ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਪਰ ਯਮ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਯਮਦੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੇ ਤਲਵਾਰ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੀੜਾ ਬੇਹੱਦ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਉਸ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਪੱਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ "ਤਲਵਾਰ-ਪੱਤਿਆਂ ਦਾ ਜੰਗਲ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਰਹੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ "ਸ਼ੇਰਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ" ਨਾਮਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਬਣੇ, ਅਤੇ "ਸ਼ੇਰਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ" ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਗਏ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਉਸ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਇੱਕ ਡੱਡੂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਏ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਡੱਡੂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਰਹੇ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਨਦੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਅਤੇ ਕੀੜੇ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਥੇ ਕੁਝ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਆਏ। ਜਦ ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਆਏ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਡੱਡੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਡੱਡੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪਾਪ ਕੀਤੇ।" "ਅੱਜ ਵੀ, ਉਸ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਦੁਖ ਤੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਪਰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਦੇਹ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਪਾਪੀਆਂ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਫਿਰ ਵੀ, ਇੰਨਾ ਦੁਖ ਭੋਗਣ ਬਾਅਦ, ਅਸੀਂ ਅਜੇ ਵੀ ਇਥੇ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਰੀਰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਵਾਂ।" "ਕਿਹੜਾ ਉਪਾਅ ਹੈ, ਦੱਸੋ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਦੁਖ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਡੱਡੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਦੁਖ ਸਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਮੇਰੇ ਸਵਾਮੀ; ਇਹ ਕੰਮ ਜਲਦੀ ਕਰੋ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗੰਗਾ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਚਾਨਕ, ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਚੱਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਭੁੱਖੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ, ਫੁਫਕਾਰਦਾ "ਕਾਲ-ਸਰਪ" ਆ ਗਿਆ। ਕਾਲ-ਸਰਪ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਾਪੀ ਡੱਡੂ ਆਪਣੀ ਨਿਯਤ ਘੜੀ 'ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋ।" "ਹੁਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖਾਣਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਸਰਪ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੌਤ ਦਾ ਰਤਾ ਭੀ ਡਰ ਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਰਪ।" "ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਤ੍ਯਧਰਮ ਸੀ; ਤੇ ਇਹ ਮੇਰੀ ਰਾਣੀ ਵਿਜਯਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੀ।" "ਭਟਕਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਮੰਦ-ਮਨ ਹੋ ਕੇ ਇਥੇ ਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਦੁਖ ਸਹਿਆ।" "ਬਾਕੀ ਕਰਮ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਡੱਡੂ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ; ਅਸੀਂ ਇਥੇ ਆਏ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਤੋਂ ਕੋਈ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" "ਅਸੀਂ ਸਚਮੁਚ, ਸਰਪ, ਉੱਚਾ ਆਸਰਾ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ; ਆਓ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਜਾ ਕੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡੀਏ।" "ਅਗਿਆਨਤਾ ਛੱਡੋ, ਸਰਪ, ਜੋ ਨਰਕ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਖਾ ਲਓ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇਗੀ?" "ਵਿਸ਼ਨੁ ਸਾਡੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੈ; ਫਿਰ, ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਅਸੀਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੈਰ ਨਹੀਂ।" "ਗਿਆਨੀ ਕਦੇ ਵੀ ਜੀਵਾਂ 'ਤੇ ਹਿੰਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਜੇ ਹਿੰਸਾ ਹੋ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਰਮ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਿਯਤੀ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਜੀਵਨ, ਬੱਚੇ, ਪਤਨੀਆਂ, ਧਨ, ਅਤੇ ਇਜ਼ਤ—ਹਿੰਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸਭ ਨਿਯਤੀ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਕਿਸੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ 'ਹਾਨੀ' ਦੇ ਦੋ ਅੱਖਰ ਰਹਿ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਪਦੇਸ਼, ਤਪ, ਦਾਨ, ਜਾਂ ਯਜਨ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੇ ਨਹੀਂ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਪ੍ਰਭੂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।" "ਪ੍ਰਭੂ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚੀਤਾ, ਆਪ ਹੀ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਵਾਂਗ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹਨ।" "ਜੀਵ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੱਚਮੁਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਘਰ ਹੈ; ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਸ਼ਨੁ ਆਪ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਬਚੋ।" "ਦੂਜੇ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" "ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਹ ਚਲਣੇ ਅਜੀਬ ਹੈ।" "ਉਹ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਗਿਆਨੀ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਦੇ ਅਸਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।" "ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚੋ, 'ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹਾਂ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੈ'; ਜੋ ਦੂਜੇ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ—" "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਹਰੀ, ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।" "ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੁਖ ਦੇ ਕੇ ਮਿਲੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਸਰਪ, ਜਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦੁਖ-ਸੁਖ—" "ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਹਿੰਸਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਰਪ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਓ।" "ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੋਗੇ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਦੁਖ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵਾਂਗੇ।" ਸਰਪ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਹਿੰਸਾ ਕਰਨਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ—" "ਤਾਂ ਫਿਰ, ਰਚੀਤਾ ਨੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਖਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਕਿਉਂ ਬਣਾਇਆ? ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਹਿੰਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ।" "ਪਰ, ਸਭ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੰਸਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਨਾਰਾਯਣ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਉਸ ਨੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਖਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਆਪ ਹੀ ਬਣਾਇਆ; ਉਹ ਆਪ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਤੇ ਆਪ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਰੀ ਦੀ ਇਹ ਰਚਨਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਯੋਗਯ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ—ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਨਿਯਤੀ ਤੇ ਕਾਲ ਦੀ ਹੀ ਰਚਨਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਸਤ੍ਯਧਰਮ ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਵਿਜਯਾ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗਦੇ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਹਿੰਸਾ-ਅਹਿੰਸਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕਾਲ-ਸਰਪ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ।