ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਸਭ ਉੱਚੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ—"ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਰਾਖਾ ਹੈ।" ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੋਭਾਗ ਮੰਨਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੱਕ ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਵਿਵੇਕਵਾਨ ਇਸਤਰੀ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਰਾਜਾ ਸੌਦਾਸਿਆ ਨੂੰ ਆਪ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਝਗੜਾ ਕਿਉਂ ਕਰੀਏ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਆਪਣਾ ਝਗੜਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ—ਪਾਣੀ ਆਦਿਕ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੁਰੰਦਰ—ਇੰਦਰ—ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸੁੰਦਰ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਢੋਲ, ਨਗਾਰੇ, ਤੇ ਡਿੰਡੀਮਿਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਝਾਂਝਰਾਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ, ਹੱਥੀ-ਤਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜੈਕਾਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸਾਰਾ ਆਕਾਸ਼ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵੀ-ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਚਿੱਟੇ ਚੌਵਰ ਹਿਲਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣਾ ਅੱਧਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉਸ ਧਰਮ-ਪਾਲਕ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਉਹ ਰਾਜਾ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਇਕੋ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੱਖਾਂ ਯੁਗ ਤੱਕ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਮਨਵੰਤਰ ਦੀ ਰਮਣੀਯਤਾ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਜਾਹਨਵੀ (ਗੰਗਾ) ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾਣ ਲਈ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸੱਚੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ—ਨਾਰਦ ਆਦਿ—ਨੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਅਖੁੱਟ ਪੁੰਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਗੰਗਾ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਗੰਗਾ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਪਾਪੀ ਮਨੋਵ੍ਰਿੱਤੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਗਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਗੰਗਾ—ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ—ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੋ। ਜੋ ਪੁੰਨ ਇਨਸਾਨ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉੱਤਮ ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਰੇਤ ਦੇ ਕਣ ਜਾਂ ਵਰਖਾ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭਾਗੀਰਥੀ (ਗੰਗਾ) ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਕੇ ਆਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕੇਵਲ ਕੂਏ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਪਰ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਗੰਗਾ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰੇ—ਉਹ ਗੰਗਾ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਹੈ, ਦੁੱਖ, ਸੋਗ ਅਤੇ ਡਰ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਗੋਹੱਤਿਆ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜੋ ਲੋਕ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।" ਫਿਰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਫਿਰ ਲਛਮੀਪਤੀ (ਵਿਸ਼ਨੂ) ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਨਾਸਤਿਕ ਲੋਕ ਸन्तੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਅਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪੀੜਾ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਅੱਗੇ ਹੀ ਵਰਣਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਜੈਮਿਨੀ ਜੀ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਉਰਵਿਸ਼ੁਰ ਸੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਪਾਪਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ, ਪਰਾਈਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵਲ ਅੱਖ ਰੱਖਦਾ, ਗੋਮਾਸ ਖਾਂਦਾ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦਾ ਤੇ ਵੈਸ਼ਿਆਵ੍ਰਿੱਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਹ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ, ਦੁਸਰੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤੀ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਝੂਠਾ, ਨਿਰਦਈ, ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਨਾਲ ਗਾਹਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਰੁਟੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜਮ੍ਹਾਂ ਪਈ ਦੌਲਤ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਸਾਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਜੋ ਇੱਜ਼ਤ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੇ ਕਮਾਈ ਸੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਪੰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਸਦਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਕਿਆਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ।" "ਇਹ ਰਚਨਾ ਵੀ ਕਿਵੇਂ ਅਜੀਬ ਹੈ, ਹੇ ਰਚੀਏ ਵਾਲੇ! ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਵੀ ਫੇਂਨ (ਝੱਗ) ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਾੜੇ ਪੁੱਤਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਣਮਾਪ ਹੈ; ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਦਾ ਹੈ, ਵੰਸ਼ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਮਾੜਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਵੰਸ਼ ਵੀ ਨੀਵਾਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਆਖਣ ਉਪਰੰਤ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਲਾਜ਼ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਿਤ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਡਾਕੂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਾਕੂ ਵਾਂਗ ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਹਿੰਸਕ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਮਾੜੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਅਹੰਕਾਰੀ ਡਾਕੂਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬੇਕਸੂਰ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਾਕੂਆਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਭਟਕਦਾ-ਭਟਕਦਾ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੈਮਿਨੀ ਜੀ, ਉਹ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਗੁਣਵਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਮਹਾਤਮ, ਤੇ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਤੇ ਭਾਵਪੂਰਨ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।