ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕੱਲ੍ਹ, ਭੁੱਖਮਰੀ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਆ ਗਈ—ਲੋਕ ਧਨ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਹੋਰ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਪਤੀ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਚੋਰ-ਡਾਕੂਆਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਮਾਇਨੇ ਵਿੱਚ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਲੋਕ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਮੀਂਹ ਵੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਵਧੀਆ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੂਰਵਜ ਤੇ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ—ਇਸੇ ਕਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ—ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਧਦੀ ਚਲੀ ਗਈ। ਇੱਥੇ, ਲੋਮਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਹਿਮਾਨ-ਸੇਵਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ ਹੈ।" ਫਿਰ ਲੋਮਸ਼ ਨੇ ਦੋ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?" ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਲੋਮਸ਼, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਭੰਡਾਰ ਸੀ, ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਕਾਲੀ ਚੂਹੀ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਵਲੋਂ ਪਕੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਬਿੱਲ ਵਿਚੋਂ ਉੱਭਰ ਆਈ। ਉਹ ਕਾਲੀ ਚੂਹੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਬੇਚੈਨ ਹੋਈ, ਉੱਪਰ ਉੱਠ ਕੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ: "ਇਹ ਚੂਹੀ, ਦੁਸ਼ਟ ਮਨਸਾ ਵਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਮਾੜੀ ਹੈ; ਇਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਖੁਦਾਈ ਕਰਦੀ ਹੈ—" "—ਇਹ ਆਪਣੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਖੁਦਾਈ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਘਰ ਦੇ ਸਾਮਾਨ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ।" ਦਇਆ ਸਭ ਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਣ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਬਾਣ ਨਾਲ ਉਸ ਚੂਹੀ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ ਅਤੇ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਚੂਹੀ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਉਸ ਦੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦਰਦ ਨਾਲ ਮੰਦ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਚੂਹੀ ਡਿੱਗੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਇਆਵਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਦੁੱਖ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੱਢੀ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚੋਂ ਸੁੰਦਰ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਪੱਤਾ ਕੱਢ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਚੂਹੀ ਦੇ ਮੂੰਹ, ਸਿਰ ਅਤੇ ਕੰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਮਾਂ ਤੁਲਸੀ, ਦੇਵੀ, ਜੋ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਚੂਹੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਸੀ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ "ਹਰੀ, ਨਾਰਾਇਣ, ਅਨੰਤ" ਦੇ ਨਾਮ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਚੂਹੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ। ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਵਿਣੂ ਦੇ ਦੂਤ, ਜੋ ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੁਰੰਤ ਦਿਵਯ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਆ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋਈ ਉਸ ਚੂਹੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ। ਚੂਹੀ, ਵਿਣੂ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਦਿਵਯ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾਤੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ। ਇਹ ਚੂਹੀ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਯੁਗ ਬਿਤਾ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਗਈ। ਫਿਰ ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ। ਹੁਣ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੱਸੋ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।" ਹੁਣ, ਸ੍ਰੀ ਵਿਣੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਚੰਦਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਹੈ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਮਕਰਾਂ ਦੀ ਚਲਾਚਲ ਨਾਲ ਫੇਣੀਲਾ ਹੋਇਆ, ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਆਚਾਰ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸ਼ਿਸ਼ਯ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਲੋਮਹਰਸ਼ਣ ਜਾਂ ਉਗ੍ਰਸ਼੍ਰਵਾਸ ਸੀ, ਉਹ ਸੂਤ ਵਜੋਂ ਇਕੱਲਾ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਾਇਆ। "ਪੁੱਤਰ," ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਵੇਦਵਿਆਸ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾ।" ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਵੈ-ਆਪ ਪੁੱਛਿਆ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਸੁਨਾਭਾ ਪਹੁੰਚਾਏ ਗਏ—ਜੋ ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸੱਚਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ੌਰਯ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਅਦੁਤੀਯ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰੋ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਚੰਗਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਧਰਮ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦਾ ਕਿਨਾਰਾ, ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦਾ, ਉਹ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੋ—ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪ ਆਖਿਆ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕੋਲੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਧਾਰ ਮਿਲੇ, ਉੱਥੇ ਚੱਕਰ ਦਾ ਕਿਨਾਰਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਨੈਮਿਸ਼ਾਰਣਯ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਲੰਮਾ ਯਜ੍ਯ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਸੰਬੰਧੀ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਉੱਤਰ ਦੇ। ਉਗ੍ਰਸ਼੍ਰਵਾਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੀ ਆਦਰ ਭਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਯਥੋਚਿਤ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸੂਤ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ? ਕਿਹੜੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋ?" "ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੇਵਕ, ਸਾਨੂੰ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।" ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ—ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕੋਲ ਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ, ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪੁੱਛਣ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾ। ਮੈਨੂੰ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਪੁਕਾਰਣ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਚਾਹੇ ਉਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਥਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਇਤਿਹਾਸ, ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬਾਣੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ।" ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲੌਮਹਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਵਿਦਵਾਨ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਪੁੰਨ, ਸ਼ੌਣਕ ਨਾਮਕ ਜ਼ਿਆਣੀ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਸੀ, ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਇਸ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਸੂਤ, ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।