ਇੱਕ ਰਾਤ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਤੇਲ ਦੀ ਕੂਹੀ ਢਲ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਘਰ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮੋਹ ਦੀ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਗਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਰਾਤ, ਇੱਕ ਬਿੱਲੀ ਵੀ ਜਾਗਦੀ ਰਹੀ, ਚੂਹਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਜਦੋਂ ਸਵੇਰ ਹੋਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਿਤ ਰੂਟੀਨ ਦੇ ਧਰਮ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਤੋੜਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਪਿਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਇਹ ਰੀਤ ਚਲਾਈ। ਕਪਿਲਾ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੋਤਿਆਂ, ਅਤੁੱਟ ਧਨ-ਧਾਨ, ਪੂਰਨ ਸਿਹਤ, ਉੱਚੀ ਤਰੱਕੀ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਮਿਲੀ। ਲੰਪ ਦੇ ਵਰਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਕਪਿਲਾ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾਈ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ। ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਲੰਪ ਦੀ ਚਾਨਣ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਚੂਹਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿਚ ਮਰ ਗਿਆ। ਕਪਿਲਾ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੱਖਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਲੱਖਾਂ ਯੁਗਾਂ ਲਈ, ਕਪਿਲਾ ਨੇ ਅਨੇਕ ਸੁਖ-ਸੰਪਦਾ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਧਰਮਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮਕ ਆਤਮਾ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ, ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕਸ਼ਣ ਸਨ, ਪਤੀ-ਭਗਤ ਅਤੇ ਗੁਣਵਤੀ, ਰੂਪਸੁੰਦਰੀ ਨਾਮ ਦੀ ਸੀ। ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਗੁਜ਼ਾਰ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨਾ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ ਘਰ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੀਵੇ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਚ੍ਰਾ, ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਰਤ-ਉਪਵਾਸ ਭਗਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ, ਅੱਜ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਮਲ-ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਖੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ, ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੂਪਸੁੰਦਰੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸੁਖ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਗੁਪਤ ਬੋਲ ਬੋਲੀ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਇੱਕ ਇੱਛਾ ਉਭਰੀ ਹੈ; ਰੂਪ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਰਾਣੀ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁੰਦਰ ਦੀਵਿਆਂ ਦੀ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਮੰਦਰ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਬਿੱਲੀ ਦੀ ਚਿੱਤਰਕਲਾ ਦੇਖੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿਛਲਾ ਜਨਮ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਕਮਲ-ਜਿਹਾ ਮੁਖ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ ਹੱਸਿਆ। ਰੂਪਸੁੰਦਰੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪਤੀ, ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਹੱਸ ਰਹੇ ਹੋ?" ਰਾਜਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ: "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਬਿੱਲੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਮੈਂ ਲੱਖਾਂ ਚੂਹਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਇਆ। ਫਿਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਦੀਵਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ—even ਜੇ ਝੂਠੀ ਹੀ ਸੀ—ਉਸ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਹੁਣ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ ਹਾਂ।" ਰੂਪਸੁੰਦਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪਿਛਲਾ ਜਨਮ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਚੂਹੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ। ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ, ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਦੀਵਾ ਮੰਦ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਬਿਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਅਤੇ ਦੀਵੇ ਦੀ ਬੱਤੀ ਲੈਣ ਲਈ ਆਈ।" "ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਸੀ, ਮੈਂ ਬੱਤੀ ਖਿੱਚੀ।" "ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਉੱਠ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਿੱਧਾ ਬਿਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ। ਜਦ ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਗਈ, ਮੇਰਾ ਪੈਰ ਦੀਵੇ ਦੀ ਬੱਤੀ ਨੂੰ ਲੱਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਜਲ ਉਠੀ, ਤੇ ਤੇਲ ਦੀ ਕੂਹੀ ਢਲ ਗਈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹੋ ਗਈ।" "ਮੈਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀਵਾ ਜਗਾਇਆ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਰੂਪ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਣ ਪਾਈ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਹੋ, ਇਹ ਰਾਜ, ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਅਜਿਹੀ ਖੁਸ਼ੀ—ਇਹ ਸਭ, ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਗਿਆਨ, ਲੰਪ ਦੇ ਵਰਤ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਲੰਪ ਦਾ ਅਤੁੱਟ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ।" "ਇਸ ਕਰਮ ਤੋਂ, ਰਾਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰਨ ਰੀਤਿ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਲੰਪ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਦੀਵੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਲੰਪ ਦਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਲੰਪ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੰਪ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਅਬੋਧ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।