ਪਹਿਲਾਂ, ਕੁਝ ਦੇਵੀਆਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵੀਆਂ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਕੁਵਾਰੀਆਂ ਸਨ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸ ਪਈਆਂ। ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਬਣ ਜਾਣ। ਪਰ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ ਅਤੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਚ ਚਲੀ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਅਰਜੁਨ ਵੀ ਚੋਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਮੇਰੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਮੇਰੀ ਸ਼ੂਰਤਾ, ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਵੈਭਵ — ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਮੁੱਕ ਗਈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਕਿਰਨਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਰਜੁਨ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੁਕ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਤਰਿਆ। ਉਹ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਇਆ, ਅਤੇ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ, ਦਵਾਰਕਾ, ਅਤੇ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਜੀਵ-ਜੰਤੂਆਂ ਨੂੰ ਕਾਲ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਨੇ ਉੱਚ, ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ, ਯੋਗੀ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਆਪਣੀਆਂ ਦਿਵ੍ਯ ਪਤਨੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਦਾ ਸੇਵਿਤ, ਉਥੇ ਵਸਿਆ। ਇਸ ਸਬੰਧੀ ਕਈ ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ: ਸਾਰੇ ਅਵਤਾਰ ਉਸ ਦੇ ਹਨ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਹਾ-ਕਰਮ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਹਨ — ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਇਸੀ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ; ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕਰੂਣਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਸਦਾ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਥਾ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਈ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਫਲ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਭੀ ਵੱਡੇ ਜਾਂ ਛੋਟੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਲੋਡ ਹੈ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਬਾਲ-ਲੀਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ, ਰੁਕਮੀਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਆਦਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ — ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਰੂਰ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੋਇਆ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਾਗ ਜਾਗਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਜਾਂ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਅਤੇ ਭਯੰਕਰ ਸੰਘਰਸ਼ੀ, ਕਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਕ੍ਰਿਤਯਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਧੇਰੇ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ — ਹਰ ਸਮੇਂ, ਹਰ ਥਾਂ, ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਮੰਤਰ ਜਪੇ: “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਰੀ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਗੋਵਿੰਦਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁਖਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਮੰਤਰ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਨਾਰਦਨ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ; ਜਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਬੁੱਧ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੰਝੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਉਤਰ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਮਲੇਛਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ। ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਵਿਵਰਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋ? ਦੱਸੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵਿਦਾਈ” ਨਾਮਕ 252ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਉਮਾ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਵਿੱਚ, ਪੰਜਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜੈਮੀਨੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਹੇ ਵਿਆਸ, ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਆਯੋਗ ਦਾ ਸੱਚਾ ਸਵਰੂਪ ਦੱਸੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਕ੍ਰਿਆਯੋਗ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।” ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲਾ ਹੈ। ਜਦ ਇਹ ਸਰੀਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ। ਕ੍ਰਿਆਯੋਗ ਅਤੇ ਧਿਆਨਯੋਗ ਦੋਵੇਂ ਯੋਗ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਆਯੋਗ ਪਹਿਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਇਸ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ, ਦਾਨ ਦੇ ਕਰਮ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਅਤੇ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ — ਇਹ ਕ੍ਰਿਆਯੋਗ ਦੇ ਅੰਗ ਹਨ। ਆਮਲਕੀ ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ — ਇਹ ਵੀ ਕ੍ਰਿਆਯੋਗ ਦੇ ਅੰਗ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਰਮ ਦੀ ਸਿੱਧੀ, ਧਿਆਨ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਕਰਮ-ਯੋਗੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਉੱਚ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੈਮੀਨੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਕਰਮ-ਯੋਗ ਦੇ ਅੰਗ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਦੱਸੋ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੋ। ਗੰਗਾ ਦੀ ਕੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ? ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਹੈ? ਕਿਹੜਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀ ਹੈ? ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਹੈ, ਆਮਲਕੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੈ, ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਿਹੜੀ ਹੈ?” “ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਸਭ ਦੱਸੋ; ਮੈਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਵਜੋਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਇਹ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।” ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਅਤਿ ਉੱਤਮ, ਅਤਿ ਉੱਤਮ, ਹੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ! ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਸ਼ੁੱਧ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ — ਇਹ ਗੁਪਤ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣਨ ਲਈ। ਭਾਗੀਰਥੀ (ਗੰਗਾ) ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ — ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ‘ਗੰਗਾ’ ਦੇ ਦੋ ਅੱਖਰ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਮਹਾ-ਅਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਹਰ ਥਾਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਤਿੰਨ ਥਾਵਾਂ ‘ਗੰਗਾਦਵਾਰ’, ‘ਪ੍ਰਯਾਗ’, ਅਤੇ ‘ਗੰਗਾ-ਸਾਗਰ ਸੰਧੀ’ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਇੰਦ੍ਰ ਸਮੇਤ, ਗੰਗਾਦਵਾਰ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦਿਵ੍ਯ ਵਿਵਸਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੋ ਕੋਈ ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ — ਚਾਹੇ ਮਨੁੱਖ, ਜਾਨਵਰ ਜਾਂ ਕੀੜਾ — ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਥਾ ਸੁਣੋ; ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਨੋਭਦ੍ਰਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ। ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਹੇਮਪ੍ਰਭਾ ਸੀ, ਜੋ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ, ਪਤੀ-ਭਗਤਾ, ਵੱਡੀ ਸੁਭਾਗਵਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕਥਾ, ਕਰਮ-ਯੋਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੇ ਵਚਨ ਰਾਹੀਂ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।