ਇਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਨਿਕਲੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ—ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਪੰਡਤਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨਾਲ—ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਲਗਾਇਆ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਵਨ-ਅਰਪਣ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਥਾਂ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਦੀਪਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਬਿੱਲੀ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਵੇਖੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿਛਲਾ ਆਮ ਜਨਮ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਰੂਪਸੁੰਦਰੀ ਦੇ ਕਮਲ-ਵਾਂਗ ਮੂਹ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ ਹੱਸਿਆ। ਰੂਪਸੁੰਦਰੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪਤੀ, ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਹੱਸ ਰਹੇ ਹੋ?" ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇੱਕ ਵਾਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਿੱਲੀ ਸੀ। ਉਥੇ, ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੂਹੇ ਖਾਏ। ਫਿਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਦੀਪ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ—ਭਾਵੇਂ ਢੋਂਗ ਹੀ ਸੀ—ਮੈਂ ਉਸ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ: ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਹੁਣ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ।" ਰੂਪਸੁੰਦਰੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਆਮ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ: "ਮੈਂ ਵੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਚੂਹੀ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ। ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਰਾਤ, ਜਦੋਂ ਦੀਪ ਦੀ ਬੱਤੀ ਮਲ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬੁਰੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਬੱਤੀ ਦੀ ਨੋਕ ਲੈਣ ਆਈ। ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਮੈਂ ਬੱਤੀ ਖਿੱਚੀ।" "ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਉਠੇ, ਮੈਨੂੰ ਫੜਨ ਆਏ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਬੁਰੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ। ਜਦ ਮੈਂ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਮੇਰਾ ਪੈਰ ਬੱਤੀ ਨੂੰ ਛੁ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੀਪ ਭੜਕ ਉਠਾ, ਤੇ ਤੇਲ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਢੁੱਲ ਗਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਸੁਭਾਗੀ ਹੋ ਗਈ।" "ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੀਪ ਜਲਿਆ, ਤੇ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਸਰਵੋਤਮ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਣ ਮਿਲਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਹੋ, ਰਾਜ, ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਵਿਰਲ ਗਿਆਨ—all ਇਹ ਸਭ ਦੀਪ-ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ।" "ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਸਰਵੋਤਮ ਦੀਪ-ਵ੍ਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ, ਉੱਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ। ਇਸ ਕਰਮ ਤੋਂ ਰਾਜ ਤੇ ਹੋਰ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ, ਤੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਮਿਲਿਆ।" "ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਸੂਚਿਤ ਵਿਧੀਆਂ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੀਪ-ਵ੍ਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਦੀਵੀ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਦੀਪ-ਵ੍ਰਤ ਕੀਤਾ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਦੋਨੋਂ ਨੇ ਦੀਪ-ਵ੍ਰਤ ਕਰਕੇ, ਪਰਮ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਤੇ ਇਸ ਦੀਪ-ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਦਾ-ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਅੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ, ਰੋਗ, ਤੇ ਵਿਘਨਾਂ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਾ ਗਰੀਬੀ, ਨਾ ਦੁਖ, ਨਾ ਮੋਹ, ਨਾ ਭਟਕਾਵਾ—ਲਕਸ਼ਮੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ-ਜਨਮ ਵਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਦਾਨ ਤੇ ਦੱਖਣਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਾਣਯੋਗ, ਕਿਹੜਾ ਦਾਨ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਅਮਰ ਤੇ ਅਤਿ ਕੀਮਤੀ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ।" ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਹੱਸ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। "ਸੋਨਾ, ਗਾਂ, ਤੇ ਜਮੀਨ ਦਾ ਦਾਨ, ਹੇ ਵਾਸਵ—ਇਹ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਕਪੜੇ, ਰਤਨ, ਤੇ ਮੋਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਜਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਜਮੀਨ, ਜੋ ਹਲ ਚਲਾਈ ਹੋਈ, ਬੀਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਚਿਰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਭਾਰੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿੱਚ, ਜਮੀਨ ਦੀ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਜਿਤਨੀ ਜਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਧੋਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਇੱਥੇ, ਇੱਕ ਲਾਠੀ ਦਸ ਹੱਥ ਲੰਬੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੀਹ ਲਾਠੀਆਂ ਇੱਕ ਮਾਪ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਦਸ ਐਸੇ ਮਾਪ ਇੱਕ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ (ਬ੍ਰਹਮਾ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ) ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ।" "ਜਿੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ, ਬਲਦਾਂ ਨਾਲ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਖੜੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੋਣ, ਉਹੀ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਹੈ, ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ।" "ਜਮੀਨ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿਓ ਜੋ ਗੁਣਵਾਨ, ਤਪਸਵੀ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਤਕ ਧਰਤੀ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੈ, ਦਾਨੀ ਦਾ ਫਲ ਅੰਤਹੀਨ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਤੇਲ ਦਾ ਬੂੰਦ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਡਲ ਕੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜਮੀਨ ਦਾ ਦਾਨ ਫਸਲ ਤੋਂ ਫਸਲ ਤਕ ਫੈਲਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਉਹ ਉਗ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਜਮੀਨ ਦਾਨ ਨਾਲ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਜੋ ਖਾਣਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਕਪੜੇ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਜਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਦਾਨੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੀ ਵਾਛ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦੇ ਕੇ ਪਾਲਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਜਮੀਨ ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀ ਹੈ।" "ਸ਼ੰਖ, ਆਸੀਨ, ਛਤਰੀ, ਉਤਮ ਘੋੜੇ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ—ਜਮੀਨ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਸਵਰਗ ਹੈ, ਹੇ ਪੁਰੰਦਰ।" "ਸੂਰਜ, ਵਰੁਣ, ਅੱਗ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੋਮਾ, ਯਜਨ-ਅੱਗ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ—all ਜਮੀਨ ਦਾਨੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਪਿਤਰ ਤਾਲੀਆਂ ਵਜਾ ਕੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪੂਰਵਜ ਮਾਣਦੇ ਹਨ; ਜਮੀਨ ਦਾਨੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਭਗਤੀ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕਰਮ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦੀਪ-ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਜਮੀਨ ਦਾ ਦਾਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਰਮ ਸੁਖ, ਮੁਕਤੀ, ਤੇ ਸਦਾ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਾਪਾਂ, ਰੋਗਾਂ, ਤੇ ਦੁਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।