ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਸਵਰੂਪ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ ਸੀ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਛੀ ਬਣ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਭੁੱਖ ਜਾਂ ਤਿਸ਼ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਫਿਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਕੀੜੇ ਖਾਂਦੇ, ਤੇ ਗਰਮ ਚਸ਼ਮਿਆਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਸਹਿਣ ਕਰਦਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪੰਛੀ ਹੀ ਬਣ ਕੇ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕੁਲਭਦ੍ਰ ਨਾਮਕ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਨੈਵੇਦਿਆਂ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਚਾਵਲ ਉੱਥੇ ਛੱਡ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਤੁਸੀਂ ਪੰਛੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਰੁੱਖ ਵਿਚੋਂ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਉਤਰੇ ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਚਾਵਲ ਜੋ ਮੇਰੇ ਨੈਵੈਦਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਖਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਚਾਵਲ ਖਾਣ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਤੁਹਾਡਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਤਦ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਮੌਤ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੇਜੇ। ਫਿਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਕਰਕੇ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੂਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮੇਰੇ ਸਰਵੋਚ ਆਸਥਾਨ ਤੇ ਲੈ ਆਏ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇ। ਉਥੇ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਉਥੇ ਵੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਟੁੱਟ ਹੋ ਗਈ; ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਜਦ ਤੁਹਾਡਾ ਜੀਵਨ ਅੰਤ ਹੋਇਆ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੋਗੇ। ਜਦ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਾਂ ਪਾਪੀ ਆਤਮਾ ਵੀ ਮੋਖਸ਼ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਚੰਗੀ ਆਤਮਾ ਵੀ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਤੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਠ ਹੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਆਸਥਾਨ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਿਛਲੀ ਜਨਮ ਕਥਾ ਸੁਣ ਲਈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਕੁਝ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਨਾਰਾਜ਼?” ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਬੜੇ ਦਇਆਲੂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਕਿਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਧਰਮ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਵਾਸਨਾ ਵਾਲੀ ਵਸਤੂ ਮਿਲਣ ਤੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਅਪਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਵੱਸਦਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਹਰ ਕੰਮ ਤੌਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਕਹੀ ਗੱਲ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਸਰੇ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਗਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਹੋ ਜਿਹਿਆਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਕਰੂੜ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵੈਰੀ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ, ਕਰੂੜ ਹੈ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਵੀਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਮਾਪਿਆਂ, ਪਤਨੀ, ਭਰਾ ਜਾਂ ਭੈਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਦਾ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਨਿਰਾਦਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ ਹੈ। ਜੋ ਬਾਗਾਂ ਜਾਂ ਜਲਾਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਹਨ। ਜੋ ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਪਾਪ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਬੇਸਹਾਰਿਆਂ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਖੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਹਨ। ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਚੰਡਾਲਣਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਹਨ, ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੱਢਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿ্ণੂ, ਮਹੇਸ਼ ਵਿਚ ਫੁਟ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲਗਾਵ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਲੋਭ ਕਰਕੇ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੰਦ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਾਤਰੀ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੱਢਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਦਿਹਾੜੇ ਸੰਭੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਰਜੋਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਅਰਜੋ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਿਲਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਅਮਾਵੱਸ ਜਾਂ ਅਤਿਥਿ ਦਿਨ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਅਮਾਵੱਸ ਨੂੰ ਮਾਸ, ਤੇਲ ਜਾਂ ਸੰਭੋਗ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ—ਉਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਜਾਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।