ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਪਾਪੀ ਅਤੇ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਕੋਈ ਆਖਦਾ, ‘‘ਅੱਜ ਮੈਂ ਚੰਪਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਏ ਹਨ,’’ ਕੋਈ ਹੋਰ ਆਖਦਾ, ‘‘ਮੈਂ ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਪਾਨ ਦੇ ਪੱਤੇ ਭੇਟ ਕੀਤੇ ਹਨ।’’ ਇੱਕ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਖਿਆ, ‘‘ਪਾਨ ਦੇ ਪੱਤੇ ਕਿਸੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਖਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਹਰਿ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੇਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।’’ ਕੋਈ ਹੋਰ ਆਖਦਾ, ‘‘ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਕੇਲਾ ਖਾਂਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਅੱਜ ਹਰਿ ਨੂੰ ਅਨਾਰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਹੈ।’’ ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘‘ਮੈਂ ਹਰਿ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੰਬ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।’’ ਉਹ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ‘‘ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਕੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਵੀ ਖਾਣਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ। ਪਰ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ—ਮੈਂ ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਕੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਚੋਰ ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।’’ ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, ‘‘ਮੈਂ ਹਰਿ ਨੂੰ ਰਥ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।’’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਚੋਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਗਿਰੋਹ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਠਿਕਾਣੇ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਫਿਰ ਉਸੇ ਰਸਤੇ ਗੁਡਕੰਦੋਲਾ ਆ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਕਾਕਿਮੰਡਲਾ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਚੋਰ, ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਡਰ ਅਤੇ ਹਿੰਸਕ, ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਯਾਤਰੀ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਿਆ ਤੇ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਗੁੜ ਦਾ ਮੋਟਾ ਟੋਲਾ ਛੀਨ ਲਿਆ। ਉਹ ਚੋਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਗੁੜ ਦੇ ਟੋਲੇ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜਾ ਉਰਵੀਸ਼ੁ, ਜਿਸ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗੁੜ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਰਥ ਸੀ, ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਰਵੀਸ਼ੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕੀਤੀ—‘‘ਇਹ ਭੇਟ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪ ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।’’ ਇਸ ਲਈ, ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, ‘‘ਇਹ ਭੇਟ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ।’’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਉਹ ਗੁੜ ਨਾਲ ਬਣੀ ਭੇਟ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਧਵ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਸੀ, ਜਨਾਰਦਨ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਸੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਰਵੀਸ਼ੁ ਨੂੰ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈਣ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦਾ ਰਥ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਦੂਤ ਉਰਵੀਸ਼ੁ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਹ ਦੂਤ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਹਰਿ ਦੇ ਨਗਰ ਲੈ ਗਏ। ਉਥੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸੁਜਨ ਹਰਿ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਸੌ ਯੁੱਗ ਤੱਕ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਹਰਿ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਰਾਜ-ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਪਰਮ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—even ਜੇਕਰ ਉਹ ਪਾਪੀ ਵੀ ਹੋਵੇ। ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਵਸਤੂ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਦੇ ਨਿਵਾਰਣ ਲਈ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਆਪ ਖਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਹਰਿ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਬਚ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਆਪ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ—ਇਹ ਸਦਾ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਸਿੱਖਾਇਆ ਹੈ। ਹੈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਨਾ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਭੇਟ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਕਥਾ ਫਿਰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸਰਵਜਨੀ ਸੀ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਸ਼ਾਂਤ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਦਇਆਵਾਨ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ। ਉਹ ਹਰਿ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ, ਹਰਿ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ, ਆਸਰੇ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੀ ਨਿੱਤ ਦੀ ਕਰਮਕਾਂਡ ਕਰਦਾ, ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ, ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੈ ਦੋਜਾ ਜੰਮਿਆ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—ਕਾਲੀ ਦੇਹ, ਨਿਰਮਲ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲ, ਪਾਜੇ, ਮੌਰ ਅਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਗਲ ਵਿੱਚ ਵਨਮਾਲਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਪਦਮ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ, ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਜਗਤਪਤੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ—‘‘ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਖ, ਡਰ ਅਤੇ ਰੋਗਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹੋ, ਨਾਰਾਇਣ, ਲਕਸ਼ਮੀ-ਪਤੀ, ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਜਿਹਨੇ ਵੀ ਪਾਪ ਮੈਂ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਹੇ ਮੁਰ-ਦੁਸ਼ਮਣ, ਉਹ ਮੈਥੋਂ ਮੱਤ ਅਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਹੋ ਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਨਾਵ ਦੇ ਕੇ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਵੋ। ਹੇ ਹਰਿ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਹਰ ਵੇਲੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਬੁਰਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਥੋਂ ਵੱਡਾ ਮੂਰਖ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਪੁੰਨ ਦਾ ਰੁੱਖ ਜਲਦੀ ਸੁਖ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਮੈਂ ਫੁੱਲਾਂ-ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਨ ਲਈ ਧਨ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ; ਮਿਹਰ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ-ਚਰਣ, ਜੋ ਪਰਮ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ, ਭੌਰੇ ਵਾਂਗ, ਸਦਾ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਭੱਜਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਮੌਤ ਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਲ ਨਾਲ ਲਿਪਤ ਹਨ, ਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਭੌਰੇ ਵਾਂਗ ਹਨ।’’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤੀ, ਪਛਤਾਵਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।