ਕਦੇ ਵੀ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਜਾਂ ਛਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਪਾਣੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਸਮਾਨ ਅਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਭਲਾ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਸਿੰਚਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਜੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਿੰਨੀਆਂ ਧੂੜ ਦੀਆਂ ਰੇੜ੍ਹਕਾਂ ਉਥੋਂ ਹਟਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗ ਤੱਕ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨਾਲ ਰਮਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਹੇਠ ਲੰਬ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਪੀੜੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਗਾਂ, ਕੁੱਤਿਆਂ, ਗਧਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਜਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਸਦਾ ਕੇਸ਼ਵ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤੁਲਸੀ ਰੋਪਦਾ ਹੈ, ਮੌਤ ਉੱਤੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪਰਮ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਵੇਰੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਅਖੰਡ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਉਮਰ, ਤਾਕਤ, ਯਸ਼, ਧਨ ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਸਿਰਫ਼ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪੱਤਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤੇ ਡੁੱਬੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਗੰਗਾ ਸਨਾਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਦੂਬ, ਅਟੁੱਟ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਸਮਾਨ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਭੇਟ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਘਿਉਂ ਦੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖ ਦੇ ਉੱਚੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਹੋਰ ਪੂਜਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਜਿੱਥੇ ਤੁਲਸੀ, ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਸ਼ੁੱਧ ਥਾਂ ਰੋਪ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਹਰੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਅਤੇ ਮੁਰਾ ਦੇ ਵਧ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮ ਲੋਕ ਦੇ ਦਾਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਯਜਨਾ, ਵਰਤ, ਪਿਤਰ ਪੂਜਾ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਖੰਡ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਭਲਾ ਕੰਮ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਿਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਕੰਵਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ ਦੇਵਦੇਵ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਯਾਤਰਾ ਸਮੇਂ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਗਤਪਤੀ, ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ—ਮੰਦਾਰ, ਕੁੰਦ, ਕਮਲ ਆਦਿ—ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਵੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਗੁਣਵਾਨ ਪੱਤੇ, ਚਾਹੇ ਸੁੱਕੇ ਹੀ ਹੋਣ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪੀ ਮਨ ਨਾਲ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਤੁਲਸੀ ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੂਪ ਲਤਾ ਹੈ—ਤਾਂ ਨਰਹਰੀ, ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੱਖਮੀ ਸਦਾ ਲਈ ਖੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ਾਬ, ਗੰਦਗੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮੈਲ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਤੁਰੰਤ ਖੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਭਾਵੇਂ ਪਾਰਿਜਾਤ ਵਰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਜਾਂ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਤੁਰਗਭਾਗ੍ਯਸ਼ਾਲੀ ਤੁਲਸੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਫਲ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਤੁਲਸੀ ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਕਿਰਪਾ ਕਰ! ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਦਰਦ ਤੇਰੇ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਪੱਤਾ ਤੋੜਨ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ। ਹੇ ਤੁਲਸੀ, ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮਨੁੱਖ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਪੱਤਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਕੰਬਦੀ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਪੱਤਾ ਤੋੜਦਿਆਂ ਟਾਹਣੀ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਲਸੀਪਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣਾ ਪੱਤਾ ਵੀ ਟਾਹਣੀ ਦੇ ਛੋਰ ਤੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਗੋਵਿੰਦ, ਮਧੁ ਅਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਵਧ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਕੋਮਲ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਜੈਮਿਨੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਕੀ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਸਮਾਨ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਣਸਪਤੀ ਹੈ?" ਤਾਂ ਵਿਆਸ ਜੀ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: "ਜਿਵੇਂ ਤੁਲਸੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਮਲਕੀ (ਆਵਲੇ ਦਾ ਰੁੱਖ) ਵੀ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਜਿੱਥੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਓਥੇ ਹੀ ਅਮਲਕੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਮਲਕੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਖੜੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਆਦਿ, ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਮਲਕੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸਦਾ ਲਈ ਸੱਚਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਤਾਜ਼ੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਵਲੇ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਅਮਲਕੀ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਨਿਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ, ਉਹ ਥਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਕੋਈ ਕਰਮ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਵਨਸਪਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਫਲ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਲਸੀ ਅਤੇ ਅਮਲਕੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੁੱਲ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ।