ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਲੂਕ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਗਿੱਧ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ। ਤੂੰ ਦੱਸ, ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਦੋਨਾਂ ਦੀ ਪਿਛਲੀ ਕਹਾਣੀ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਹੈ?” ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, “ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਹ ਦੋਨਾਂ ਦੀ ਪਿਛਲੀ ਕਹਾਣੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ, ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।” ਗਿੱਧ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੋਨੋ ਗਰਸੰਗਰਾ ਨਾਂ ਦੇ ਚੰਡਾਲ ਸਤਯਘੋਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਸਨ। ਹੇ ਨਰਪਤੀ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰੇ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਯਮ ਦੇ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਦੂਤ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਆਏ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦੂਤ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫਾਂਸੀਆਂ ਫੜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੋਨੋ ਘਮੰਡ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਚੰਡਾਲਾਂ ਨੂੰ ਚਮੜੇ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲੈ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਿਨ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ, ਇਹ ਦੋਨੋ ਦੇ ਪੂਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ।” ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਜਾਂਚੇ। ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੇ ਗਹਿਰਾਈ ਨਾਲ ਜਾਂਚਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਅੰਤਕਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਹਾਂ, ਇਹ ਦੋਨੋ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ ਤੇ ਉੱਚੇ ਇਰਾਦੇ ਰੱਖੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਮੰਦਾ ਕੰਮ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਵੇਖ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਾਨ ਤਾਂ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਦੁਜਾਤੀ (ਦੁਵਿਜ) ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।” ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਦੋਨੋ ਨਰਕ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਦਾਨੀ ਦੁਵਿਜ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਾਨ ਮੁੜ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਮੰਗ ਕਰੇ। ਦੋਵੇਂ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਦੋਨੋ ਮਹਾਂ ਪਾਪੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਸੰਪਤੀ ਦੇ ਚੋਰ ਹਨ। ਹੁਣ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਛੇਤੀ ਲੈ ਜਾਓ। ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਦੂਤ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਉਹ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਆਏ। ਉਸੇ ਦਿਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਲੈ ਗਏ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਾਇਆ। ਮੈਂ ਜੋ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਅਚੰਭਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਾਕਿਆ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਸੌਰਾਠ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸਰਵਗਾ ਨਾਂ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਉੱਚੀ ਵੰਸ਼ ਵਾਲਾ, ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ। ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਮੰਜੂਕਸ਼ਾ, ਸੁਚੱਜੀ, ਪਤੀਵਰਤਾ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਪਰ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਗੁਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਾਫਰਮਾਨੀ ਕੀਤੀ। ਮੈਂ ਸਭ ਕਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਧਨਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਮਾਪੇ ਪਾਪੀ, ਰੁੱਖੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਦਇਆਹੀਣ ਤੇ ਕਪਟੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਮਰਦਾਨਗੀ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਧਨ, ਪਰਿਵਾਰ, ਗਿਆਨ, ਯਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਵਿਅਰਥ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਕਿ ਸਭ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਅਪਮਾਨ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦੋਨੋ ਮਹਾਂ ਪਾਪੀ ਵੀ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ। ਮੈਂ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਉਹ ਦੋਨੋ ਪਾਪੀ, ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹੇ। ਸੁਣ, ਅਸੀਂ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਉੱਥੇ ਰਹੇ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਕਰੋੜਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣੇ। ਜਦੋਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਗਿੱਧਾਂ ਦੇ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਏ, ਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਾਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਦੋਨੋ ਵੀ, ਨਰਕ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਫਲ ਭੋਗਣ ਲਈ, ਪਤੰਗਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਹੁਣ ਸੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਦੋਨੋ ਨੇ ਪਤੰਗਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਗਈ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦਿਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੋਮਲ ਸਰੀਰ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਧੋਤੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੂਤ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਆਏ, ਤੇ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਵਯ ਰਥ ਵੀ ਆ ਗਏ। ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਵਯ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸੁੱਖ ਭੋਗੇ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹਨ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈਣ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋਏ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਗਏ। ਪਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਲਈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇਕ ਬਣ ਕੇ ਮੁੜ ਜਨਮੇ। ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗੇ। ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਪਾਉਣ ਨਾਲ, ਜੋ ਕਿ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਨਾਰਾਇਣ ਨਾਲ ਇੱਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇਹ ਦੋਨੋ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਵਜੋਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ। ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਨਾਲ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਇਹ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਏ ਹਨ; ਪਰ ਅਸੀਂ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਕੌਣ ਛੁਡਾਵੇਗਾ?