ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਨਰਕ ਦੇ ਅਸਹਿਨ ਯਾਤਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵਾਂਗੇ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਾਨਵ, ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਨਿਕਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਟਕਾਵੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁਰਖੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਪਰਲੋਕ ਸਿੱਧਾਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਯਾਤਰੀ ਰਸਮਾਂ ਕਰੇ, ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਝੂਲੇ, ਘੋੜੇ ਜਾਂ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਗੰਗਾ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਪਲ ਜਾਂ ਛਤਰੀ ਵਰਗੀਆਂ ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਸਤੇ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਜਾਂ ਕਲੇਸ਼ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾ ਮੰਨੋ। ਘਰ ਦੀ ਆਰਾਮਦਾਇਕਤਾ ਜਾਂ ਘਰ ਹੀ ਗੰਗਾ-ਸਨਾਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲੋ ਅਤੇ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ। ਗੰਗਾ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਦੋ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ, ਝਗੜਾ, ਚੁਗਲਖੋਰੀ, ਲਾਲਚ, ਅਹੰਕਾਰ, ਗੁੱਸਾ ਅਤੇ ਈਰਖਾ ਵਰਗੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਤੋਂ ਬਚੋ। ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੱਸਣ ਜਾਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਚੌਕੀ ਤੇ ਸੋਇਆ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝੋ। ਰਸਤੇ ਵਿਚ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਮੰਗਲਮਈ ਨਾਮ ਜਪੋ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਜਹਨਵੀ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਦਾ ਗੁਣਗਾਨ ਕਰੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ, ਉਸ ਦੇ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰੋ: "ਹੇ ਗੰਗਾ, ਦੇਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ।" ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਐਸਾ ਕਰਦਿਆਂ ਵੀ ਘਰ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਹੇ, "ਮੈਂ ਘਰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ?" ਜਾਂ "ਮੇਰਾ ਬਿਸਤਰਾ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਘਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?" ਜਾਂ "ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ? ਮੇਰੀ ਦੌਲਤ, ਅਨਾਜ, ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਦਾ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?" ਜਾਂ "ਕਿੰਨੇ ਦਿਨਾਂ 'ਚ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗਾ?"—ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਅਜਿਹੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੰਗਾ-ਸਨਾਨ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ। ਗੰਗਾ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਨਿਯਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ, "ਹੇ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਯਾਤਰਾ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਵਾਘਾ ਦੇ ਸਫਲ ਹੋਵੇ"—ਇਹ ਮੰਤਰ ਜਰੂਰ ਜਪੋ। ਜੈਮਿਨੀ! ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਿਰਚਿਰਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲੋ। ਨਾ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼, ਨਾ ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ ਚਲੋ। ਗੰਗਾ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੋ। ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਵਪਾਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਧੰਦੇ ਕਰਨਾ ਵੀ ਅਧਾ ਪੁੰਨ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ, ਛੋਟੇ ਜਾਂ ਵੱਡੇ, ਗੰਗਾ ਮਾਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਂ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ: "ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਗਈ।" "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੈਤਰਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮ-ਸਰੂਪ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ; ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।" "ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵਪੂਰਵਕ, ਉਹ ਜਹਨਵੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨਦੀ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਗੰਗਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਜਲ ਮੈਂ ਛੂਹਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ। ਤੇਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦਾ ਸੌਪਾਨ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਛੂਹਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਗੰਗਾ, ਦੇਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪ੍ਰਣਾਮ।" ਫਿਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦਾ ਜਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ "ਗੰਗਾ" ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਿਆਂ ਧਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਬਹੁਤ ਮਲਾਇਮ ਮਿੱਟੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮਾਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਲਗੇ—ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਵੇ। ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਲਾ ਕੇ, "ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ" ਜਪਦਿਆਂ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਿੱਟੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਮਿੱਟੀ ਲਾ ਕੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਗੰਗਾ, ਬ੍ਰਹਮ-ਸਰੂਪ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿਚ ਸਨਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਫਲ ਦੇ, ਜੋ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਗੰਗਾ-ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਸੰਮਰਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਪੋਂਛਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਜਲ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨਾ ਛੱਡੋ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਦੰਦ ਨਾ ਮੰਜੋ; ਜੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਗੰਗਾ-ਸਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਸਵੇਰੇ, ਦੰਦ ਮੰਜਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਐਸੇ ਕੰਮ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਕਰੋ; ਰਾਤ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਓ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਬਾਹਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਦਮ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਲਗਾਏ ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਗੰਗਾ ਉੱਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁਰਖੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੇਕਰ ਉਥੇ ਦਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਜੈ-ਕਰਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।