ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵ ਚੜ੍ਹੀ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਸੌ ਯੁੱਗ ਤੱਕ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਉਸ ਨੇ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਹਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਹ-ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਹਰੀ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਜਾਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਧਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—even ਪਾਪੀ ਵੀ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਭਲਿਆਈ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਅਰਪਣ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ—ਇਹ ਸਦਾ ਗਿਆਨੀਆਂ ਸਿੱਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚਾਹੁਣਯੋਗ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਵਿ্ণੂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਨਾ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ। ਵਿ্ণੂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਫਿਰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸਰਵਜਨੀ ਸੀ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ, ਸ਼ਾਂਤ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਦਇਆਵਾਨ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤ ਸੀ। ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਆਸਰੇ ਆਉਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਨਿਤ ਦੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਬਚਦਾ, ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਹੇ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਸ਼ਾਮ ਰੰਗ, ਸੁਚੱਜੀਆਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਹੱਸਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਰੂਪ ਸੋਹਣੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਨ ਫੁੱਲਾਂ, ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਜੇਬ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕਾਂਧ 'ਤੇ ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਪਦਮ ਧਾਰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਮੰਗਲਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਨੇਊ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦਾ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ, ਡਰ ਤੇ ਰੋਗ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਤੇ ਮੋਖ ਦੇ ਪਰਮ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ। ਮੈਂ ਜੋ ਵੀ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਹੇ ਮੁਰਾ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਉਹ ਮੈ ਨਸ਼ੇ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਕੀਤੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਨਾਉ ਦੇ ਕੇ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਲਵੋ। ਹੇ ਹਰੀ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਜ਼ੇ ਨਾਲ ਬੁਰਾਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਮੂਰਖ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਪੁੰਨ ਦਾ ਰੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਸੁਖ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਪਾਪੀ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਫੁੱਲਾਂ ਜਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਲਈ ਕੋਈ ਧਨ ਨਹੀਂ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ—ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸਰੂਪ ਕਮਲ ਚਰਣ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਭੌਰੇ ਵਾਂਗ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਵੱਲ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਮੌਤ ਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਲ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ, ਮੋਹਿਤ ਭੌਰੇ ਵਾਂਗ। ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੁਰਾਈ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਹਰੀ, ਆਪਣੇ ਦਾਸ ਦੀਆਂ ਇਹਨਾਂ ਖਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਸਰੇ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ਕ ਹੋ। ਹੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਾਉ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਭਾਗ ਦੇ ਅਧੀਨ, ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ। ਕੀ ਕੋਈ ਚਮਕਦਾਰ ਰਸਤਾ ਹੈ ਜੋ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੇ, ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ ਹੋਵੇ? ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ, ਜੋ ਮੋਹ ਦੇ ਘਨੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਅੰਨੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੋੜਦੀ, ਹੇ ਵਿ্ণੂ। ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਟਕਿਆ, ਨਾਸ਼ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਣਾਂ ਦੀ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਸਭ ਬੋਲ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ—"ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਸਾਰੀ ਸੁਖ-ਸਮਪੱਤੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਗੀ। ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਉਬਾਰਿਆ ਸੀ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈਂ—ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।" ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਵਿ्णੂ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਕੌਣ ਸੀ? ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ? ਤੁਸੀਂ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਉਬਾਰਿਆ?" ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਇਆਲੂ ਹੋ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਹੈ, ਦੱਸਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੂੰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ। ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੁੱਖ ਜਾਂ ਤਿੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਘੁੰਮਦਾ, ਕੀੜੇ ਖਾਂਦਾ ਅਤੇ ਗਰਮ ਚਸ਼ਮਿਆਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ। ਤੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੰਛੀ ਬਣ ਕੇ, ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਿਹਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕੁਲਭਦ੍ਰ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਭੇਟ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਉਤਮ ਭਗਤ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਚਾਵਲ ਉੱਥੇ ਹੀ ਛੱਡ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਤੂੰ, ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਆ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਚਾਵਲ ਖਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਖਾਣ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਤੁਰੰਤ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁੱਟ ਗਿਆ; ਜਦ ਤੇਰਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭੇਜੇ; ਫਿਰ, ਤੈਨੂੰ—ਜੋ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ—ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੂਤ ਤੈਨੂੰ ਉੱਚੇ ਧਾਮ ਲੈ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਹਜਾਰਾਂ ਯੁੱਗ ਮੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ। ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ।