ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਰਾਹ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ, ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਅਜੀਬ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ—ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਫੇਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅਜੀਬ ਹੀ ਸੀ। ਦੁਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਣਮੁੱਲ ਹੈ; ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਜੋੜੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਵੰਸ਼ ਮਹਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਦੁਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਵੰਸ਼ ਵੀ ਮੰਦੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਬਦਨਾਮੀ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਹਰ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵੰਞਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਉਹ ਚੋਰੀ-ਡਕੈਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਉਸਨੇ ਨਿਰਦਈ ਅਤੇ ਹਿੰਸਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਆਖ਼ਰ, ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ-ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਸਨੇਹ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਅਹੰਕਾਰੀ ਡਾਕੂਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦਿਆ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਰਾਹਗੀਰਾਂ ਦੀ ਘਾਤ ਲਾਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਉਹ ਡਾਕੂਆਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗਲ 'ਚ ਘੁੰਮ ਕੇ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਤਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। "ਅੱਜ ਮੈਂ ਚੰਪਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਏ ਹਨ," ਇਕ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਦੂਜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਪਾਨ ਦੇ ਪੱਤੇ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।" ਤੀਜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪਾਨ ਦੇ ਪੱਤੇ ਕਿਸੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਖਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੇਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" ਚੌਥੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਕੇਲਾ ਖਾਇਆ, ਪਰ ਅੱਜ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਦਾਦੂ ਦਿੱਤਾ।" ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਮ ਦਿੱਤਾ।" ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਡਾਕੂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਕੀ ਭੇਟ ਕਰਾਂ? ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹਨ। ਪਰ ਮੈਂ ਕੁਝ ਛੱਡਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਕੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਚੋਰ ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਦਾ ਹੱਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।" ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਡਾਕੂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਆਖ਼ਰ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਰਥ ਹੀ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਚਾਰ ਪੁਰਸ਼ਾਰਥ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਿਵੇਂ ਆਏ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਡਾਕੂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਠਿਕਾਣੇ ਵਾਪਸ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਉਹੀ ਰਸਤਾ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਗੁਡਾਕੰਡੋਲਾ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ, ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਬੋਝ ਲੈ ਕੇ, ਕਾਕੀਮੰਡਲਾ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਡਾਕੂ, ਨਿਡਰ ਅਤੇ ਹਿੰਸਕ, ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੂਟ ਪਿਆ। ਉਸਨੇ ਸ਼ਹਦ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗੁੜ ਦੀ ਡਲੀ ਛੀਨ ਲਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਡਾਕੂਆਂ ਨੇ ਉਹ ਗੁੜ ਦੀ ਡਲੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਾ ਉਰਵੀਸ਼ੂ ਉਸ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਗੁੜ ਦਾ ਰਥ ਸੀ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਰਵੀਸ਼ੂ ਉਸ ਗੁੜ ਦੇ ਰਥ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਭੇਟ ਮੈਂ ਆਪ ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਭੇਟ ਮੈਂ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਨਿਸ਼ਚਿਆ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹ ਗੁੜ ਦੀ ਭੇਟ ਦਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਉਸਨੇ ਉਹ ਗੁੜ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਸੀ, ਜਨਾਰਦਨ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਓਸੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਰਵੀਸ਼ੂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਲੈਣ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦਾ ਰਥ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਦੂਤ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਰਵੀਸ਼ੂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਸਨੂੰ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹਰੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਗਏ। ਉਥੇ ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਧਰਮੀ ਹੈ। ਸੋ ਉਰਵੀਸ਼ੂ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਸੌ ਯੁਗ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਰਾਜ-ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—even ਜੇ ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੀ ਉੱਤਮ ਚੀਜ਼ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਖੁਦ ਖਾਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਬਚ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਖੁਦ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ—ਇਹ ਸਦਾ ਗਿਆਨੀ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਇੱਛਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਖਾਣੇ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਫਿਰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਸਰਵਜਨੀ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸੰਜਮ ਵਾਲਾ, ਦਯਾਲੂ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਰਣ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ।