ਉਹ ਡਾਕੂ, ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਠਿਕਾਣੇ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਫਿਰੋਂ ਉਸੇ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਗੁਡਕੰਡੋਲਾ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਵੱਟੀ ਹੋਈ ਪਿੱਠੀ ਲੈ ਕੇ ਕਾਕਿਮੰਡਲ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਡਾਕੂ, ਨਿਰਭਉ ਤੇ ਹਿੰਸਕ, ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਧੂ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗੁੜ ਦੀ ਡਲੀ ਖੋਹ ਲਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਾਕੂ ਮਿਲ ਕੇ ਗੁੜ ਦੀ ਉਸ ਡਲੀ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਉਰਵੀਸ਼ੁ, ਜਿਥੇ ਗੁੜ ਦੀ ਰਥੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਹੇ ਦੋਵਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਰਵੀਸ਼ੁ ਨੇ ਉਸ ਗੁੜ ਦੀ ਰਥੀ ਨੂੰ ਨਜ਼ਦੀਕੋਂ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਇਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪ ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚੈ ਕੀਤਾ ਕਿ, "ਇਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਗੁੜ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜਨਾਰਦਨ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਓਸੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਰਵੀਸ਼ੁ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਨਗਰਵਾਸੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਸਨ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਰਥੀ ਭੇਜੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਦੂਤ ਭੇਜੇ। ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਦੂਤ ਉਰਵੀਸ਼ੁ ਕੋਲ, ਜੋ ਹੁਣ ਚਲ ਬੱਸਿਆ ਸੀ, ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥੀ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਹਰੀ ਦੇ ਨਗਰ ਵੱਲ ਲਿਜਾਇਆ। ਉਥੇ ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਧਰਮੀ ਹਨ। ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੋ ਸੌ ਯੁੱਗ ਰਹਿਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਇਨਸਾਨ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਰਾਜਹੰਸ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਅਵਸਥਾਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—even ਪਾਪੀ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਇਕ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਭੇਟ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਨਿਵਾਰਨ ਲਈ, ਆਖਰਕਾਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪ ਖਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ, ਇਹ ਸਦਾ ਗਿਆਨੀ ਸਿੱਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਕੁਝ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਲਈ ਉਹ ਖਾਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭੋਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਫਿਰ ਇਹ ਕਥਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਸਰਵਜਨੀ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਸ਼ਾਂਤ ਸਵਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ, ਦਯਾਲੁ, ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਆਸਰੇ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਤ:ਕਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਨਿੱਤ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ, ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ, ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਕਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਹੇ ਦੋਵਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਗੂੜੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਵਿਹੰਗਮ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਹੱਸਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਦੇਖਿਆ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ, ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਜੰਬ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੁਕੁਟ, ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਕਉਸਤੁਭ ਮਣੀ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ। ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਮੰਗਲਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਦ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਬੋਲੇ: "ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਨਾਥ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ, ਡਰ ਤੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਮਨਪਸੰਦ, ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਤੇ ਮੋਖ ਦਾ ਪਰਮ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਹੇ ਮੁਰਾ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਉਹ ਮੈ ਨਸ਼ੇ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਕੀਤੇ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਨਾਵ ਦੇ ਕੇ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਲਵੋ। ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਹਰੀ, ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ ਵੱਸ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੁਰਾਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਮੂਰਖ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਪੁੰਨ ਦਾ ਰੁੱਖ ਜਲਦੀ ਸੁਖ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਕੀ ਜਾਣਾ, ਹੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਪਾਪੀ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਟ ਲਈ ਫੁੱਲਾਂ-ਫਲਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਿਹਰ ਕਰੋ—ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ ਚਰਨ, ਜੋ ਪਰਮ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹਨ, ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਾਂਗ ਸਦਾ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਤ੍ਰ ਮੌਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਲ ਨਾਲ ਲਿਪਤ, ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਾਂਗ ਭਟਕਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੁਰਾਈ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਹਰੀ, ਆਪਣੇ ਦਾਸ ਦੀਆਂ ਇਹ ਖਾਮੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਸਰੇ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਾਵ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ, ਹਾਏ, ਮੈਂ ਮੰਦਾ-ਮਤਿ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਸਦਾ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਲੰਘਦਾ ਹੈ। ਕੀ ਕੋਈ ਚਮਕਦਾਰ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਰ ਕਰਾ ਸਕੇ, ਦਇਆਲੁ ਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋਵੇ? ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ, ਜੋ ਮੋਹ ਦੇ ਘਨੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਅੰਨੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਵੱਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ। ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਾਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਕੇਸ਼ੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ—even ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਐਸਾ ਉਸ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ, ਸਭ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨਹਾਰ, ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਬੋਲੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਸੁਖ ਮਿਲਣਗੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਡਾਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈਂ—ਕਦੇ ਕੋਈ ਅਪਸ਼ਗੁਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੌਣ ਸੀ? ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਕਿਵੇਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਡਾਇਆ? ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜੰਮਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਦੱਸ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਦਾ ਦਇਆਲੁ ਹੈਂ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਗੁਪਤ ਹੈ ਤੇ ਦੱਸਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦੋਵਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।