ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਇਸਤਰੀ ਇਸ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਹਰੇਕ ਤਕਲੀਫ ਤੇ ਰੋਗ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਨਾ ਕੋਈ ਗਰੀਬੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਦੁੱਖ, ਨਾ ਮੋਹ, ਨਾ ਭੁਲਾਵਾ; ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਵਡਵਾ। ਇਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਾਨ ਤੇ ਦੱਖਣਾ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਏ, ਤਾਂ ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਹਰ ਥਾਂ ਅਮਰ ਤੇ ਅਤਿ ਕੀਮਤੀ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?" ਇੰਦਰ ਦੇ ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉੱਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਜੀ ਹੱਸੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਵਾਸਵ, ਸੋਨਾ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਦਾਨ ਜੋ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਕਪੜਾ, ਰਤਨ ਤੇ ਮਾਣਕ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹਲ ਚਲਾਈ ਹੋਈ, ਬੀਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਫ਼ਸਲ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਨਾਮ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਮਨੁੱਖ ਜਿੰਦਗੀ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਪਾਪ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਲੱਕੜ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੱਸ ਹੱਥ ਹੈ, ਤੀਹ ਲੱਕੜਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਮਾਪ, ਤੇ ਦੱਸ ਮਾਪਾਂ ਦੀ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਬਣਦੀ ਹੈ—ਇਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਆਂ ਆਪਣੇ ਬਛੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਖਲੋਤੀਆਂ ਹੋਣ, ਉਹ ਥਾਂ 'ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਧਰਤੀ ਦਾ ਦਾਨ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਗੁਣਵਾਨ, ਤਪस्वੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ; ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਧਰਤੀ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੇਲ ਦੀ ਬੂੰਦ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਪੈ ਕੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਦਾਨ ਵੀ ਫ਼ਸਲ ਤੋਂ ਫ਼ਸਲ ਤਕ ਫੈਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਬੀਜ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਗਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਭਾਵਨਾ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਜੋ ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਕਪੜੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਦੁੱਧ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ ਬਛੜੇ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਧਰਤੀ ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ਉੱਚੀ ਨਸਲ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਸ਼ੰਖ, ਸਿੰਘਾਸਨ, ਛਤਰੀ ਆਦਿ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਸੂਰਜ, ਵਰੁਣ, ਅੱਗ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੋਮ, ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ—all ਧਰਤੀ ਦੇ ਦਾਨੀ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਤਾਲੀਆਂ ਵਜਾ ਕੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪੂਰਵਜ ਮਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦਾਨੀ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸਾਡਾ ਰਾਖਾ ਬਣੇਗਾ।" "ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਮੰਨੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ: ਗਾਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ; ਇਹ ਪਾਠ, ਬੀਜ ਪਾਉਣ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਰਕ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੱਸਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜਾ ਕਪੜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਬੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਨੰਗਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਭੁੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਪਿਤਰ, ਨਰਕ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਰਾਖਾ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਕਈ ਪੁੱਤਰ ਚੰਗੇ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਇਕ ਵੀ ਗਿਆ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਕੋਈ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਕਰੇ ਜਾਂ ਨੀਲਾ ਬਲਦ ਛੱਡੇ; ਉਹ ਬਲਦ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪੂੰਛ ਦੇ ਸਿਰੇ ਤੇ ਫਿੱਕਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਚਿੱਟਾ ਬਲਦ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਖੁਰ ਤੇ ਸਿੰਗ ਹਨ, ਉਹ ਨੀਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨੀਲੇ ਬਲਦ ਦੇ ਪੂੰਛ ਦਾ ਸਿਰਾ ਫਿੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪਿਤਰ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜਿੰਨੀ ਮਿੱਟੀ ਉਸਦੇ ਸਿੰਗ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ, ਉਹਦੀ ਵੰਸ਼ ਉੱਚੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ। ਉਹਦੇ ਪਿਤਰ ਸੋਮ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਲੀਪ, ਨ੍ਰਿਗ ਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਧਰਤੀ ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਗਰ ਆਦਿ।" "ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਧਰਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਫਲ ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਣ ਘਾਤੀ, ਇਸਤਰੀ, ਬੱਚਾ ਜਾਂ ਪਤਿਤ ਹੋਵੇ। ਜਿਹੜਾ ਇੱਕ ਲੱਖ ਗਾਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਪਾਪ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ ਜੋ ਧਰਤੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ। ਉਹ ਗੰਦ ਵਿਚ ਕੀੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਦਾਨੀ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵਸਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਹੜਾ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮੰਜ਼ੂਰੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਉਤਨਾ ਹੀ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਦਾਨੀ ਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਾ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਪੁੰਨ। ਉਹ ਉੱਤੇ-ਹੇਠਾਂ ਬਣੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਲੀਲਾ ਚਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਸੋਨਾ ਅੱਗ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਉਲਾਦ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ, ਤੇ ਗਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀਆਂ ਹਨ; ਜੋ ਸੋਨਾ, ਗਾਂ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਧਰਤੀ ਲੈਂਦਾ ਜਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਪੁੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ ਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਧਰਤੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈਂਦਾ ਜਾਂ ਲੈਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਪੀੜੀ ਤੱਕ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਹੜਾ ਮੂਰਖਤਾ ਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਧਰਤੀ ਹੜਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਫੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਬੱਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਰੋ ਕੇ ਵਿਖਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਮੀਨ ਲੈ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਵੰਸ਼ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਹੜਾ ਧਰਤੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੂਆਂ ਜਾਂ ਝੀਲਾਂ, ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਜਾਂ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ, ਗਾਂ, ਸੋਨਾ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਕਪੜਾ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਜੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾਈ, ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਦਾਨੀ ਸਦਾ ਸੁਖੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਸਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਧਰਤੀ ਹੜਪ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇ ਉਹਦੀ ਵੰਸ਼ ਤਬਾਹ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।