ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁਛਿਆ, “ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਸਤੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕਿਵੇਂ ਤਿਆਗਿਆ? ਅਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਯਜ੍ਯ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ? ਇਹ ਮੇਰੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ?” ਪੁਲਤ्स੍ਯ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ, ਇਕ ਵਾਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੁਆਰ ਤੇ, ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਯਜ੍ਯ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਪਿਤਰ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ; ਨਾਗ, ਯਕ੍ਸ਼, ਸੁਪਰਣ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਅਤੇ ਪੌਦੇ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਕਸ਼੍ਯਪ, ਆਦਰਨੀਅ ਅਤ੍ਰਿ, ਪੁਲਤ੍ਯ, ਪੁਲਹ, ਕ੍ਰਤੁ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਅੰਗਿਰਸ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਸਮਤਲ ਵੇਦੀ ਬਣਾਈ ਗਈ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਹੋਤ੍ਰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣੇ ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਅਧਵਰਯੂ ਹੋਏ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਉਦ੍ਗਾਤਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਯਜ੍ਯ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਵਸੁ, ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਯ, ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਮਾਰੁਤ ਅਤੇ ਚੌਦਾਂ ਮਨੂ ਵੀ ਆ ਗਏ। ਜਦ ਯਜ੍ਯ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅੱਗਾਂ ਵਿਚ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਾਈਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਥੇ ਅਸੰਖ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਵਿਰਾਟ ਆਬਾਦੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਯਜ੍ਯ-ਵੇਦਿਕਾ ਬਣਾਈ ਗਈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਯਜ੍ਯ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਦੇਖ ਕੇ, ਧਰਮੀ ਸਤੀ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ (ਦਕ੍ਸ਼) ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ। ਸਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ (ਇੰਦਰ), ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਐਰਾਵਤ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਸਮੇਤ ਇਥੇ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਜੋ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਦਾ ਦੰਡ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਅਧਰਮੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਧੂਮੋਰਨਾ ਸਮੇਤ ਇਥੇ ਵਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਲਚਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ ਵਰੁਣ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਗੌਰੀ ਨਾਲ ਇਥੇ ਆਇਆ ਹੈ। ਯਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਿਸ਼੍ਰਵਾਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਵੇਦ ਬਣਾਏ ਗਏ, ਉਹ ਵੀ ਯਜ੍ਯ ਵਿਚ ਆਏ ਹਨ। ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਇਥੇ ਆਇਆ ਹੈ। ਜੋ ਜਗਤ ਵਿਚ ਪ੍ਰਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਰਚਿਆ, ਪ੍ਰਾਣ, ਅਪਾਨ, ਵ੍ਯਾਨ, ਉਦਾਨ, ਸਮਾਨ — ਇਹ ਸਭ ਵੀ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਚਾਲੀ-ਉੱਤਾਲੀ (ਉਨੰਜਾ) ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਯਜ੍ਯ ਵਿਚ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਦਾ ਨਿਗਰਾਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅੱਖ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਥੇ ਹੈ। ਜੋ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦਾ, ਜੰਗਲਾਂ ਦਾ ਅਤੇ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਭਾਸਕਰ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਵੀ ਆਇਆ ਹੈ। ਅਤ੍ਰਿ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਥੇ ਹੈ। ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪੌਦਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਚੰਦਰਮਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਇਥੇ ਆਇਆ ਹੈ। ਅੱਠ ਵਸੁ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਵੀ ਆ ਗਏ ਹਨ; ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਵੀ ਪਹੁੰਚੀ ਹੈ। ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ, ਭੂਤ, ਵੇਤਾਲ, ਯਕ੍ਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਪਿਸ਼ਾਚ ਅਤੇ ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਪ੍ਰਾਣ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹਨ — ਇਹ ਸਭ ਵੀ ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਨਦੀਆਂ, ਝਰਨੇ, ਸਮੁੰਦਰ, ਟਾਪੂ ਅਤੇ ਪਹਾੜ; ਪਾਲਤੂ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਹਿਲਦਾ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਅਡੋਲ ਹੈ — ਇਹ ਸਭ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਕਸ਼੍ਯਪ, ਆਦਰਨੀਅ ਅਤ੍ਰਿ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀ; ਪੁਲਤ੍ਯ, ਪੁਲਹ ਅਤੇ ਸੰਕਾਦਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਵੀ ਆਏ ਹਨ। ਨੇਕ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ; ਜਾਤੀਆਂ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਵੀ ਆਏ ਹਨ। ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ — ਭੈਣਾਂ, ਭਾਣਜੇ, ਭੈਣਾਂ ਦੇ ਪਤੀ — ਇਹ ਵੀ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਆਦਰ, ਦਾਨ, ਅਤੇ ਅਤਿਥਿ-ਸਤਕਾਰ ਪਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਹੀ ਇਥੇ ਨਹੀਂ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਖਾਲੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹੋ। ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ।” ਪੁਲਤ੍ਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਸਤੀ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਦਕ੍ਸ਼, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਪਤੀ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੀ ਧਰਮੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਚਸਤ, ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਧੀਏ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਥੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸੱਦਾ ਗਿਆ — ਉਹ ਖੋਪੜੀ ਦਾ ਕਟੋਰਾ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਚਮੜਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਭਸਮ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਮੁੰਡਾ, ਨੰਗਾ, ਸਦਾ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਮਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਗਦਾ। ਗਊ ਦੀ ਨਸ ਨਾਲ ਲੰਗੋਟ ਬੰਨ੍ਹੀ, ਅਸਥੀ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ ਪਾਈ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਜਨੇਊ ਬਣਾਇਆ। ਇਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਨੰਗੇ, ਪਿਸ਼ਾਚ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਸਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।