ਸਤੀ ਜੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਨਿਮਰ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਯਜਨ-ਸਥਲ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੱਖ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸਾਂਝੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਤਕ੍ਰਤੁ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਏਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਨਾਲ ਇਥੇ ਆਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਜੋ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਨਿਆਈਆਂ ਉੱਤੇ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਧੂਮੋਰਨਾ ਸਮੇਤ ਇਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਲ-ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਵਰੁਣ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਗੌਰੀ ਨਾਲ ਇਥੇ ਪੰਡਾਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ। ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਾਰਥੀ, ਮਹਾ ਮਨੀ-ਧਾਰੀ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਰਵਾਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਏ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਲਈ ਵੇਦ ਬਣੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਯਜਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਨਿਰ੍ਰਤੀ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਜੀ। ਜੋ ਪ੍ਰਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ - ਪ੍ਰਾਣ, ਅਪਾਨ, ਵਿਆਨ, ਉਦਾਨ ਤੇ ਸਮਾਨ - ਉਹ ਵੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਉਨਤਾਲੀ (੪੯) ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਯਜਨ ਤੇ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਦਾ ਨਿਗਰਾਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅੱਖ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਇਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਜੋ ਜੀਵਨ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਭਾਸਕਰ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਵੀ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਤ੍ਰਿ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮੇ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰਥੀ, ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਵੀ ਇਥੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੈ। ਜੋ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਤੇ ਪੌਦਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਚੰਦਰਮਾ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅੱਠ ਵਸੂ, ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ, ਰੁੱਖ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਵਿਦਿਆਧਰ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਵੇਤਾਲ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚ, ਜਿਹੜੇ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਪ੍ਰਾਣ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ। ਨਦੀਆਂ, ਧਾਰਾਵਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਟਾਪੂ, ਪਹਾੜ, ਪਾਲਤੂ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਚੱਲਦਾ ਤੇ ਨਾ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ - ਸਭ ਆ ਗਏ। ਕਸ਼੍ਯਪ, ਆਦਰਨੀਯ ਅਤ੍ਰਿ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਪੁਲਸਤਯ, ਪੁਲਹ ਤੇ ਸਨਕ ਆਦਿ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਵੀ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਵਰਨ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੀ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ - ਭੈਣਾਂ, ਭਤੀਜੇ, ਤੇ ਭੈਣਾਂ ਦੇ ਪਤੀ - ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਾਈ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਆਦਰ, ਉਪਹਾਰ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਕੇਵਲ ਉਹ, ਇਥੇ ਨਹੀਂ ਆਏ। ਉਹ ਨਾ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਖਾਲੀ-ਖਾਲੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਨਹੀਂ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹੋ। ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਪਿਤਾ ਜੀ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੱਖ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਹਨ, ਪਤੀ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਧਰਮਵਤੀ, ਆਪਣੇ ਚਿਤਵਨ 'ਚ ਲੀਨ ਸਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬਿਠਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੰਭੀਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਪੁੱਤਰੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਥੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸੱਦਿਆ, ਇਹ ਸੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਕਪਾਲ-ਪਾਤ੍ਰ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਚਮੜੇ ਦੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਮੂੰਡਾ-ਮੂੰਡ, ਨੰਗਾ, ਸਮਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨਦਾ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਡੰਡਾ। ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਨਸ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਹੱਡੀ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ, ਵਾਸੁਕੀ ਨਾਗ ਜਨੇਊ ਵਜੋਂ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਨੰਗੇ, ਪਿਸ਼ਾਚ ਤੇ ਹੋਰ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਹਨ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਸਦਾ ਗੀਤ ਤੇ ਨਾਚ ਵਿਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਅਜਿਹੀਆਂ ਵਿਲੱਖਣ ਲੀਲਾਵਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਲਾਜ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਬੁਲਾ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਉਸਦੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਵੀ ਅਜੀਬ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਬੇਟੀ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਅੱਗੇ ਸ਼ਰਮ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੱਦਿਆ। ਪਰ, ਜਦ ਇਹ ਯਜਨ ਮੁਕ ਜਾਵੇ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਤਿੰਨ-ਅੱਖੀਆਂ ਵਾਲੇ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਥੇ ਲਿਆਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਦਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਲਾਜ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਤੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋਵੀਂ; ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰੀ। ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋਵੀਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਹੁਣ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ ਵਾਧੂ ਸੁਖ, ਸੋਭਾ, ਰੂਪ ਤੇ ਆਭੂਸ਼ਣ ਹਨ, ਉੱਤਮ ਕੁਲ, ਚੰਗਾ ਜਨਮ, ਸੋਹਣੀ ਦੇਹ - ਇਹ ਸਭ ਪਿਛਲੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਧਰਮਵਤੀ। ਆਪਣੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰ, ਭਾਗ ਜਿਵੇਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਭਾਗਾਂ ਦੇ ਵੰਡੇ ਨੂੰ ਕੌਣ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੱਖ ਨੇ ਸਤਿ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਸਮਝਾਇਆ, ਪਰ ਸਤਿ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਲਈ ਅਤੁੱਟ ਪਿਆਰ ਤੇ ਵਿਰਹ ਵਧ ਗਿਆ।