ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਇੰਨਾ ਲੰਮਾ ਵਿਛੋੜਾ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਸਕਾਂਗਾ? ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੂਰਨ ਸੌੰਦਰਯ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੀ ਹੈਂ..." ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਿ ਜਾ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮਹਾਨ ਵਿੱਧੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮਗੰਧਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਹੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇਵੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਮੈਂ ਕਰਮ-ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਅਪਾਰ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਕੁਝ ਦਿਨ ਹੋਰ ਇਥੇ ਰਹਿ ਲੈ, ਫਿਰ ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਚਲੀ ਜਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮਗੰਧਾ ਨੇ ਮਨੋਰੰਜਨ-ਗ੍ਰਹ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਖੇਡ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਤੀਨ ਵਾਰੀ ਦਸ-ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਉਥੇ ਰਹੀ। ਫਿਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।" ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾ ਕੀਤਾ, "ਆਲਸ ਛੱਡ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਿਤੰਭਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹਿ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ।" ਪਦਮਗੰਧਾ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਦ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਫਿਰ ਤੁਹਾਡਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਛੋੜਾ ਲੰਮਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਮਨ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾਣ ਲੱਗੇਗਾ।" ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਫਿਰ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਾਂਗੀ, ਪੁੰਨ ਕਮਾਉਣ ਲਈ। ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਵਾਸਵ, ਜੇਕਰ ਵਿਛੋੜਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।" ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਦ ਵੀ ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇਂ, ਤਦ ਚਲੀ ਜਾ; ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਂਗੀ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ।" ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂ ਵਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਰੀਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਹਾਂ 'ਚ ਲੈ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜਾ, ਪ੍ਰੀਤਮ।" ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀ ਕਰਮ-ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਹਾਥੀ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਜੰਮੀ, ਪਰ ਆਪਣਾ ਪਿਛਲਾ ਜੀਵਨ ਯਾਦ ਸੀ। ਕੁਝ ਦਿਨ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਜਹਾਨਵੀ (ਗੰਗਾ) ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਆ ਗਈ। ਉਥੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲੇਪਿਤ ਹੋ ਗਈ। "ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ" ਉਚਾਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਡੂੰਘੇ ਘਾਟ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਉਸ ਹਾਥੀ-ਆਕਾਰ ਦੀ ਨਾਰੀ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਜਨਮ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਹਾਥੀ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਆਦਿ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਆਇਆ। ਲੰਮੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਮਨਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਪੁਸ਼ਪਕੇਤਾ ਕੋਲ ਗਈ। ਉਸ ਦਾ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਬਿਆਨ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਪੁਲੋਮਜਾ, ਰੰਭਾ, ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਆਦਿ ਹੋਰ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀਏਂ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਉੱਤਮ ਨਾਰੀ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਹਿੰਮਤ ਜਗਾਉਂਦੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰੀ, ਵੱਸਦੀ ਰਹੀ। ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਇੰਨੇ ਕਰੋੜਾਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਲਈ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਜੇ, ਜਿਹੜੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਤੇ ਦੇਵਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਹ ਅਪਸਰਾ ਪਿਆਰ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਹੈ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਹੱਡੀਆਂ ਵਿਸ਼ਰਜਨ ਦਾ ਫਲ। ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਫਲ ਅਣਕਹਿਆ ਹੈ; ਜਦ ਤੱਕ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੰਨੇ ਹੀ ਅਣੰਤ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ, ਜਦ ਮ੍ਰਿਤਕ ਸਰੀਰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਵਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਡਰ ਕੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਚਵਰਾਂ ਨਾਲ ਪੰਖਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਖਟਿਆ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਪੰਖਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਜਹਾਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਦਿਵ੍ਯ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਿਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਾਂ, ਗਿਧ, ਗਿੱਦੜ, ਡਰਾਉਣੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਲੋਂ ਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ 'ਚ ਖਟਿਆ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਪਈਆਂ ਹੋਣ, ਉਸ ਦਾ ਅਣੰਤ ਫਲ ਹੈ—ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੋਤੀ ਜੜੇ ਮੁਕੁਟਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੰਡਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਣਚਾਹੇ ਵੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨਾਲ ਏਕ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਅੰਗਾਰੇ ਵਗਦੇ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਪੁੰਨ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਖਤਮ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜਦ ਸਰੀਰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਕਦੇ ਮੁੱਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਪਾਰ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ ਪਰਮ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦੇ ਪਾਰਲੇ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਸ਼ਤੀ ਰਾਹੀਂ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਿਆਨ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।