ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਰਤੱਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਬਚਦਾ, ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—ਸਾਵਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਨਿਰਮਲ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਨ ਫੁੱਲ, ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਜੇ, ਸਿਰ ਤੇ ਕਿਰਤ, ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਚਾਰ ਭੁਜਾ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਖ, ਚਕ੍ਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜੇ, ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਚਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ। ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੁੱਖ, ਡਰ ਅਤੇ ਰੋਗ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਨਾਰਾਇਣ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਮੁਰਾ ਦੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ, ਮੈਂ ਜੋ ਭੀ ਪਾਪ ਕੀਤੇ, ਮਦ ਅਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਡਰ ਹੈ—ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭਕਤੀ ਦੀ ਨਾਵ ਦੇ ਕੇ ਉੱਥੋਂ ਬਚਾ ਲਓ। ਹਰੀ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੁਰਾਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤਾਂ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਮੂਰਖ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਪੁਣ ਦਾ ਰੁੱਖ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਫਲ ਜਲਦੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਵਧਕ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਪਾਪੀ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਫੁੱਲ-ਰੁੱਖ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਦਇਆ ਕਰੋ—ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਹਨ, ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਾਂਗ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੌਤ ਹੀ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਲ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਾਂਗ। ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੁਰਾਈ ਸੁਣਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਹਰੀ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਦੀਆਂ ਇਹ ਕਮੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਮੀਆਂ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਵਧਕ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਭਕਤੀ ਦੀ ਢੀਠ ਨਾਵ ਮਿਲ ਗਈ, ਫਿਰ ਵੀ, ਹਾਏ, ਮੈਂ ਭਾਗ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੰਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਲੰਘਦਾ ਹੈ। ਕੀ ਕੋਈ ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਹ ਹੈ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ, ਦਇਆਲੂ ਅਤੇ ਦਯਾਲੂ? ਮੇਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਵੱਡੇ ਮੋਹ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਅੰਨੀ ਹੋਈ, ਇੱਥੇ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ। ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਤਬਾਹੀ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਫਿਰ ਵੀ, ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਵਧਕ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸਹਿਚਾਰੀ, ਬੋਲੀਆਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੀ ਭਕਤੀ ਤੋਂ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋਣਗੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ—ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।” ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਪ੍ਰਭੂ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਕੌਣ ਸੀ? ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ? ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਬਚਾਇਆ?” “ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ? ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਇਆਲੂ ਹੈ।” ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਇਹ ਰਾਜ ਹੈ, ਦੱਸਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਸੁਣ। ਪਹਿਲਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੁੱਖ ਜਾਂ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਤੂੰ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਭਟਕਦਾ, ਕੀੜੇ ਖਾਂਦਾ ਅਤੇ ਗਰਮ ਝਰਣਿਆਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ। ਅਨੇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਕੁਲਭਦ੍ਰ ਨਾਮਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਕਰਦਾ। ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਚੌਲ ਉੱਥੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਆ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੂੰ, ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਚੌਲ ਖਾ ਗਿਆ ਜੋ ਮੇਰੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਸੀ। ਖਾਣ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਤੂੰ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਜਦ ਤੇਰਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਤੈਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੇਜਿਆ; ਫਿਰ, ਤੈਨੂੰ—ਪਾਪ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ—ਇੱਕ ਰਥ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਰਵੋਤਮ ਟਿਕਾਣੇ 'ਤੇ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਰਿਹਾ। ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲਣ ਔਖੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਤੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇੱਕ ਸ਼ੁੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਉਥੇ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਕਤੀ ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਈ; ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ। ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹੀ ਟਿਕਾਣੇ ਨੂੰ ਪਾ ਲਵੇਗਾ; ਜਦ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਾਪੀ ਆਤਮਾ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਨੇਕ ਆਤਮਾ ਵੀ ਪਾਪ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਗਤ ਅਤੇ ਵ੍ਰਤ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਟਿਕਾਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਪ੍ਰਭੂ। ਕਿਸ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਕਿਸ ਨਾਲ ਨਾਰਾਜ਼?” “ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।” ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਿਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ— ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਿਤ ਗੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਲੂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ— ਅਤੇ ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ—ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ, ਧਰਮ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ— ਅਤੇ ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤਿ ਨਾਲ ਬੋਲਦਾ—ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ, ਇੱਛਿਤ ਵਸਤੂ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ— ਅਤੇ ਜੋ ਸਨਮਾਨ ਅਤੇ ਅਪਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ—ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਅਤੇ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਜਾਣਦਾ—” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਪਾਪ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਮਹੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦੇ ਮੂਲ ਸਿਧਾਂਤ ਦੱਸੇ।