ਇਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਉੱਠੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਅਚਾਨਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਛੇਦ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਪੈਰ ਦੀਵੇ ਦੀ ਬੱਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਬੱਤੀ ਭੜਕ ਉਠੀ ਅਤੇ ਤੇਲ ਦਾ ਪਾਤਰ ਢੁੱਲ ਗਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਸੁਭਾਗੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਉਹ ਦੀਵਾ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਹੋ, ਅਤੇ ਰਾਜ, ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਹੋਰ ਖੁਸ਼ੀਆਂ—ਇਹ ਸਭ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਦੁਲਭ ਗਿਆਨ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੰਪ-ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਾਲ ਉਪਜੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਲੰਪ-ਵ੍ਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ। ਇਸ ਕਰਮ ਤੋਂ ਰਾਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਖਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਲੰਪ-ਵ੍ਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਦਾ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਤਮਾ, ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਲੰਪ-ਵ੍ਰਤ ਕੀਤਾ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਲੰਪ-ਵ੍ਰਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇਸ ਦੀਵੇ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਇਸਤਰੀ ਇਸ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ, ਜੋ ਪਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਰੋਗ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਗਰੀਬੀ, ਕੋਈ ਦੁਖ, ਕੋਈ ਮੋਹ, ਨਾ ਭਟਕਣ ਰਹਿੰਦੀ; ਲਕਸ਼ਮੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਦਰ ਜਨਮ ਵਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਵਡਵਾ। ਇਕ ਹੋਰ ਵਾਰ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਜਦੋਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਨੇ ਦੇਣ ਤੇ ਦਕਸ਼ਿਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ, ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਰਣੈ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ‘‘ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ, ਕਿਹੜੀ ਦਾਨ ਦੁਆਰਾ ਹਰ ਥਾਂ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਮੋਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ? ਉਹ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮਹਾਤਪਾ।’’ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਪੁਜਾਰੀ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ‘‘ਸੋਨੇ ਦੀ ਦਾਨ, ਗਾਂ ਦੀ ਦਾਨ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਦਾਨ, ਹੇ ਵਾਸਵ—ਜੋ ਇਹ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।’’ ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਕਪੜੇ, ਰਤਨ ਤੇ ਮਣਕੇ—ਇਹ ਸਭ ਧਰਤੀ ਦੀ ਦਾਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਜੁਤੀ ਹੋਈ, ਬੀਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਫਸਲ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਚਿਰ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਪ ਕਰ ਲੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਜਿਤਨੀ ਧਰਤੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਇੱਕ ਲੱਕੜ ਦਸ ਹੱਥ ਲੰਬਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੀਹ ਲੱਕੜ ਇੱਕ ਮਾਪ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਦਸ ਐਸੇ ਮਾਪਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂ ਬਲਦਾਂ ਨਾਲ ਖੁਲ੍ਹੀਆਂ ਖੜੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਛੜੇ ਪੈਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਗੁਣਵਾਨ, ਤਪਸਵੀ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ; ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਧਰਤੀ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਦਾਤਾ ਦਾ ਫਲ ਅੰਤਹੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੇਲ ਦੀ ਬੂੰਦ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਪੈ ਕੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਦਾਨ ਫਸਲ ਤੋਂ ਫਸਲ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ 'ਚ ਬੀਜ ਪਾ ਕੇ ਉਗ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਦਾਨ ਨਾਲ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਕਪੜੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿੰਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਦੁੱਧ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ ਬਛੜੇ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਧਰਤੀ-ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੰਖ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਨ, ਛਤਰੀ, ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਤੇ ਉੱਤਮ ਹਾਥੀ—ਧਰਤੀ-ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਸੁਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪੁਰੰਦਰ। ਸੂਰਜ, ਵਰੁਣ, ਅੱਗ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੋਮਾ, ਯਜਨ-ਅੱਗ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ-ਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ—all ਧਰਤੀ-ਦਾਤਾ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰ ਤਾਲੀਆਂ ਵਜਾ ਕੇ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪੂਰਵਜ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਧਰਤੀ-ਦਾਤਾ ਦੇ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਰਖਿਆ ਕਰੇਗਾ। ਤੀਨ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਗਾਂ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ; ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਠ, ਬੀਜ ਪਾਉਣ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੁਆਰਾ ਨਰਕ ਤੋਂ ਉੱਠਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਕਪੜੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਨੰਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਭੁੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਪਿਤਰ, ਨਰਕ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਗਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਰਖਿਆ ਕਰੇਗਾ; ਕਈ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਵੀ ਗਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਆਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰ ਸਕੀਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨੀਲਾ ਬਲਦ ਛੱਡ ਸਕੀਦਾ ਹੈ; ਬਲਦ ਲਾਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪੂਛ ਦੇ ਆਖਰੀ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਪੀਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਚਿੱਟਾ ਬਲਦ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਖੁਰਾਂ ਤੇ ਸਿੰਗ ਹਨ, ਨੀਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨੀਲਾ ਬਲਦ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਛ ਪੀਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੁਆਰਾ, ਪਿਤਰ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜਿੰਨਾ ਮਿੱਟੀ ਸਿੰਗ 'ਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਕੁਲ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਪਿਤਰ ਸੋਮਾ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਰਾਜਾ ਦਿਲੀਪਾ, ਨ੍ਰਿਗਾ ਤੇ ਨਹੁਸ਼ਾ ਲਈ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਰ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਧਰਤੀ ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਗਰ ਆਦਿ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ, ਇਸਤਰੀ, ਬੱਚਾ ਜਾਂ ਪਤਿਤ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਫਲ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਲੰਪ-ਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਧਰਤੀ-ਦਾਨ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।