ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮंथਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਘੋੜਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਏਰਾਵਤ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਮੰਥਨ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਖਿੜਦੇ ਹੋਏ ਰੂਪ ਨੇ ਕਮਲ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚੋਂ, ਮਹਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕਮਲ ਫੜ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ "ਸ਼੍ਰੀ ਸੂਕਤ" ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਅਤੇ ਮੁਖਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਨਦੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਆਈਆਂ। ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਭਰ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਦੂਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਹਾਰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾਂ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਲਈ ਗਹਿਣੇ ਬਣਾਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਲਈ ਦਿਵਿਆ ਹਾਰ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਮਹਾਂ ਨਾਗ, ਦਾਨਵ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਅਤੇ ਗੁਹਯਕ—all ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਵਾਸੁਦੇਵ, ਮੈਂ ਇਸ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਮਨਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਸੰਯਮਤਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ। ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਪਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਅਨੰਤ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਰਹੀ।" ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਰੀ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਗਈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਸਦਾ ਮੰਨਦੀ ਰਹਾਂਗੀ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਸਾਂਗੀ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਿਆ ਹੈ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਅਚਾਨਕ ਉੱਚਤ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਦੈਤ ਲੋਕ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ ਮੁੜ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ, ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਧਨਵੰਤਰੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਅਮ੍ਰਿਤ ਛੀਨ ਲਿਆ। ਉਹ ਦਾਨਵ, ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਲੈ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮਾਇਆ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਈ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਘੜਾ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੋ।" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਰਹਾਂਗੀ।" ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਉਸ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਲਲਚਾ ਕੇ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ। ਦਾਨਵ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਰੀ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਪਰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਹਾਰ ਗਈ। ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ ਅਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਦੇਵਤਾ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗੂ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਭੀਸ਼ਮ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਨਾਰੀਆਂ ਵੱਲ ਮੋਹ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਅਗਨਿ ਨੇ ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਧਰਮ ਵੱਲ ਮਨ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਹੇਠ, ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਾਡੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਵੇਗਾ।" "ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਅਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਲੁਕ ਗਏ, ਇੰਦਰ ਦੇਵਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ, ਹਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਕੈਲਾਸਾ ਤੇ ਹੋਰ ਅਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕੀਤੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮਹਾ-ਭਾਗ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮੀ। ਫਿਰ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਖਿਆਤੀ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ, ਅਨਾਦਿ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੁਆਰਾ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਸਮੇਤ, ਜਨਮੀ। ਇਕ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਮ 'ਤੇ ਸੀ, ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਹੇਠ, ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਕਦੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਚਾਬੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਦੇਵਲੋਕ ਗਈ, ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮੰਗਿਆ। ਪਰ, ਲਾਲਚ ਕਾਰਨ, ਜਦ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਫਿਰ ਮੰਗਿਆ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਤੋਂ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੇਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਹੱਥੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਮੁੜ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।" ਫਿਰ, ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਸ਼ਹਿਰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦੋ।" ਦਇਆਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਚਾਬੀ ਚਾਬੀ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਭ੍ਰਿਗੂ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਆਪ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਕੇਸ਼ਵ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਤੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾ ਪਾ।" ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮੁੜ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦੋ; ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਹ ਛੱਡੋ, ਹੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ।" ਤਦ, ਭ੍ਰਿਗੂ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਪੱਖ ਲੈ ਕੇ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।