, ਨਾ ਵੰਸ਼, ਨਾ ਪਰਿਵਾਰ। ਜਲੰਧਰ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਉਸਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਆਗਿਆ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਕਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ—ਸਕੰਦਾ ਤੇ ਵਿਨਾਯਕ—ਜਨਮ ਦੇ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਜੋ ਹੁਣ ਆਏ ਹਨ?" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ (ਸ਼ਿਵ), ਚੁੱਪ ਰਹੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸੰਕੇਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਵਾਸੁਕੀ (ਸੱਪ) ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹੇਰੰਬਾ (ਵਿਨਾਯਕ) ਦੇ ਮਾਊਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਫੜ ਲਈ; ਆਪਣਾ ਪਰ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਊਸ ਚੀਖਿਆ, "ਛੱਡੋ! ਛੱਡੋ!" ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸਕੰਦਾ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਟਿਤ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਉਸਦੀ ਉੱਚੀ ਚੀਖ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਮਾਊਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਵਾਸੁਕੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ گردن 'ਤੇ ਲਪੇਟ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਰਹਿ ਗਿਆ; ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਤੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲ ਪਈ। ਉਸਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਮੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੜਕ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਮਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਜਟਾ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ 'ਤੇ ਸਜੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੀਵਨ ਮਿਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿੱਖੀ ਹੋਈ ਯੋਗ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਸਿਖਲਾਈਆਂ ਦੁਹਰਾਈਆਂ; ਜਦ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਸੁਣੀ, ਸਿਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਝਗੜਾ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਰੰਭ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਪਰਮ ਤੋਂ ਉਪਰ ਪਰਮ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਰਚਨਹਾਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹਾਂ"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਕੇ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਨਾ ਭੋਗੀਆਂ, ਨਾ ਮੈਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ; ਮਨ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਵੀ ਨਾ ਦਿੱਤੀ।" ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸੇਵਕ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਦੇ ਤਿੰਨ ਮੂੰਹ, ਤਿੰਨ ਲੱਤਾਂ, ਤਿੰਨ ਪੂੰਛਾਂ, ਤੇ ਸੱਤ ਹੱਥ ਸਨ। ਉਹ ਵੱਡਾ, ਪੀਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਟਾਧਾਰੀ, "ਕੀਰਤੀਮੁਖ" ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਡਰ ਕੇ ਥੰਮ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਜਿੰਦ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਕੀਰਤੀਮੁਖ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਖਿਆ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈ।" ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਸੇਵਕ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕਿਤੇ ਕੋਈ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਖਾਣ ਆਇਆ, ਪਰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਫਿਰ, ਕੀਰਤੀਮੁਖ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਹੀ ਖਾ ਲਿਆ। ਅਤਿ ਭੁੱਖ ਨਾਲ, ਹਰ ਥਾਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਉਸਦੀ ਦਲੇਰਤਾ ਤੇ ਭਗਤੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਮੰਦਰ 'ਤੇ ਸਦਾ ਵਸ, ਜੇ ਕੋਈ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ—" "ਉਹ ਜਲਦੀ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਗਾ," ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਕੀਰਤੀਮੁਖ ਲਾਪਤਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ ਘਟਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਵਰਭਾਨੂ (ਰਾਹੂ), ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਕਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਛੂਹ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਭਵ, ਜੋ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਹੋ, ਯੋਗੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ?" "ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਪਰ, ਹੇ ਦੇਵ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋ।" "ਕਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਦੁਨੀਆਂ 'ਚ ਭਿੱਖ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਸੁੰਦਰ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।" "ਹੁਣ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਕੰਦਾ ਤੇ ਲੰਬੋਦਰ ਸਮੇਤ, ਭਿੱਖਾ ਦਾ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਘਰ-ਘਰ ਜਾਓ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਹੂ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਥੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਝ ਵੀ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਚੁੱਪ ਰਹੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਹੂ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਤੂੰ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਸੈਨਾ-ਪਤੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਚਿਨ੍ਹ੍ਹਾ ਵਾਲੇ।