ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਾਂਗਾ; ਜੇਕਰ ਵਿਛੋੜਾ ਆਇਆ ਵੀ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਤੂੰ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇਂ, ਤਦ ਜਾ—ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਂਗੀ।" ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਸਤ੍ਰੀ, ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂ, ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਗਲੇ ਲੱਗੀ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸ਼ਕ੍ਰ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ 'ਚ ਲੈਕੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਜਾ, ਪ੍ਰੀਤਮ।" ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਉਹ ਧਰਮੀ ਸਤ੍ਰੀ ਕਰਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਹਾਥੀ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਜਨਮੀ ਅਤੇ ਪਿਛਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਯਾਦ ਉਸ ਨੂੰ ਸੀ। ਕੁਝ ਦਿਨ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਮੀ ਹੋਈ, ਜਹਾਨਵੀ (ਗੰਗਾ) ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਥੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੀ ਚਿਕਣੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਕੀਤਾ। "ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ" ਉਚਾਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਉਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ, ਹਾਥੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਹ, ਆਪਣਾ ਜਨਮ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੁੜ ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਹਾਥਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਆਦਿ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਆਇਆ। ਲੰਮੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਮਨਾ ਵਾਪਸ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਪੁਸ਼ਪਕੇਤਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ। ਉਸ ਦਾ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਦੱਸੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਪੁਲੋਮਜਾ, ਰੰਭਾ, ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁੰਦਰ ਯੁਵਤੀਆਂ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਉੱਤਮ ਸਤ੍ਰੀ ਨੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੇ ਦਿਲ 'ਚ ਹੌਸਲਾ ਜਗਾਇਆ। ਉਹ ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹੀ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰੀ। ਜਦ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ, ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਕਰੋੜ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਲਈ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਦੇਵ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਰੇਕ ਲਈ ਉਹ ਅਪਸਰਾ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ, ਇਹ ਹੈ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਹੱਡੀਆਂ ਵਿਸ਼ਰਜਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ। ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਫਲ ਵਰਣਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ; ਜਦ ਤੱਕ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਉਹ ਇਨਸਾਨ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਕਰੋੜ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ, ਜਦ ਮ੍ਰਿਤਕ ਸਰੀਰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਧਾਰਾ ਨਾਲ ਵਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਜੀਵਾਤਮਾ ਨੂੰ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸੁਣ: ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਡਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਝਲਦੀ ਹਨ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਝਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਮ੍ਰਿਤਕ ਸਰੀਰ ਜਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਦਿਵ੍ਯ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਿਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਾਂ, ਗਿੱਧ, ਗਿੱਦੜ ਜਾਂ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਪੰਛੀਆਂ ਵਲੋਂ ਖਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਟੁੱਟਾ-ਫੁੱਟਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਸੁਣ: ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ, ਪੂਰਨ, ਸੁੰਦਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਦਾ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਸੋਇਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਚਿਉਂਟੀਆਂ, ਕੀੜਿਆਂ ਜਾਂ ਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੀਆਂ ਹੋਣ, ਤਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੁਣ: ਉਸ ਨੂੰ ਅਖੁੱਟ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਗਹਨਿਆਂ ਵਾਲੇ ਮੁਕੁਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਛਿੜਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸ਼ਕ੍ਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਸਰੀਰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਅਣਚਾਹੇ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਕਦੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਅੰਗਾਰੇ ਵਗਦੇ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਹੋਰ ਪੁੰਨ ਫਲ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਖਤਮ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦ ਸਰੀਰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਸੱਚ ਹੈ: ਜੋ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕ ਵਾਰ ਵੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਪਰਮ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦੇ ਪਾਰਲੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇਕ ਨਾਵ ਨਾਲ ਪਾਰ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣਕੇ, ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਗੁਰੂ, ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਿਆਨ ਕਰੋ; ਗੰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਇੰਨਾ ਮਿੱਠਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਤੂੰ ਗੰਗਾ ਪ੍ਰਤੀ ਭਕਤਿ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਮੁੜ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਜਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧਨਵੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੰਨਾਂ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ, ਜਿਹੜੀ ਜੀਭ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਸੁਆਦ ਚੱਖਿਆ—ਉਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਧੰਨ ਹਨ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਜਹਨਵੀ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਲਹਿਰਾਂ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਹੜਾ ਮੱਥਾ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਸਿਫਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਹੱਥ ਜਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਹਰਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਜਿਹੜਾ ਸਰੀਰ ਉਸ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ—ਉਹ ਸਦਾ ਫਲਦਾਈ ਹਨ। ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਜਿਹੜਾ ਸਰੀਰ ਉਥੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਚਾਰ ਪੁਰਸ਼ਾਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਪਿਤਰ ਸਾਰੇ ਜਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, 'ਅਸੀਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੁੰਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਗਤੀ ਮਿਲੀ।' 'ਇਹ ਅਖੁੱਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਐਸਾ ਹੈ; ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।' 'ਅਸੀਂ ਉਹ ਪਰਮ ਅਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।' 'ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਖੁੱਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।