ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਹਰ ਵਿਆਖਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਥੇ ਇਕ ਲੱਕੜ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦਸ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੀਹ ਐਸੀਆਂ ਲੱਕੜਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਇਕ ਮਾਪ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਸ ਐਸੇ ਮਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਜੋ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਗੋਮਾਯਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਗੋਮਾਯਾ ਕਹਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਜਿੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਆਂ ਆਪਣੇ ਬਛੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਖੜੀਆਂ ਰਹਿ ਸਕਣ, ਉਹ ਗੋਮਾਯਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਧਰਮ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗੁਣਵਾਨ, ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇਹ ਜਗ੍ਹਾ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਜਦ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਅਨੰਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੇਲ ਦਾ ਇਕ ਬੂੰਦ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਮੀਨ ਦਾ ਦਾਨ ਫਸਲ ਤੋਂ ਫਸਲ ਤੱਕ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਉੱਗਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਮੀਨ ਦਾ ਦਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵੀ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਅੰਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਕੱਪੜੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਜਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੀ ਦੁਧ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਬੱਛੜੇ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ (ਇੰਦਰ), ਧਰਤੀ ਜਮੀਨ ਦੇ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀ ਹੈ। ਜਮੀਨ ਦਾਨ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਫਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ੰਖ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਨ, ਛਤਰੀ, ਉੱਤਮ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਹਾਥੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪੁਰੰਦਰ। ਸੂਰਜ, ਵਰੁਣ, ਅੱਗ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੋਮ, ਯਜਨ ਅੱਗ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਜਮੀਨ ਦੇ ਦਾਤਾ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਤਾਲੀਆਂ ਵਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਮੀਨ ਦੇ ਦਾਤਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ। ਤਿੰਨ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਗਾਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਵਾਚਨ, ਬੀਜ ਬੋਣ ਅਤੇ ਦੁਧ ਦੁਹਣ ਰਾਹੀਂ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੱਪੜੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਹਿਨ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਨੰਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਅੰਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਭੁੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰ, ਜੋ ਨਰਕ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਇੱਕ ਵੀ ਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਾਫੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨੀਲਾ ਬਲਦ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਬਲਦ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਫਿੱਕਾ ਰੰਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਚਿੱਟਾ ਬਲਦ, ਜਿਸ ਦੇ ਖੁਰ ਤੇ ਸਿੰਗ ਹਨ, ਉਹ ਨੀਲਾ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਨੀਲਾ ਬਲਦ ਜਿਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਦਾ ਅੰਤ ਫਿੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਬਲਦ ਰਾਹੀਂ ਪਿਤਰ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜਿੰਨਾ ਮਿੱਟੀ ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਤੇ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ, ਉਨਾ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਪਿਤਰ ਸੋਮ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਲੀਪ, ਨ੍ਰਿਗ ਅਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਰ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ, ਕੋਈ ਇਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਧਰਤੀ ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਦਾਨ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਗਰ ਆਦਿ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਰਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਸੇ ਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੰਤਾ, ਔਰਤ, ਬੱਚਾ ਜਾਂ ਪਤਿਤ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਲੱਖ ਗਾਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਉਨਾ ਹੀ ਵੱਡਾ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਜਮੀਨ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਲਏ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ। ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਗੋਬਰ ਦੇ ਕੀੜੇ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਉਨਾ ਹੀ ਸਮੇਂ ਲਈ ਨਰਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਮੀਨ ਦੇ ਦਾਤਾ ਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਾ ਪੁੰਨ ਜਾਂ ਪਾਪ ਦਾ ਭਾਗੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਉੱਪਰ-ਹੇਠਾਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸੋਨਾ ਅੱਗ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਸੰਤਾਨ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ, ਅਤੇ ਗਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀਆਂ ਹਨ; ਜੋ ਸੋਨਾ, ਗਾਂ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜਮੀਨ ਲੈਂਦਾ ਅਤੇ ਜੋ ਦਿੰਦਾ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਜਮੀਨ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈਂਦਾ ਜਾਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਪੀੜੀ ਤੱਕ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮੂਰਖਤਾ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਾਲ ਜਮੀਨ ਨੂੰ ਹੜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਬੱਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਦਾਨ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਵਿਖਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਮੀਨ ਲੈ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਵੰਸ਼ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਕੂਆਂ ਜਾਂ ਤਲਾਬ, ਨਾ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ, ਨਾ ਹੀ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗਾਂਆਂ ਦਾ ਦਾਨ, ਜਮੀਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਦਿੱਤਾ, ਤਪ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਧਰਮ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਜੇ ਅੱਧ ਉਂਗਲ ਭਰ ਵੀ ਜਮੀਨ ਦੀ ਹੱਦ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲਈ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘਾਟ, ਪਿੰਡ ਦਾ ਰਸਤਾ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਹੜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਤੱਕ ਨਰਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਕੁੜੀਆਂ ਲਈ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਦਸ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਗਾਂ ਲਈ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਸੌ; ਘੋੜਿਆਂ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ; ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ। ਸੋਨੇ ਲਈ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਨਾਲ, ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਨਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦੋਵੇਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਮੀਨ ਲਈ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਨਾਲ, ਸਭ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਕਦੇ ਵੀ ਜਮੀਨ ਲਈ ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲੋ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਭਾਵੇਂ ਜਾਨ ਹੀ ਗਲੇ ਤੇ ਆ ਜਾਵੇ; ਜੋ ਕੁਝ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਵਧਦਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਅੱਗ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਰਾਜਾ ਮਾਰੇ, ਉਹ ਵੀ ਮੁੜ ਜੀ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਅੰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਪਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੇਤ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਅਸਲ ਜ਼ਹਿਰ ਕਹਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜ਼ਹਿਰ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਲੋਹੇ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਤਟਸਥ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕੇ? ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਦੌਲਤ ਦੀ ਆਨੰਦ— ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਥਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜਮੀਨ, ਗਾਂ, ਅੰਨ, ਕੱਪੜਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆਨ ਹੋਈ ਹੈ।