ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਥੂ ਦੇ ਯਗ੍ਯ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਮਾਗਧ ਅਤੇ ਸੂਤ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਇਸ ਸਮਰਾਟ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਥੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ: ਸੂਤਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਜਮੀਨ ਮਿਲੀ ਅਤੇ ਮਾਗਧਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ। ਇਸ ਯਗ੍ਯ ਸਮੇਂ ਉਥੇ ਇੱਕ ਸੂਤ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੁਨੀਆ 'ਚ ਸੂਤ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ-ਯਗ੍ਯ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਓਸ ਸਮੇਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਯਗ੍ਯ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਯਗ੍ਯ ਵਿੱਚ, ਸੂਤ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜੋ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਚ ਅਤੇ ਨੀਵੀਂ ਧਾਰਾ ਰਾਹੀਂ, ਵਰਨਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਇਹ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਕਸ਼ਤ੍ਰੀਯ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਲਾ ਤੋਂ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਪਹਿਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸਮਾਨਤਾ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤਰ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹੀ ਸੂਤ ਦੀ ਮੱਧਮ ਧਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਖੇਤ-ਖਲਿਹਾਣੀ ਨਾਲ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ। ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕਤਾ ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ; ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਵਾਦੀਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਮਨ-ਜਨਮੀ ਧੀ, ਵਾਸਵ (ਇੰਦਰ) ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ। ਜਦ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੱਛੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ; ਉਹ ਅੱਗ ਵੰਡਣ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ, ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਜਨਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ। ਉਸਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ। ਉਸ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੱਚੇ ਸਰਜਣਹਾਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪੁਰਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਬਚਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਜਨਮੇ, ਵੇਦ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਉਪਵੇਦਾਂ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚੇ; ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਵੇਦ-ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਭਾਰਤ ਦਾ ਚੰਨ ਬਣਾਇਆ। ਜੇ ਇਹ ਤਿੰਨ—ਭਾਰਤ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ—ਨਾ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੁਵੈਪਾਯਨ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣ, ਭਗਵਾਨ ਜਾਣੋ। ਕਿਉਂਕਿ, ਮਹਾਭਾਰਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸਿਵਾਏ ਕਮਲ-ਨੈਨਾ ਵਾਲੇ ਦੇ? ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਬ੍ਰਹਮਵਾਦੀਆਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ। ਜਿਸ ਸਰਬਜਾਣ, ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਤੇਜਸਵੀ ਮਹਾਨ ਨੇ, ਪੁਰਾਣਾ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਵਾਇਆ। ਉਹ ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਧਰਮ-ਅਰਥ-ਕਾਮ ਦੇ ਮਾਰਗ ਦਾ ਸਾਧਨ, ਅਤੇ ਸੌ ਕਰੋੜ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਥੱਕ ਗਏ, ਕੇਸ਼ਵ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਆਏ। ਚਾਰ ਵੇਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ, ਪੁਰਾਣਾ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਮੁੰਦਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਸ 'ਚ ਕਰ ਲਏ। ਕਲਪ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਮੱਛੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਜਲ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਲਏ; ਭਗਵਾਨ, ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿ ਕੇ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਵੇਦ-ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ; ਓਸ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦਾ ਮੂਲ ਉਤਪੱਤੀ ਹੋਈ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਪੁਰਾਣਾ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸੰਪਾਦਨਾ ਲਈ ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਹਰ ਦਵਾਪਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਾਰ ਲੱਖ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਕਟ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ, ਅਠਾਰਾਂ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਅੱਜ ਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸੌ ਕਰੋੜ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਹੈ; ਪਰ ਇੱਥੇ, ਇਸਨੂੰ ਚਾਰ ਲੱਖ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਖੇਪ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯ ਪੁਰਾਣਾ, ਜੋ ਪਦਮ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੰਜਵੀਂਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ ਅਤੇ ਪੰਜ ਭਾਗ ਹਨ, ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸੰਬੰਧੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਸੰਬੰਧੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਵਰਗ ਸੰਬੰਧੀ, ਫਿਰ ਪਾਤਾਲ ਸੰਬੰਧੀ। ਪੰਜਵਾਂ, ਉੱਤਮ ਉੱਤਰ ਭਾਗ ਹੈ; ਇਹ ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸੰਸਾਰ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਪਦਮ ਤੋਂ ਆਈਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੈ। ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਹਰੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਅਤੇ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੂਰਾ ਮਰੀਚੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ—ਇਹੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ; ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ ਇਸਨੂੰ ਪਦਮ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਦਮ ਇੱਥੇ ਪੰਜਵੀਂਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੰਜ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਆਸ ਦੁਆਰਾ ਸੰਖੇਪ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ ਪੌਸ਼ਕਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਵਿਰਾਟ ਖੁਦ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ; ਦੂਜਾ ਤੀਰਥ ਭਾਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹਨ। ਤੀਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ; ਚੌਥੇ ਵਿੱਚ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ। ਪੰਜਵੀਂ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਾਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਤੱਤ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ; ਪੌਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਨੌ ਵਿਧੀਆਂ ਨਾਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ। ਦੇਵ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ; ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਪਰਬਤਾਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਜਜ਼ੀਰਿਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ। ਤੀਜੇ ਵਿੱਚ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਹੈ; ਚੌਥੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀਆਂ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ। ਆਖਰੀ ਵਿੱਚ, ਅੰਤਮ ਮਾਰਗਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਉਪਦੇਸ਼ਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਇਸ ਪੁਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਯਸ਼ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਸਦਾ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਦਿ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਰਚਨਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸਥਾਵਰ ਅਤੇ ਜੰਗਮ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।