ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਉੱਠਾ ਲਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹੀਂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹਾਂ। ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਧਰਤੀ ਨੇ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਅਵਿਅਕਤ ਤੇ ਵਿਅਕਤ ਦੋਵਾਂ ਰੂਪ ਹੋ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਮੂਲ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੰਘਾਰਕ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ।" ਸਿਰਜਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਚ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਸੰਸਾਰ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਮਾ ਲਿਆ। ਜਦ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅੰਤ ਆਇਆ, ਤਦ ਗੋਵਿੰਦ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਬਚੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਰਮ ਰੂਪ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅਵਤਾਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨ ਕੇ ਭਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੁਹਾਡਾ ਜੋ ਰੂਪ ਮਨ ਨਾਲ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੀ ਵਿਆਪਕ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸਹਾਰੇ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਧਵੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਧਰਤੀ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰਕ ਨੇ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ (ਵਰਾਹ) ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸਮਾਂ ਵੇਦ ਦੇ ਸੁਰ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗਾ ਨਾਦ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਜਿਹੀਆਂ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਸੁੰਡ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਉਠਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਨੀਲੇ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਕਮਲ ਪੱਤੇ ਵਰਗੇ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਉਹ ਉੱਠੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਹਵਾ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਝਟਕਿਆ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਸੰਨਾਤਨ, ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਰਿਸ਼ੀ ਜਨਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਏ ਹੋਏ ਸਨ—ਸਨੰਦਨ ਆਦਿਕ—ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੁਕੀਲੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਹਿਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀ। ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੇਦ-ਸਰੂਪ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਜਦ ਉਹ ਕੰਬੇ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਦਾ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਿਰਜਣ, ਸੰਘਾਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹੋ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਪਰਮ ਆਧਾਰ ਨਹੀਂ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਦ ਹਨ, ਸੁੰਡਾਂ ਯਜਮਾਨ ਸਥਾਨ ਹਨ, ਯਜਨ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਤੇ ਮੂੰਹ 'ਚ ਹਨ; ਜੀਭ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਯਜਨ-ਸਰੂਪ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਾਲਾ ਸਾਰਾ ਖੇਤਰ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ। ਉਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਿਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਟੱਲ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ। ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਗਿਆਨ-ਸਰੂਪ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਮੂੜ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਜਿਹੜੇ ਸਿਰਫ ਪਦਾਰਥਕ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ੁੱਧ ਹਨ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਗਿਆਨ-ਸਰੂਪ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਤਿਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ। "ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਅਪਾਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਲਾਈ ਵਾਲੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲਓ।" ਧਰਤੀ ਨੇ ਫਿਰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲਓ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਤੁਰੰਤ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਕੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਉੱਤੇ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਮੂਹ ਜਹਾਜ਼ ਵਰਗਾ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਤਲ ਕਰਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਗਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ, ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਲੋਕ—ਜੋ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਮੁੜ ਬਣਾਏ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਖੀ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ ਸੀ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਹੋ। "ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਮੈਂ, ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਣਾ ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰੋ; ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਿਰਜਾਂਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਉੱਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਿਰਜਨਾ ਕੀਤੀ; ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ, ਬਿਨਾ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਦੇ, ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਇੱਕ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਨੇਰਾ, ਭ੍ਰਮ, ਮਹਾਨ ਮੋਹ, ਤਾਮਿਸ੍ਰਾ ਅਤੇ ਅੰਧਸੰਝਕ ਨਾਮ ਵਾਲਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਰਜਨਾ ਹੋਈ। ਜੋ ਬਾਹਰੋਂ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਤਮਾ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ—ਇਹ ਮੁੱਖ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੁੱਖ ਸਿਰਜਨਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਜਨਾ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੱਖਰੀ ਸਿਰਜਨਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਤਿਰਯਕਸ੍ਰੋਤਸ ਨਾਂ ਦੀ ਸਿਰਜਨਾ ਹੋਈ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਤਿ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਤਿਰਯਕਸ੍ਰੋਤਸ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ, ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੂ ਆਦਿ ਹਨ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਭਾਵੇਂ ਅਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ; ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਠਾਈ (੨੮) ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਿਰਜਨਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਨਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੁੜ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਤੀਜੀ ਸੱਤਵਿਕ ਤੇ ਉੱਤੇ ਵਧਣ ਵਾਲੀ ਸਿਰਜਨਾ ਹੋਈ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਬਾਹਰੋਂ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਓਹਲੇ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੋਂ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਉਰਧ੍ਵਸ੍ਰੋਤਸ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੀਜੀ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲੀ ਸਿਰਜਨਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਿਰਜਨਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਇਹ ਹੋ ਗਈ, ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆਈ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਇੱਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸਿਰਜਨਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸਰਹੀਣ ਸਿਰਜਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਸੱਚੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਏ, ਅਵਿਅਕਤ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਅਵਾਕਸ੍ਰੋਤਸ ਸਿਰਜਨਾ ਹੋਈ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਤਿ ਹੇਠਾਂ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਅਵਾਕਸ੍ਰੋਤਸ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਪਰ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਰਜੋ ਗੁਣ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੋਂ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਹਨ, ਤੇ ਇਹੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸਿਰਜਨਾ ਹੈ।