ਸਵੇਰੇ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਫਿਰ ਤੋਂ ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ, ਇਸ ਉਪਾਸਨਾ ਪਿੱਛੋਂ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ, "ਹੇ ਮਾਂ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਵੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਜਾਗਰਣ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ।" ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਕ-ਸਬੰਧੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਪਵਾਸ ਤੋੜਦਾ ਹੈ। ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਜਹਾਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੁਣੋ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨਾਲ ਅਤਿ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਉਹ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਮਾਂ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗਣਪਤਿ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੰਨਿਆਤਮਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਵਾਸਵ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਥੇ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਇੱਛਤ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਸੂਰਜ ਲੋਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸਮਾਨ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮੁੜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੱਕਰਵਰਤੀ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸੁਖਮਈ ਮੌਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਅਜਿਹੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਪਹੁੰਚਣਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਉਥੇ, ਉਹ ਚਾਰ ਮਨੁਆਂ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਉੱਚੀ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨੀ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਉਹ ਮਾਰਗ ਹੈ ਜੋ ਜਹਾਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੱਕ ਇਸ਼ਵਰੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪਰਮ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸਤ੍ਯਧਰਮ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮੀ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਅਤੇ ਦੁਆਪਰ ਯੁੱਗ ਦੇ ਸੰਧਿਕਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਜਯਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਗਏ। ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਦੁਖਦਾਈ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਯਮਲੋਕ ਲਿਜਾਇਆ। ਉਥੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ, ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਜਾਂਚੋ।" ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੇ, ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜੜ ਤੱਕ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਜੋੜੇ ਹੱਥ ਕਰਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਦੱਸਾਂਗਾ।" "ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੋ ਭਲਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਰਾਣੀ ਲਈ ਕੁਝ ਉਪਾਏ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।" ਇੱਕ ਵਾਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਕ ਇਕੱਲਾ ਹਰਣ, ਜੋ ਸ਼ੇਰਾਂ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਭੱਜ ਕੇ ਇਸ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਆਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ, ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਤੁਰੰਤ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਹਰਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਹਰਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਉਸਦੇ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਦੰਡ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਜਿੰਨੀ ਦੇਰ ਉਸ ਹਰਣ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਵਾਲ ਸੀ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਲੱਖਾਂ, ਕਰੋੜਾਂ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤੱਕ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਅਣਗਿਣਤ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗਾ—ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਚਾਹੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਜਾਂ ਧਨ ਲਗ ਜਾਵੇ। ਪਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਜਾਂ ਧਨ ਲਾ ਕੇ ਵੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋਵੇ। ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਪਰ, ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਯਮ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੱਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ 'ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ' ਆਖਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ 'ਸ਼ੇਰਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ' ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਥੇ, ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 'ਸ਼ੇਰਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਬੀਤਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੱਛੀ (ਡੱਡੂ) ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਡੱਡੂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕੀੜੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਦਿਨ, ਉਸ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਕੁਝ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਲ ਆਏ। ਦੋਵੇਂ ਡੱਡੂਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਡੱਡੂ ਬੋਲਿਆ, "ਵਰਖਾ-ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਭੁਲੇਖੇ ਕਰਕੇ, ਜਿਹੜੇ ਪਾਪ ਮੈਂ ਕੀਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਅੱਜ ਤੱਕ ਸਜ਼ਾ ਭੋਗ ਰਹੇ ਹਾਂ।" "ਇਹਨਾਂ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਅੱਜ ਵੀ ਅਸੀਂ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕੇ। ਪਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਵੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਫਿਰ ਵੀ, ਇੰਨਾ ਕੁ ਦੁੱਖ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਸੀਂ ਅਜੇ ਵੀ ਕਿਉਂ ਬਚੇ ਹਾਂ? ਹੁਣ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਰੀਰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿਵਾਂ।