ਇੱਕ ਵਾਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜੀ, "ਸਚ, ਸਚ, ਸਚ ਹੈ ਇਹ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਵਾਕ ਉੱਚੀ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੱਚਣ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਸੀ; ਕੈਤਭ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਹੋਏ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਆਏ। ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਤੁਰੰਤ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਕਾਰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੀ, ਕੋਈ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾਦ੍ਵਾਰ ਦੀ ਮਹੱਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ; ਹੁਣ ਦੱਸ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਲੋਕ ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੈਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੀ ਪਰਮ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਜੇ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗੰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ।" ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੁਆਰਾ, ਸਾਰੀ ਦਾਨ-ਦਾਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਯੱਗ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਹੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ। ਜੋ ਵੀ ਧਰਮਕਰਮ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ, ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਅਖੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਦੇ ਵਹਿੰਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਉਸ ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕੀਤੇ ਹੋਣ। ਜੋ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ, ਉਸ ਲਈ ਜਨਮ-ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਜਾਤੀ ਜਨਮ ਹੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਪੁੰਨ-ਸੰਚਿਤ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਹੋਵੇ, ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸੌ ਮਿਲੀਅਨ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਕਫ, ਥੂਕ, ਗੰਦ, ਅੰਸੂ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਟਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕਵਾਸੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬਚਾ-ਖੁਚਾ ਜਾਂ ਕਫ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਯਾਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੂਰਖ ਵਿਅਕਤੀ—ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਅਖੂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰ-ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ; ਕਰਮ, ਚਿੰਤਨ ਅਤੇ ਵਚਨ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਧਰਮਕਰਮ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਨਦੀ ਆਪਣੇ ਉਪਸਥਿਤੀ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰੇ। ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਸੈਂਕੜੇ ਕੰਮ ਹੋਣ। ਭਾਵੇਂ ਭੀਖਾ ਖਾ ਕੇ ਵੀ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਰਾਜ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਹੋਰ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਾ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਦੇਹ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਥਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ। ਸੁਣੋ, ਹੇ ਮਨੁੱਖੋ, ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉੱਚਾ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਮਰਨ ਸਮੇਂ 'ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ' ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਿਵ੍ਯ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਮਰਨ ਸਮੇਂ ਗੰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ ਉਚਾਰਨ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਮਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਰਨ ਸਮੇਂ 'ਗੰਗਾ' ਨਾਮ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਰੀ ਉਸ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਰਨ ਸਮੇਂ ਗੰਗਾ-ਪਾਣੀ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਗੰਗਾ-ਇਸ਼ਨਾਨੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਦੇਹ ਛੱਡਦਾ ਹੈ—even if it is in the cremation ground—he attains death on the Ganges. ਜਦ ਤੱਕ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਦੇਹ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਰਾਖ, ਹੱਡੀਆਂ, ਨਖ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜੋ ਵੀ ਕਰਮ ਮਨੁੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਸੁਣੋ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਭਾਗ੍ਯਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ਕ੍ਰਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਕੌਮਲ, ਕਮਲ-ਸੁਗੰਧਤ ਯੁਵਤੀ ਨਾਲ ਰੰਗ-ਭੂਮੀ 'ਤੇ ਗਿਆ। ਉਹ, ਕਮਲ-ਸੁਗੰਧਤ ਅਤੇ ਸੁਆਦ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਨਵੀਨ ਯੁਵਾ ਹੋਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਸਹ-ਪਤਨੀ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਲੰਗ 'ਤੇ, ਉਹ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਤੇ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਿਰਗ-ਸ਼ਾਵਕ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਡੱਬਾ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।