ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਉਚਿੱਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਛੋਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ—even ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਉਚੇਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇਦਾਰ, ਪੁਲੋਮਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੁਣਵਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਨਿੰਦਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਪੁਲੋਮਜਾ ਦੇ ਮੁਖੜੇ ਦਾ ਸੁੰਦਰਤਾ ਮਲਿਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਆਈ ਸੀ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਚਲੀ ਗਈ। ਪਰ ਪਦਮਗੰਧਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ। ਉਹ ਨਿੰਦਿਆ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗਦੇ ਹੋਣ। ਇਕ ਦਿਨ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਇੰਦਰ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—ਉਸਦੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਗ ਲੈ।" ਪਦਮਗੰਧਾ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹੋ, ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ, ਪਰ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰਤਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕੰਮ, ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਬੋਲ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਚਨ ਕਰੋ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ, "ਜੀਵਨ, ਧਨ, ਰਾਜ, ਸਾਥ—ਤੂੰ ਜੋ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਵੇਂ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਫਿਰ ਸੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਸੱਚ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹਿਰਣੀ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਜਰੂਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਪਦਮਗੰਧਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵਾਕਈ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਦੀ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਦਾ ਵਰ ਦਿਓ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਵਚਨ ਦੇ ਚੁੱਕਾ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਵਰ ਜਰੂਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਕਈ ਦੁੱਖਾਂ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀਆਂ, "ਸੋਹਣੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਮੈਂ ਇਤਨਾ ਲੰਮਾ ਵਿਛੋੜਾ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਸਕਾਂਗਾ? ਜਦ ਤੂੰ, ਪੂਰੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਤਦ, ਸੋਹਣੀ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿ; ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਧਾਈ ਬਿਆਨ ਕਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮਗੰਧਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਹੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, "ਮੈਨੂੰ ਅਨੁਮਤੀ ਦੇ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕਰਮ-ਭੂਮੀ ਨੂੰ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਦੀ ਸਮੁੰਦਰ-ਵੱਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਚੰਨ-ਮੁਖੀ, ਕੁਝ ਦਿਨ ਇੱਥੇ ਰਹਿ, ਫਿਰ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।" ਇੰਦਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਪਦਮਗੰਧਾ ਨੇ ਖੇਡਾਂ ਖੇਡੀਆਂ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਉਹ ਇੱਥੇ ਰਹੀ। ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਦਮਗੰਧਾ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਲਸ ਛੱਡ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।" ਪਦਮਗੰਧਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਫਿਰ ਤੇਰਾ ਵਿਛੋੜਾ ਲੰਮਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਪਰ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੌਰਾਨ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮੁੜ ਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਫਿਰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਪੁੰਨ ਕਮਾਉਣ ਲਈ; ਕਰਮ-ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਤਰੀਕਾ ਹੋਵੇ, ਵਸਵ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਾਂਗੀ; ਜੇ ਵਿਛੋੜਾ ਆਇਆ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦ ਤੂੰ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਜਾ; ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗੀ, ਸੋਹਣੀ।" ਉਸਦੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ ਹੋਏ, ਸਰੀਰ ਗੀਲਾ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਜਾ, ਪਿਆਰੀ।" ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਮਗੰਧਾ ਕਰਮ-ਭੂਮੀ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ। ਹਾਥੀ ਦੀ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੀ ਬਣੀ, ਆਪਣੀ ਪਿਛਲੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਪਿਛੋਂ, ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਜਨਮ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜਾਹਨਵੀ (ਗੰਗਾ) ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਗਈ। ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਗਈ। "ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ" ਉਚਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਗਹਿਰੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਈ। ਉਸ ਗੰਗਾ ਦੇ ਝੀਲ ਵਿੱਚ, ਹਾਥੀ, ਪਹਾੜ-ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਫਿਰ ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਨ ਹੋ ਗਈ; ਹਾਥੀ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਾਰਜਾਤਾ ਆਦਿ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਸ਼ਕ੍ਰ (ਇੰਦਰ), ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਿਰਦੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਲੰਮੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਲੈ ਆਇਆ। ਸੁਮਨਾ, ਕਾਲੇ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਪੁਸ਼ਪਕੇਤਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ; ਉਸਦਾ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਬਿਆਨ ਕੀਤੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਪੁਲੋਮਜਾ, ਰੰਭਾ, ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪਦਮਗੰਧਾ ਤੋਂ ਵਿਛੜ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਔਰਤ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੌਸਲਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਗਈ। ਉਹ ਪੁਰੰਦਰ (ਇੰਦਰ) ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਭਾਗਵਾਨ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਰਹੀ। ਜਦ ਤਕ ਉਸਦੀ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਪਈਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੈਮਿਨੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਸੰਖਿਆ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਸਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਤੇ ਦੇਵਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਹ ਸਵਰਗੀ ਨਾਰੀ ਪਿਆਰ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਹੈ, ਜੈਮਿਨੀ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਹੱਡੀਆਂ ਵਿਲੀਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ। ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਫਲ ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਜਦ ਤਕ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੈਮਿਨੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁਗਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਜਦ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਧਾਰਾ ਵਗਾ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ embodied soul ਲਈ ਨਤੀਜਾ ਸੁਣ, ਜੈਮਿਨੀ: ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਸਵਰਗੀ ਨਾਰੀਆਂ, ਡਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਉਸਨੂੰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਚੌਰੀਆਂ ਨਾਲ ਝਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੁਨਹਿਰੀ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਝਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸਦਾ ਮਰਾ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਟਾਪੂ ਤੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਸਦੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਗੰਧਿਤ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਮਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਦਿਵ੍ਯ ਨਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕਾਂ, ਗਿਦ, ਗੀਦੜ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਲੋਂ ਖਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ...