ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਲੋਕ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਮੈਂ ਮੁੜ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਹਰ ਕੋਈ ਉੱਚਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਨਾਸਤਿਕ ਹਨ, ਉਹ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪੀੜਾ ਝਲਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਉੱਚਤ ਮਹਿਮਾ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਕਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ, ਉਰਵੀਸ਼ੁਰ ਨਾਮ ਦਾ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੁਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਪਰ-ਇਸਤ੍ਰੀ ਗਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗਾਊ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਰਾਬੀ ਤੇ ਵੈਸ਼ਿਆਵ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਨਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤੀ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਨਿਰਦਈ, ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜਮ੍ਹਾਂ ਪੈਸੇ ਚੁਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਇਹਨੀ ਬੁਰਾਈਆਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਘਰ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਸਾਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਜੋ ਇੱਜ਼ਤ ਸਾਡੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੇ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਤੂੰ, ਹੇ ਮੂਰਖ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਦਾ ਧਰਮ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ।" "ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਅਜੀਬ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ! ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਝੱਗ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੁਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੰਸ਼ ਉੱਚਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਚੰਗਾ-ਭਲਾ ਵੰਸ਼ ਵੀ ਨੀਚਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਲਾਜ਼ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਮਹਾ-ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਆਪਣੇ ਕਟੰਬ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣਦਾ ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਵਿਹੁੰਝ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਡਾਕੂ ਬਣ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਾਕੂ ਵਾਂਗ ਬੇਰਹਮੀ ਤੇ ਹਿੰਸਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਹੋਰ ਅਹੰਕਾਰੀ ਡਾਕੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦਯਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਣ ਦੀ ਤਾਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਾਕੂਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਕੇ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਉਹ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਚੰਪਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਏ ਹਨ," ਦੂਜਾ ਕਹਿੰਦਾ, "ਮੈਂ ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਪਾਨ ਦੇ ਪੱਤੇ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।" ਕੋਈ ਹੋਰ ਕਹਿੰਦਾ, "ਪਾਨ ਦੇ ਪੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੇਲਾ ਦਿੱਤਾ।" ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ, "ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਕੇਲਾ ਖਾਦਾ ਹੈ; ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਅਨਾਰ ਦਿੱਤਾ।'" "ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਮ ਦਿੱਤਾ।'" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਡਾਕੂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਕੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਖਾਣ ਯੋਗ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ। ਪਰ ਮੈਂ ਕੁਝ ਛੱਡਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਕੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਚੋਰ ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ।" ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਡਾਕੂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਖਦਾ ਰਿਹਾ।" ਆਖਰਕਾਰ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਹਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਾਰ ਪੁਰਸ਼ਾਰਥ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਰਥ ਹੀ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਡਾਕੂ ਵੀ ਹੋਰ ਡਾਕੂਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਠਿਕਾਣੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਫੇਰ ਗੁਡਕੰਡੋਲਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ, ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਭਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਕਾਕੀਮੰਡਲਾ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਡਾਕੂ, ਡਰ-ਭੈ ਰਹਿਤ ਤੇ ਹਿੰਸਕ ਹੋ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ— ਉਸ ਨੇ ਮਧੁ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗੁੜ ਦੀ ਡੱਲੀ ਛੀਣ ਲਈ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਲੁਟੇਰਿਆਂ ਨੇ ਗੁੜ ਦੀ ਡੱਲੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਾ ਉਰਵੀਸ਼ੁ ਉਸ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਜਿਥੇ ਗੁੜ ਦਾ ਰਥ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਰਵੀਸ਼ੁ ਉਸ ਗੁੜ ਦੇ ਰਥ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਭੇਟ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪ ਮੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਭੇਟ ਮੈਂ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਗੁੜ ਦੀ ਭੇਟ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਹਾ-ਪਾਪੀ ਸੀ, ਜਨਾਰਦਨ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਰਵੀਸ਼ੁ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰੀਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦਾ ਰਥ ਭੇਜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਦੂਤ ਭੇਜੇ। ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਦੂਤ ਉਰਵੀਸ਼ੁ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਹੁਣ ਇਸ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।