ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਝ ਜੀਵ ਜਨਮ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਪੰਛੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬੱਕਰੀਆਂ, ਪੇਟ ਤੋਂ ਗਾਂ ਅਤੇ ਭੈਂਸਾਂ, ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਗਧੇ, ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ, ਹਿਰਣ, ਉਠ, ਖੱਚਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਫਲ ਅਤੇ ਜੜਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ, ਜੋ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁੱਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਕਲਪ ਦੇ ਉਗਮ ਸਮੇਂ ਜਨਮੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਅਤੇ ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰ ਲਈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ: ਗਾਂ, ਬੱਕਰੀ, ਭੈਂਸ, ਭੇਡ, ਘੋੜਾ, ਖੱਚਰ ਅਤੇ ਗਧਾ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਪਸ਼ੂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ: ਮਾਸਾਹਾਰੀ, ਦੋ-ਚਿੱਟਾ ਪੈਰ ਵਾਲੇ, ਹਾਥੀ, ਪਾਂਚਵਾਂ ਬਾਂਦਰ, ਅਤੇ ਪੰਛੀ। ਉਠ ਛੇਵੀਂ ਕਿਸਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਰਪ (ਰेंਗਣ ਵਾਲੇ) ਸੱਤਵੀਂ। ਗਯਾਤ੍ਰੀ ਅਤੇ ਰਿੱਚ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰ, ਤ੍ਰਿਵ੍ਰਤ, ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਰਥੰਤਰਾ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਯਜਨ, ਬਣਾਇਆ; ਯਜੁਸ ਮੰਤ੍ਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ, ਅਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸਤੋਮਾ ਵੀ। ਦੱਖਣੀ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬ੍ਰਿਹਤਸਾਮਨ ਅਤੇ ਉਕਥ, ਸਮਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਜਗਤੀ ਛੰਦ, ਅਤੇ ਸਤਾਰਾਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸਤੋਮਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਪੱਛਮੀ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਵੈਰੂਪਾ ਅਤੇ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰਾ, ਇਕੀ-ਵੱਰ Atharvan ਅਤੇ ਅਪਤੋਰੀਯਾਮਾ ਬਣੇ। ਉੱਤਰੀ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਅਤੇ ਸਾਵੈਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲਏ। ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦੇਵ, ਦੈਤ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਯਕਸ਼, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਸਿੱਧ, ਕਿਨਨਰ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਸਿੰਘ, ਪੰਛੀ, ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ ਅਤੇ ਸੱਪ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਨਾਸਵੰਤ ਅਤੇ ਅਨਾਸਵੰਤ, ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਡੋਲ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਰਚਿਆ। ਜੋ ਕਰਮ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ-ਚਕਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ, ਉਹੀ ਕਰਮ ਉਹ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹਿੰਸਾ ਜਾਂ ਅਹਿੰਸਾ, ਮਰਦਤਾ ਜਾਂ ਨਿਰਦਯਤਾ, ਧਰਮ ਜਾਂ ਅਧਰਮ, ਸੱਚ ਜਾਂ ਝੂਠ—ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਉਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰੀਯਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ, ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਅਤੇ ਕਾਰਜ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਆਪ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ। ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਮ, ਰੂਪ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ—ਉਹ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ, ਦੇਵ ਆਦਿਕ ਲਈ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਵੈਦ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ। ਵੈਦ ਵਿੱਚ ਸੁਣੇ ਗਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਮ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ। ਜਿਵੇਂ ਰੁਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਅਤੇ ਲਕੜੀਆਂ ਅਨੁਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਯੁੱਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਇਹੀ ਹਾਲਤਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੁੜ-ਮੁੜ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖੀ 'ਅਵਰੋਹਣ' ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਕੋ ਰੰਗ ਦੇ ਜੀਵ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਇਆ? ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਕੀ ਹਨ? ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਸਤਗੁਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲਏ; ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇਹ abundant goodness ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਹੋਰ, abundant passion ਵਾਲੇ, ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਏ; ਅਤੇ ਰਜਸ-ਤਮਸ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲੇ ਜੀਵ, ਪੰਡੀਆਂ ਤੋਂ। ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਬਣਾਏ; ਇਹ ਸਭ tamas (ਅੰਧਕਾਰ) ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਚਾਰ ਵਰਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ—ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪੈਰ, ਪੰਡੀਆਂ, ਛਾਤੀ, ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ—ਇਹ ਚਾਰ ਵਰਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਯਜਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਚਾਰ ਵਰਨ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਯਜਨ ਦਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਯਜਨ ਦੁਆਰਾ ਦੇਵਤਾ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਰਖਾ ਦੁਆਰਾ ਮਨੁੱਖ; ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਮਕ ਯਜਨ ਹੀ ਸੁਖ-ਸਮਰਿੱਧੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਇਹ ਯਜਨ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਲਟ ਆਚਰਨ ਤੋਂ ਹਟੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਧਰਮਵਾਨ ਹਨ ਅਤੇ ਸਹੀ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ, ਮੁਕਤੀ ਜਾਂ ਜੋ realm ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੈ। ਇਹ ਜੀਵ, ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਧਾਰਿਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਏ ਗਏ, ਸ਼ੁੱਧ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ, ਸਭ ਦੁਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਨ ਅਤੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੀਤ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ੁੱਧ, ਹਿਰਦੇ ਸ਼ੁੱਧ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ—ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ—ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਤਮ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਵਿਰਿੰਚੀ ਦੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪਤਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਮੁੱਲ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਤੱਤ, ਅਧਰਮ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ, ਅੰਧਕਾਰ ਅਤੇ ਲੋਭ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਜਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਉਤਪੱਨ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਅਤਿ-ਵੱਧ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਠ accomplishments, ਜਿਵੇਂ ਸੰਯਮ ਆਦਿ, ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ accomplishments ਘਟ ਜਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਾਪ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੀਵ ਦੁਲਤੀਆਂ ਦੇ ਦੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਬਣਾਏ—ਪਹਾੜੀ, ਜੰਗਲੀ, ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਵਣ-ਕਿਲ੍ਹੇ, ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਪਿੰਡ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਘਰ ਬਣਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਚਿਤ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਠੰਡ, ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੁਖਾਂ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਮਿਲੇ।