ਇਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਲਈ ਭੀ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਅਕਲਮੰਦਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਣ ਕੇ ਮੂਰਖਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਪੂਰੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ, ਜੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਸਹਿਮਤ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਰਾਜ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵੇ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਨ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਉਹੀ ਸਾਡੀ ਵੀ ਰਾਏ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਦੋ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ, ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਅਤੇ ਯਸ਼ੋਭਦ੍ਰ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਨਰਮ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਭਗਤ, ਸ਼ਾਂਤ, ਬਲਵਾਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਸੀ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਰਾਜ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਦੇਖਣ ਲਈ ਕਿ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਗਿੱਧ ਆਪਣੇ ਜੋੜੇ ਸਮੇਤ ਆਇਆ ਅਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਬੈਠਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕਿਸ ਸ਼ੁਭ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ?" ਗਿੱਧ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਗਿੱਧ ਹਾਂ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਮੇਰੀ ਜੋੜੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਖਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਆਫਤ ਆਈ ਸੀ। ਹੁਣ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵੇਖਣ ਆਏ ਹਾਂ।" ਗਿੱਧ ਦੀ ਇਹ ਅਚੰਭੇਜ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਗਿੱਧ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣੀ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪਿਛਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਾਰੇ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ?" ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ। ਗਿੱਧ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਨ, ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਗਰਸੰਗਰ ਨਾਂ ਦੇ ਚੰਡਾਲ ਸਤਯਘੋਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਏ। ਫਿਰ, ਯਮ ਦੇ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਦੂਤ ਹੱਥੀਂ ਫਾਂਸੀ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸਨ, ਚਮੜੇ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖੇ ਰਾਹੀਂ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਜੋ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਵੇਖੋ।" ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਖੰਗਾਲੇ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਅੰਤਕ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਧਰਮ ਦੇ ਭਗਤ ਤੇ ਉੱਚ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਜੇ ਕੁਝ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ ਵੀ, ਉਹ ਵੀ ਵੇਖ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਾਨ ਆਪਣੇ ਮਨੋਂ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਦੁਜਾਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਨ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜੋ ਦਾਤਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦੁਜਾਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਾਨ ਦੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਦੋਵੇਂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਵਸਤੂ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।" "ਫਟਾਫਟ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿਉ।" ਯਮ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਦੂਤ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਆਏ। ਉਸੇ ਦਿਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਯਮ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਜੋ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਵੀ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਅਚੰਭੇਜ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। "ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਸਰਵਗਾ ਨਾਂ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ, ਸੌਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ। ਮੇਰੀ ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤਨੀ ਮੰਜੂਕਸ਼ਾ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੁਚੱਜੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮੀ। ਮੈਂ, ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਬੇਅਦਬੀ ਕੀਤੀ।" "ਮੈਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਧਨਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ, ਸਮਝਦਾਰ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਮਾਪੇ ਪਾਪੀ, ਕਰੜੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਦਇਆਹੀਣ, ਅਤੇ ਕੁਪਥੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਮਰਦਾਂਪਣ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਧਨ, ਪਰਿਵਾਰ, ਗਿਆਨ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਵਿਅਰਥ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਇਹ ਗੱਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੁਭ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਲਿਜਾਏ ਗਏ।" "ਮੈਂ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਬੇਹੱਦ ਸਮਾਂ ਰਿਹਾ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਯੁਗਾਂ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਕਰੋੜਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖ ਸਹੇ।" "ਜਦੋਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਗਿੱਧਾਂ ਦੇ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮੁਰਦਾਰ ਖਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀ, ਨਰਕ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਣ ਲਈ, ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ।" "ਹੁਣ ਸੁਣ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕੀੜੇ ਬਣ ਕੇ ਕੀ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਆਈ।