ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ, ਹਰ ਗਹਿਣੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਪੌਲੋਮੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੂੰ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਉਲਾਹਣਾ ਦੇਣ ਲੱਗੀ। ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ? ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ! ਤੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਾਨਦਾਨ ਇਕ ਐਸੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈਂ ਜੋ ਮੇਰੀ ਨੌਕਰ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣਾ ਮੱਥਾ ਝੁਕਾ ਕੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਛੁਹਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਕ ਨੌਕਰਾਣੀ ਪਦਮਗੰਧਾ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹ ਸਕਦਾ ਹੈਂ? ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਪਰ ਆਪਣੀ ਮਾਣ ਗਵਾ ਬੈਠਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਅਨੇਕ ਸੁੰਦਰੀਆਂ ਦਾ ਪਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਤੇਜ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਇੰਨੀ ਨਿਮਨਤਾ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ? ਤੁਸੀਂ ਪਦਮਗੰਧਾ ਵਰਗੀ ਨੌਕਰਾਣੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੁਣ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਤੂੰ ਤਾਂ ਰਾਣੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ।" ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਧਰਮੀ ਔਰਤ ਪੌਲੋਮੀ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਝਿੜਕਿਆ। ਫਿਰ ਪਦਮਗੰਧਾ, ਜੋ ਆਪ ਵੀ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਬੋਲੀ, "ਮੇਰੇ ਗੁਣ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਮਾਲਕ ਆਪ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਕਿਸ ਹੱਕ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੁਣ ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਲਾਹਣਾ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਦੋ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਗੁਣ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬੁਰਾ ਭਾਵ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਤਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਨਹੀਂ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਲੰਕ ਭੀ ਉਹੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਮਹੱਤਵ ਦੇਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਬੁਰਾ ਬੋਲਦਾ, ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜੇ।" ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਪਦਮਗੰਧਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੰਜੇ ਤੋਂ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਰੋਣ ਲਗ ਪਈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਮਾਲਕਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਔਰਤ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਗਲਤ ਕੀਤਾ ਹੈ? ਦੱਸ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ! ਮੈਂ ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਨੌਕਰ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਨੌਕਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਨੌਕਰ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੀ।" ਫਿਰ ਸ਼ਕ੍ਰ ਆਪਣੇ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕ੍ਰੌਂਚ ਪੰਛੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤਾਂ ਧੰਨ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਅਰਥ ਗਈ। ਹੇ ਮਾਲਕਣ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਰਹੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਤਾਂ ਅਸੁਖੀ ਰਹੀ। ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਕ੍ਰੌਂਚ ਦਾ ਪੁੰਨ ਫਲ ਰਹੇਗਾ, ਉਤਨਾ ਚਿਰ ਹੀ ਤੇਰਾ ਸੁਖ ਰਹੇਗਾ, ਪਰ ਉਹ ਪੁੰਨ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਕ੍ਰੌਂਚ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਦੁੱਖ ਵੇਖੇਗੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਚਾਹੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਸੁਖ ਮਾਣ ਲੈ।" "ਹੇ ਕ੍ਰੌਂਚ, ਕਿੰਨੇ ਦਿਨ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ, ਹੇ ਗੁਣ ਰਹਿਤ?" ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਪਦਮਗੰਧਾ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਝਗੜਾ ਛੱਡ ਕੇ ਪੌਲੋਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪੁਲੋਮਾ ਦੀ ਧੀ, ਹੇ ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਵਾਹ! ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਕ੍ਰੌਂਚੀ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦੀ ਸੀ, ਕਿਵੇਂ ਇੱਥੇ ਆ ਗਈ? ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਪੁੰਨ ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ ਰਹੇਗਾ?" ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਕ੍ਰੌਂਚੀ ਸੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਸੀ, ਮਾੜਾ ਮਾਸ ਤੇ ਕੀੜੇ ਖਾਂਦੀ ਸੀ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬੋਹੜ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਘੋਂਸਲਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਘਰ ਵਸਾਇਆ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਇੱਕ ਕਾਲਾ ਸੱਪ ਉਸ ਬੋਹੜ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਤੇਰੇ ਘੋਂਸਲੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਡੱਸ ਗਿਆ ਅਤੇ ਤੂੰ ਮਰ ਗਈ। ਉਸ ਕ੍ਰੋਧੀ ਸੱਪ ਨੇ ਤੇਰਾ ਸਾਰਾ ਮਾਸ ਖਾ ਲਿਆ। ਤੇਰੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਉੱਥੇ ਹੀ ਪਈਆਂ ਰਹਿ ਗਈਆਂ। ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੱਪ ਵੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਬੋਹੜ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਸਮੇਤ ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੋਹੜ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ, ਤੇਰੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਈਆਂ ਗਈਆਂ। ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਤੇਰੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਗੀਆਂ, ਉੰਨਾ ਚਿਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਰਹੇਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪਦਮਗੰਧਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਧੰਨ ਹੈ ਜਾਹਨਵੀ (ਗੰਗਾ) ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਕ੍ਰੌਂਚੀ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਛੂਤੀ ਰਹੀ। ਇਸੇ ਨੇ ਪੌਲੋਮਾ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਧਰਮੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਉਲਾਹਣਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਮੁਰਝਾ ਗਿਆ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਈ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੀ ਗਈ। ਪਦਮਗੰਧਾ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਈ। ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਰ ਵੇਲੇ ਜਾਗਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਨ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੰਗ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ।" ਪਦਮਗੰਧਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਅਨੇਕ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੈਂ; ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਚਨ ਦੇ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੀਵਨ, ਧਨ, ਰਾਜ, ਸੇਵਕ—ਤੂੰ ਜੋ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਵੇਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਮੈਂ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ਸੱਚ, ਸੱਚ, ਫਿਰ ਸੱਚ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਮ੍ਰਿਗ-ਨੇਤ੍ਰੀ, ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਪਦਮਗੰਧਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਹਾਥੀ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਵਰ ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਦੇ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਵਚਨ ਦੇ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਇਹ ਵਰ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਦੁੱਖ ਆ ਗਏ ਹਨ; ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।